LOGINHindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.
Paulit-ulit kong binasa ang kard na iniwan ni Cassian Valtherion. Simple lamang ang pagkakagawa nito. Walang palamuti, walang mahabang pagpapakilala. Tanging pangalan ng kaniyang kumpanya, address ng opisina, at isang numero ng telepono.
Sa likod nito ay naroon pa rin ang pangungusap na iniwan niya.
"Ang taong pinagkakatiwalaan mo ang unang dapat mong pagdudahan."
Hindi ko alam kung babala iyon o panibagong paraan para guluhin ang isip ko.
Alam kong mapanganib ang pagpunta sa opisina niya. Isa siya sa mga pangalang lumitaw sa mga dokumentong may kaugnayan sa pagkawala ng mga ari-arian ng Ashbourne. Ngunit kung may hawak siyang impormasyon, hindi ko maaaring palampasin ang pagkakataong iyon.
May isang bagay lang akong hindi gagawin.
Hindi ako pupunta roon nang bulag.
Bago mag-almusal, kumuha ako ng maliit na kuwaderno at isinulat ang address ng Valtherion Holdings. Itinago ko iyon sa loob ng aking bag kasama ang kopya ng dokumentong nakita ko sa bahay.
Hindi ko alam kung gaano karaming tao ang nagmamasid sa bawat kilos ko. Kaya nang bumaba ako, maingat kong inasal ang sarili na para bang wala akong anumang balak na umalis.
"May pupuntahan ka ba?" tanong ni Donya Lucinda habang umiinom ng tsaa.
"May kailangan lang akong asikasuhin."
"Anong kailangan?"
"Personal na bagay."
Ibinaba niya ang tasa.
"Mas mabuting sabihin mo sa amin kung saan ka pupunta. Hindi ka pa sanay magdesisyon para sa sarili mo."
Pinanatili kong kalmado ang mukha ko.
"Sa palagay ko, sapat na ang edad ko para malaman kung saan ako pupunta."
Mabilis na napatingin sa akin si Barbara.
"Ang tapang mo na ngayon, ah."
Hindi ko siya pinansin.
Sa kabilang dulo ng mesa, nakaupo si Don Gregorio. Tahimik lamang siya habang binabasa ang diyaryo. Ngunit nang banggitin ko ang personal kong lakad, bahagya niyang ibinaba ang hawak niya.
"Saan ka pupunta, Natalia?"
"May kakausapin lang po ako tungkol sa mga dokumento."
Hindi ko binanggit ang pangalan ni Cassian.
Hindi rin ako nagbigay ng dahilan para malaman nilang may alam na ako tungkol sa mga transaksiyon.
Tumayo ako at nagpaalam. Hindi na nila ako pinigilan, ngunit ramdam ko ang mga matang nakasunod sa bawat hakbang ko.
Pagdating ko sa Valtherion Holdings, agad kong napansin ang pagkakaiba nito sa mansiyon ng mga Romano.
Walang magarbong dekorasyon. Malinis ang gusali, maayos ang mga tauhan, at tila bawat taong naroon ay may tiyak na tungkulin. Walang nag-aaksaya ng oras sa walang kabuluhang usapan.
Sa reception, maayos akong sinalubong ng isang babae.
"May appointment po ba kayo?"
Inilabas ko ang kard.
"Sinabi ni Ginoong Valtherion na pumunta ako ngayon."
Sinuri niya ang pangalan ko bago tumango.
"Sandali lamang po."
Ilang minuto ang lumipas bago ako sinamahan sa elevator.
Sa pinakamataas na palapag kami bumaba. Isang mahabang pasilyo ang bumungad sa akin, at sa dulo nito ay isang malaking pintuang yari sa madilim na kahoy.
Kumatok ang sekretarya.
"Sir, narito na po si Señorita Ashbourne."
"Papuntahin mo."
Bumukas ang p***o.
Nasa likod ng malaking mesa si Cassian. May hawak siyang dokumento at tila hindi nagmamadaling tumingin sa akin.
"Umupo ka, Natalia."
Hindi ako agad gumalaw.
"Mas gusto kong malaman muna kung bakit mo ako ipinatawag."
Ibinaba niya ang dokumentong binabasa.
"Direkta ka na ngayon."
"Sayang ang oras kung magpapaliguy-ligoy pa tayo."
Bahagya siyang sumandal sa kaniyang silya.
"Kung ganoon, maupo ka. May pag-uusapan tayong hindi mo magugustuhang marinig."
