MasukVIVIAN POV:Kasalukuyan siyang nasa kwartong ilang buwan na niyang pinapangarap na maging tahanan nila ni Wesley bilang mag-asawa. Nakatitig siya sa relong nakasabit sa dingding. alas-nuwebe na ng gabi.Napabuntong-hininga siya habang mariing niyayakap ang unan. Dati-rati, bago pa man sumapit ang ganitong oras ay naririnig na niya ang tunog ng sasakyan ni Wesley sa driveway. Para bang palaging excited itong makita siya. Kahit gaano pa ka-busy sa kompanya, nagagawa pa rin nitong umuwi nang maaga para sabay silang maghapunan.Pero ngayon… pakiramdam niya ay unti-unti siyang iniiwasan nito.Hindi niya alam kung bakit. Kung kailan nalalapit na ang kasal nila, saka naman tila nanlamig ang lalaki. Noong nasa Cebu sila para asikasuhin ang expansion project ng Tala Airways, masaya naman silang dalawa. ... Pero pagbalik nila sa Manila, parang may nagbago.“May iba na kaya siya?” mahina niyang tanong sa sarili.Napakunot ang kaniyang noo. Isa iyon sa mga bagay na pinakaayaw niya sa lahat... ang
Nanatiling nakaupo si Nikita sa kanya, magkayakap sila habang naghahabol ng hininga.“Niks?” pukaw niya dito.Dahan-dahang tumingin sa kanya ang nobya. “Kieran?... Ikaw ba talaga ‘yan?”Ngumiti siya. “Yes, baby. It's me...”Muli siya nitong tinitigan na parang sinisigurado, saka muling niyakap ng mahigpit.“Huhuhuh… may mga lalaking pinaamoy ako kanina ng panyo na may gamot. Pilit nila akong dinadala dito. Mabuti at nakita mo ako... Kung hindi ay baka kung ano na ang ginawa nila sa akin, huhuhuh!...”“Shh, baby. I will not let that happen...”Hinihaplos niya ang buhok nito para aluin. Nasa ganoon pa din silang posisyon, ang pagkalalak* niya ay nasa loob pa din ng nito.“Who are those guys? Kilala mo ba sila?”Umiling si Nikita. “Hindi, ngayon ko lang sila nakita.”“Why didn't you answer my calls?”“Naiwan ko ang cellphone sa bahay.”Humugot siya ng malalim na hininga. “Next time huwag kang umalis na hindi ako kasama. Sikat ka at madami ang nakakakilala sa’yo. Bukas na bukas din ay mag
“N-nikita? Gising ka na, baby?…” Hinahaplos niya ang mukha nitong basang-basa ng pawis. “Hey, listen to me… safe ka na. Andito na ako…”Unti-unting iminulat ni Nikita ang mga mata nito at kinilala siya.“K-Kieran?” agad na pumatak ang luha nito sa mata.Ngumiti siya pero hindi pa din nawawala ang kanyang pangamba. “Yes, wifey, it's me... you're safe now.”Niyakap niya ito ng mahigpit. “I feel hot...”“H-huh?”“Ang init...”Sandali siyang natigilan. Naka-on naman ang aircon at malamig ang loob ng kwarto.“What do you mean?”“Take off my clothes, Kieran… naiinitan ako.”“W-Why?”Hindi na sumagot pa si Nikita at ito na mismo ang naghubad ng sarili nitong damit. Nag-undergarments na lang ang natira dito at tinulak siya nito pahiga sa kama at sinakyan, nakabukaka ang dalawa nitong hita sa katawan niya.“Take me, Kieran… I feel hot. I can't take it anymore.”Parang sinasaniban si Nikita ng ibang espirito. Hindi ito ang Nikita na kilala niya na mahinhin at malambing magsalita. “Oh god, Nik
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya, sandali siyang natigilan.“Pero sabi ng taga-front desk dumating na siya!”Nagkatinginan ang lahat, halatang nagtataka rin.Habang naguguluhan ang lahat ay napatingin sila nang may nagsalita.“Hi, guys!…”Sabay-sabay silang napalingon nang marinig ang boses ni Nicole. Nakangiti itong papalapit ngunit agad ding natigilan nang makita siya.“K-Kieran? Andito ka?”“Yeah. Why? Am I not invited?” malamig niyang sagot.“H-Hindi naman… I thought nasa Davao ka...” natatarantang sabi ni Nicole.“Kakarating ko lang.” Diretso siyang tumingin dito. “Is Nikita here? Nakita mo ba siya?”Napakurap si Nicole. “Huh? Dumating na ba siya? Hindi ko pa siya nakitang pumasok.”Doon na tuluyang bumigat ang dibdib niya. May kakaibang takot na unti-unting gumapang sa kanyang katawan, isang bagay na hindi niya maipaliwanag.Bigla siyang tumalikod at mabilis na naglakad palabas ng ballroom.“Kieran, wait! Saan ka pupunta?” habol ni Nicole ngunit hindi niya ito pi
NIKITA'S POV:Pagtigil ng kotse sa harap ng marangyang entrance ng Hudson Hotel ay agad siyang bumaba. Sumalubong kaagad sa kanya ang malamig na hangin mula sa revolving door at ang nakakasilaw na ilaw ng lobby.“Hihintayin ba kita, Ma’am Nikita?” tanong ni Kuya Charles habang bahagyang nakasilip mula sa driver’s seat.Umiling siya at isinara nang maayos ang pinto ng sasakyan.“Wag na po, Kuya Charles. Tatawagan na lang kita mamaya kapag magpapasundo na ako.”“Sige po, Ma’am. Ingat kayo.”Ngumiti siya nang bahagya bago tuluyang naglakad papasok. Maya-maya’y umandar na rin ang sasakyan palayo.Pagkapasok niya sa lobby ay agad niyang ibinaba ang tingin habang kinakapa ang maliit niyang clutch bag. Hinahanap niya ang cellphone niya upang i-text sana si Oliver na dumating na siya. Ngunit ilang segundo siyang natigilan nang mapansing wala iyon sa loob.Napangiwi siya.“Great…” mahina niyang bulong sa sarili.Malamang naiwan niya iyon sa kama habang nagmamadali siyang magbihis kanina. Sagli
KIERAN’S POV:Nakangiti si Kieran habang nagda-drive pauwi ng mansion. Galing siya ng airport at kakalapag lang ng kanyang private plane na siya mismo ang nagpalipad.Mahaba ang isang kamay niya sa manibela habang ang isa naman ay bahagyang nakasandal sa bintana ng kotse. Kahit pagod ay pakiramdam niya magaan ang kanyang dibdib.Walang nakakaalam na nakabalik na siya mula Davao. Ang dapat sana’y isang linggong convention ay nauwi lang sa isang araw dahil sa biglaan na namang problema sa proyekto. Hindi rin naman natuloy nang maayos ang meeting kaya minabuti na muna niyang bumalik sa Manila habang inaayos pa ng mga tauhan niya ang sitwasyon doon. Babalik na lang siya kapag maayos na ang lahat.Pero sa totoo lang… isa lang talaga ang dahilan kung bakit hindi siya nagdalawang-isip na umuwi agad... yun ay dahil na miss niya si Nikita ng sobra.Pinigilan niyang tawagan ang nobya, gusto niya itong sorpresahin, gusto niyang makita ang reaksyon nito kapag bigla na lang siyang sumulpot sa hara







