CHAPTER 3 - ANG LALAKING MAY ALAM SA NAKARAAN

Hindi ako umuwi sa bahay nang gabing iyon.

Matapos kong makita ang litrato ng aming bahay at ang bantang nakasulat sa likod nito, hindi ko na alam kung sino ang maaari kong pagkatiwalaan.

Si Damon, na minsang nangako sa akin ng walang hanggang pagmamahal, ay asawa na ngayon ng matalik kong kaibigan.

Ang aking ama, na akala ko ay matagal nang wala sa buhay namin, ay maaaring may alam sa pagkamatay ng aking ina.

At ang isang liham na iniwan ng aking ina ay tila naglalaman ng katotohanang kayang sumira sa buhay ko.

"Miss Mendoza?"

Napalingon ako nang marinig ang boses ng receptionist sa lobby ng Villareal Holdings.

"May kailangan pa po ba kayo?"

Umiling ako. "Wala na. Aalis na ako."

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ang tanging alam ko ay hindi ako maaaring bumalik sa bahay nang hindi nalalaman kung sino ang nagmamasid sa akin.

Kaya sa halip na umuwi, nagtungo ako sa isang maliit na café malapit sa parke. Doon ako umupo sa pinakadulong mesa, inilabas ang litrato ng aking ina, at muling pinagmasdan ang lalaking kasama niya.

May kakaiba sa ekspresyon ng lalaki.

Hindi siya nakangiti. Sa halip, tila may takot sa kaniyang mga mata habang nakatingin sa kamera.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat na pangalan.

Adrian Mendoza.

Ang kapatid ng aking ama.

Kung totoo ang sinabi ni Damon, maaaring ang lalaking ito ang huling taong nakakaalam sa nangyari sa aming pamilya.

Ngunit saan ko siya hahanapin?

Limang taon nang patay ang aking ina, at ni minsan ay wala akong narinig na tungkol sa kaniya mula sa mga kamag-anak namin.

Kinuha ko ang cellphone ko at hinanap ang pangalan ni Adrian sa internet.

Ilang minuto akong nag-scroll hanggang sa may lumabas na lumang artikulo tungkol sa isang negosyanteng nawawala matapos masangkot sa isang kontrobersiya na may kinalaman sa Villareal Holdings.

Nakalagay sa artikulo na huling nakita si Adrian Mendoza labinlimang taon na ang nakalipas.

Labinlimang taon.

Pareho ng panahong binanggit ni Damon.

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

Bakit magkakaugnay ang lahat ng ito?

Habang abala ako sa pagbabasa, may biglang umupo sa upuang kaharap ko.

"Althea Mendoza?"

Mabilis akong napatingin.

Isang lalaking nasa edad trenta ang nasa harapan ko. Nakasuot siya ng simpleng itim na jacket at may dalang lumang sobre. Hindi ko siya kilala, ngunit tila alam niya ang lahat tungkol sa akin.

"Sino ka?" tanong ko.

"Hindi mahalaga kung sino ako."

"Kung ganoon, wala tayong dapat pag-usapan."

Tumayo ako, ngunit nagsalita siya bago ako tuluyang makaalis.

"Kung gusto mong malaman ang katotohanan tungkol sa pagkamatay ng iyong ina, umupo ka."

Napatigil ako.

Dahan-dahan akong bumalik sa upuan.

"Saan mo nalaman ang tungkol sa mama ko?"

Inilapag niya ang sobre sa mesa.

"Dahil kilala ko siya."

Nanginig ang mga daliri ko habang tinitingnan ang sobre.

"Ano ang pangalan mo?"

"Gabriel Reyes."

Tinitigan ko siya nang mabuti, ngunit wala akong maalalang mukha na katulad ng kaniya.

"Ano ang alam mo tungkol sa mama ko?"

Huminga siya nang malalim bago sumagot.

"Ang mama mo ay hindi namatay dahil sa isang simpleng aksidente."

Parang tumigil ang oras.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

"May mga taong gustong patahimikin siya dahil may nalaman siyang hindi niya dapat malaman."

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

"At ano iyon?"

Tumingin si Gabriel sa paligid na para bang tinitiyak niyang walang nakikinig sa amin.

"Ang lihim ng pamilyang Villareal."

Napatawa ako nang mapait.

"Isa na namang tao ang nagsasabing may alam siya. Bakit hindi na lang ninyo sabihin ang buong katotohanan?"

"Dahil hindi lahat ng katotohanan ay ligtas sabihin sa isang pampublikong lugar."

"Kung ganoon, bakit kita paniniwalaan?"

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, inilabas niya ang isang lumang litrato mula sa kaniyang bulsa at inilapag iyon sa tabi ng litrato ng aking ina.

Nanlaki ang mga mata ko.

Ang babaeng nasa litrato ay walang iba kundi ang aking ina.

Mas bata siya roon, at nakatayo sa harap ng isang malaking bahay. Sa tabi niya ay isang lalaking hindi ko kilala.

Ngunit ang higit na ikinagulat ko ay ang batang nasa pagitan nila.

Ako iyon.

Tinatayang limang taong gulang ako sa litrato.

"Nasaan ito?" tanong ko.

"Sa lumang bahay ng mga Villareal."

"Hindi ako kailanman nakapunta roon."

"Sigurado ka ba?"

Napatigil ako.

May ilang alaala akong malabo na mula sa aking pagkabata. Isang malaking hagdanan, isang silid na may pulang kurtina, at isang lalaking nakaluhod sa harap ko habang sinasabing huwag akong matakot.