Umupo ako sa tapat niya.
May inilabas siyang folder mula sa drawer at inilapag iyon sa pagitan namin.
"Kilalanin mo ba ito?"
Binuksan ko ang folder.
Mga talaan ng transaksiyon. Mga petsa. Mga halaga. Mga pangalan ng kumpanyang hindi ko pa nakikita sa mga dokumentong nasa mansiyon.
Ngunit sa ikatlong pahina, nakita ko ang pangalan ng Ashbourne Corporation.
"Mga rekord ito ng paglilipat ng ilang bahagi ng negosyo ng pamilya mo," paliwanag niya. "Nagsimula ang mga transaksiyon ilang linggo bago ang insidenteng kinasangkutan ng mga magulang mo."
Napahigpit ang hawak ko sa papel.
"Kung mayroon ka nito, bakit hindi mo ibinigay sa amin?"
"Kanino?"
"Sa mga Ashbourne."
"Kanino sa mga Ashbourne, Natalia?"
Hindi ako nakasagot agad.
Alam kong may punto siya. Kung may mga taong sangkot sa pagkawala ng kontrol ng pamilya, maaaring sila rin ang unang makaalam kapag may lumitaw na ebidensiya.
"May mga kopya akong ipinadala noon sa mga taong dapat tumanggap nito," dagdag niya. "Walang kumilos."
"Sino ang mga taong iyon?"
"Hindi pa kita bibigyan ng pangalan."
Napatingin ako sa kaniya.
"Kung ganoon, bakit mo ako pinapunta rito?"
"Dahil may gusto akong malaman."
"Ano iyon?"
"Gaano karami ang alam mo tungkol sa sarili mong pamilya?"
Hindi ako agad sumagot.
Hindi ko maaaring sabihin sa kaniya na ako si Laura Ellis, isang manunulat na napunta sa katawan ng karakter na siya mismo ang lumikha. Hindi ko rin maaaring amining may mga bagay akong alam dahil nabasa ko ang mga ito sa sarili kong nobela.
Kaya pinili kong magsabi ng katotohanang hindi makapaghahayag ng lahat.
"Alam kong may kumuha sa mga karapatan ng pamilya ko. Alam kong may mga dokumentong ginamit para ilipat ang kontrol sa mga ari-arian namin. At alam kong hindi aksidente ang lahat ng nangyari."
Hindi nagbago ang mukha ni Cassian.
"Mas marami ka nang alam kaysa sa inaasahan ko."
"At ikaw? Ano ang alam mo?"
Kinuha niya ang isang pahina at itinuro ang isang pirma.
"Ang kumpanyang ito ang bumili ng ilang bahagi ng mga ari-arian ng Ashbourne. Ngunit hindi ako ang nagbigay ng pahintulot para sa bentahan."
"May pangalan mo sa dokumento."
"May pangalan ng kumpanya ko. Hindi ibig sabihin na ako ang nagpasya."
"Ikaw ang may-ari."
"At alam ko kung kailan may gumagamit sa pangalan ko para pagtakpan ang sarili nilang mga transaksiyon."
Sandaling natahimik ang silid.
Sa unang pagkakataon, naisip kong maaaring hindi siya ang taong dapat kong katakutan. Ngunit hindi ibig sabihin noon na kakampi ko na siya.
"Anong gusto mong kapalit ng impormasyong ito?" tanong ko.
"Makipagtulungan ka sa akin."
"Sa anong paraan?"
"Bigyan mo ako ng access sa mga dokumentong hawak ng mga Romano. May mga rekord silang hindi ko makuha nang hindi nagdudulot ng mas malaking gulo."
Napailing ako.
"Gusto mong tulungan kitang makuha ang mga dokumentong nasa bahay ng mga taong umaagaw sa mana ko?"
"Gusto kong malaman kung sino ang nag-utos ng mga transaksiyon."
"At pagkatapos?"
"Malalaman natin kung sino ang tunay na may pananagutan."
Tinitigan ko siya.
"Napakadali mong magsalita tungkol sa pagtutulungan. Paano kung ikaw ang taong nag-utos nito?"
Hindi siya nagalit. Sa halip, bahagya siyang yumuko at pinagmasdan ako.
"Kung ako ang may gawa, hindi kita bibigyan ng pagkakataong makita ang mga rekord na ito."
"Maaaring gusto mo lang akong paniwalain."
"Posible."
Napakurap ako.
Hindi ko inaasahan ang sagot niya.
"At paano ko malalaman kung nagsasabi ka ng totoo?"
"Sa ngayon, hindi mo malalaman."
Direkta. Walang palusot. Walang pangakong hindi niya kayang panindigan.
Mas lalo akong nag-ingat sa kaniya.
Tumayo ako at ibinalik ang folder sa mesa.
"Hindi ako papasok sa kasunduan na hindi ko alam ang buong kondisyon."
"Hindi kita pipilitin."
"Kung ganoon, aalis na ako."
"May isa pa akong sasabihin."
Huminto ako bago tuluyang makarating sa p***o.
"Ang mga Romano ay hindi lang naghahanap ng pirma mo, Natalia. May hinahanap din silang isang bagay na hindi nila matagpuan."
Dahan-dahan akong lumingon.
"Ano iyon?"
Hindi siya agad sumagot. Binuksan niya ang isa pang drawer at inilabas ang isang lumang litrato.
Sa litrato ay may dalawang lalaking nakatayo sa harap ng isang malaking gusali. Kilala ko ang isa sa kanila.
Ang ama ni Natalia.
Ngunit ang lalaking katabi nito ay hindi ko nakilala.
"Kilalanin mo ba ang taong ito?" tanong ni Cassian.
Umiling ako.
"Siya ang huling taong nakitang kasama ng iyong ama bago ang insidente."
Nanlamig ang aking mga kamay.
"Nasaan siya ngayon?"
Ibinalik ni Cassian ang litrato sa mesa.
"Iyon ang kailangan mong malaman bago ka magtiwala sa sinuman sa bahay ninyo."
Hindi ko kinuha ang litrato. Hindi ko rin siya tinanong kung bakit nasa kaniya iyon.
Sa halip, tumingin ako nang diretso sa mga mata niya.
"Kung may alam ka pa, sabihin mo."
"Sa tamang panahon."
"Kung ganoon, huwag mong asahang magtitiwala ako sa iyo."
Tumayo rin siya.
"Hindi ko hinihingi ang tiwala mo, Natalia."
Lumapit siya sa p***o at binuksan iyon para sa akin.
"Sa ngayon, sapat nang hindi ka pumirma sa anumang dokumentong ihaharap sa iyo ng mga Romano."
Lumabas ako nang hindi sumasagot.
Ngunit bago tuluyang magsara ang p***o, narinig ko ang huling sinabi niya.
"At huwag mong hayaang malaman nilang nakita mo ang litrato."
Napahinto ako sa pasilyo.
Sa unang pagkakataon mula nang magising ako sa katawan ni Natalia, nakaramdam ako ng takot na hindi ko kayang ipaliwanag.
Hindi lamang dahil may taong gustong agawin ang mana niya.
Kundi dahil maaaring ang katotohanang hinahanap ko ang mismong dahilan kung bakit siya nawalan ng lahat.
At ngayon, alam ko nang may isang taong handang gawin ang lahat para manatili itong nakatago.
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang sulat na nakita ko sa kahong kahoy. Hindi ko alam kung sino ang naglagay nito roon, pero iisa ang malinaw sa akin: buhay ang aking ina, at ayaw niyang malaman ni Cassian ang tungkol sa susi.Itinago ko ang sulat at ang maliit na susi sa loob ng aking damit.Kinabukasan, maaga akong bumaba upang hanapin si Maria sa mga tauhan ng mansiyon. Ngunit bago pa ako makarating sa kusina, sinalubong ako ni Donya Lucinda."Saan ka pupunta, Natalia?""May kailangan akong asikasuhin.""Napapansin kong marami kang lakad nitong mga nakaraang araw. Hindi mo ba naisip na mas mabuting magpahinga ka muna?""Mas kailangan kong kumilos kaysa magpahinga."Bahagya siyang ngumiti."Parang hindi na kita kilala.""Marami pa kayong hindi alam tungkol sa akin."Hindi niya nagustuhan ang sagot ko. Ngunit bago siya makapagsalita, dumating si Barbara."Tiya, hinahanap ka ni Papa.""Sabihin mong susunod ako."Umalis si Barbara, ngunit bago tuluyang maw