Ngunit hindi ko maalala ang mukha niya.

"Anong koneksiyon ko sa bahay na iyon?" tanong ko.

"Mas malalim kaysa sa iniisip mo."

Tumayo si Gabriel at inayos ang kaniyang jacket.

"May isang bagay akong gustong ibigay sa iyo. Pero hindi ngayon."

"Bakit?"

"Dahil may nagmamasid sa atin."

Mabilis akong napalingon sa salamin ng café.

Sa kabilang kalsada ay may isang itim na sasakyan na nakaparada. Madilim ang mga bintana nito, kaya hindi ko makita kung sino ang nasa loob.

Nang muli akong humarap kay Gabriel, nakatayo na siya.

"Magkita tayo bukas, alas-sais ng gabi. Sa lumang simbahan sa San Rafael."

"Hindi ako pupunta kung hindi mo sasabihin kung ano ang kailangan mong ibigay."

Saglit siyang tumingin sa akin.

"Ang huling liham ng iyong ina."

Nanlamig ang buong katawan ko.

"May iba pang liham si Mama?"

Tumango siya.

"At may pangalan doon ng taong responsable sa lahat."

Bago ko pa siya mapigilan, mabilis siyang naglakad palabas ng café.

Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa mawala siya sa karamihan.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o umasa.

Ngunit kung totoo ang sinasabi niya, ang liham na iyon ang maaaring magbigay ng sagot sa lahat ng tanong ko.

Pagsapit ng gabi, nagpasya akong manatili muna sa bahay ng isang dating kaklase. Hindi ko sinabi sa kaniya ang buong nangyari. Sinabi ko lamang na may problema ako sa bahay at kailangan ko ng matutuluyan.

Halos hindi ako nakatulog.

Sa bawat tunog ng sasakyan sa labas, naiisip kong baka may sumusunod sa akin.

Bandang alas-diyes ng gabi, nag-vibrate ang cellphone ko.

Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Huwag kang magkikita kay Gabriel Reyes. Hindi siya ang taong iniisip mong kakampi mo.

Napaupo ako sa kama.

Paano nalaman ng taong ito ang tungkol sa pagkikita namin ni Gabriel?

May isa pang mensaheng pumasok.

Kung gusto mong mabuhay nang tahimik, kalimutan mo ang iyong ina.

Nanginginig kong tinawagan ang numero, ngunit agad itong nag-unavailable.

Hindi ko na alam kung ano ang gagawin.

Makalipas ang ilang minuto, may isa pang tumawag.

Si Damon.

Saglit akong nag-alinlangan bago sinagot ang tawag.

"Althea, nasaan ka?"

"Ba't mo tinatanong?"

"Dahil wala ka sa bahay ninyo."

Napakunot ang noo ko.

"Paano mo nalaman?"

"May mga tao akong nagbabantay sa paligid ng bahay mo."

"Sinusundan mo ba ako?"

"Sinusubukan kitang protektahan."

"Protektahan mula kanino? Mula sa sarili mong pamilya?"

Natahimik siya.

"Damon, may nakilala akong lalaki. Gabriel Reyes ang pangalan niya. Kilala niya ang mama ko."

Biglang nagbago ang tono ng kaniyang boses.

"Saan mo siya nakilala?"

"Sa isang café. Bakit?"

"Althea, makinig ka sa akin. Huwag kang makipagkita sa kaniya."

Napapikit ako.

"Iyon din ang sabi ng taong nagpadala sa akin ng mensahe."

"Anong mensahe?"

"May nagbabala sa akin na huwag magtiwala kay Gabriel."

Matagal siyang hindi nagsalita.

"Damon?"

"Althea, kailangan kitang makita."

"Bakit?"

"Dahil may kailangan akong sabihin sa iyo tungkol kay Gabriel Reyes."

"Ano?"

Mabigat ang sumunod niyang mga salita.

"Si Gabriel ang huling taong nakita kasama ng iyong ina bago siya namatay."

Nanlamig ang mga kamay ko.

Hindi maaari.

Si Gabriel, ang lalaking nagsabing tutulungan niya akong malaman ang katotohanan, ay maaaring may kinalaman din sa pagkamatay ng aking ina.

Ngunit bago ko pa maitanong ang iba pang detalye, may narinig akong malakas na kalabog sa labas ng silid.

Napalingon ako sa p***o.

May isang puting sobre na nakasingit sa ilalim nito.

Dahan-dahan akong lumapit at dinampot iyon.

Walang pangalan sa labas.

Binuksan ko ang sobre.

Isang maliit na susi ang bumagsak sa aking palad, kasabay ng isang papel na may maikling mensahe.

Kung gusto mong malaman kung sino talaga ang pumatay sa iyong ina, buksan mo ang silid na hindi dapat buksan sa lumang mansiyon ng mga Villareal.

Sa ibaba nito ay may nakasulat na isang pangalan.

BIANCA SALAZAR.

Napatakip ako sa bibig.

Ang matalik kong kaibigan.

Ang asawa ni Damon.

Bakit pangalan niya ang nakasulat sa liham?

At paano siya nauugnay sa isang lihim na matagal nang nakabaon sa nakaraan?

Sa unang pagkakataon, naisip kong maaaring ang taong pinakamalapit sa akin ang siya ring may pinakamaraming itinatago.

At kung tama ang hinala ko, ang kasal na nasaksihan ko ay hindi lamang kuwento ng pag-ibig.

Isa itong bitag.

At ako ang susunod na mahuhulog dito.