Hindi ko maalis ang tingin ko sa sulat na hawak ko."Kung may mangyari sa anak ko, huwag ninyong hayaang mapunta siya sa kamay ng taong pinagkatiwalaan ko."Sa ilalim nito ay ang pangalan ni Cassian Valtherion."May paliwanag ka ba?" tanong ko.Hindi siya agad sumagot."May mga bagay tungkol sa iyong ama na hindi mo pa alam.""Kung gayon, sabihin mo.""Hindi ako ang pumatay sa kanya, Natalia."Napatingin ako sa kanya. Hindi ko namalayang iyon pala ang tanong na matagal ko nang gustong itanong."Kung hindi ikaw, sino?""Ang taong may pinakamalaking mawawala kapag nabunyag ang katotohanan."Hindi na kailangang banggitin ang pangalan ng mga Romano."At bakit hindi mo sila inilantad?""Wala akong sapat na ebidensiya noon. Hanggang ngayon, kulang pa rin.""Kung gayon, tulungan mo akong hanapin ang nawawala.""Si Maria?"Tumango ako."May alam siya tungkol sa lumang rekord na hinahanap ng mga taong sangkot sa paglipat ng mga ari-arian ng Ashbourne."Naalala ko ang piraso ng dokumentong ipin
Ilang beses kong binasa ang dalawang pangungusap sa papel."Huwag mong hanapin si Rodrigo kung ayaw mong malaman kung paano siya nawala.""Ang susunod na mawawala ay si Maria."Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito. Hindi ko rin alam kung paano niya nalaman ang tungkol sa pag-uusap namin ni Maria. Pero malinaw ang isang bagay: may taong nakamasid sa bawat kilos ko.At hindi na siya kuntento sa pagbabanta."Señorita Natalia?"Napalingon ako sa babaeng katulong na nakatayo sa may pintuan."Ano iyon?""May naghahanap po sa inyo sa telepono.""Sino?""Hindi po nagpakilala. Pero sinabi niyang mahalaga raw."Tiningnan ko ulit ang papel bago ito maingat na itinago sa loob ng kuwaderno ko."Sige. Sasagutin ko."Pagdating ko sa telepono sa maliit na sala, agad kong itinaas ang handset."Hello?""Natalia."Nanigas ang mga daliri ko.Kilala ko ang boses na iyon."Cassian?""May kailangan akong sabihin sa iyo.""Kung tungkol ito sa mga dokumento, maaari nating pag-usapan sa ibang pagkakataon
Hindi ko maalis sa isip ko ang larawang ipinakita ni Cassian.Dalawang lalaki.Isang gusaling hindi ko kilala.At ang ama ni Natalia, na tila walang kamalay-malay na ang mga taong nakapaligid sa kaniya ay maaaring maging dahilan ng pagbagsak ng buong pamilya.Mas nakakabahala ang lalaking kasama niya.Hindi ko alam ang pangalan nito. Hindi ko rin alam kung bakit itinago ni Cassian ang litrato sa halip na ibigay iyon sa akin. Ngunit malinaw ang babala niya: huwag kong hahayaang malaman ng mga Romano na nakita ko iyon.Ibig sabihin, may halaga ang litrato.At kung may halaga iyon, malamang na may taong handang gumawa ng masama para mabawi ito.Pagdating ko sa mansiyon, agad kong napansin ang katahimikan sa loob. Walang katulong na nag-uusap sa pasilyo. Wala ring nakikitang tauhang nag-aasikaso sa mga bisita.Para bang may naghihintay sa aking pagdating."Señorita Natalia."Napalingon ako.Isang matandang katulong ang nakatayo malapit sa hagdan. Hindi ko siya gaanong nakilala noong una a
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang kard na iniwan ni Cassian Valtherion. Simple lamang ang pagkakagawa nito. Walang palamuti, walang mahabang pagpapakilala. Tanging pangalan ng kaniyang kumpanya, address ng opisina, at isang numero ng telepono.Sa likod nito ay naroon pa rin ang pangungusap na iniwan niya."Ang taong pinagkakatiwalaan mo ang unang dapat mong pagdudahan."Hindi ko alam kung babala iyon o panibagong paraan para guluhin ang isip ko.Alam kong mapanganib ang pagpunta sa opisina niya. Isa siya sa mga pangalang lumitaw sa mga dokumentong may kaugnayan sa pagkawala ng mga ari-arian ng Ashbourne. Ngunit kung may hawak siyang impormasyon, hindi ko maaaring palampasin ang pagkakataong iyon.May isang bagay lang akong hindi gagawin.Hindi ako pupunta roon nang bulag.Bago mag-almusal, kumuha ako ng maliit na kuwaderno at isinulat ang address ng Valtherion Holdings. Itinago ko iyon sa loob ng aking bag kasama ang kopya ng dokumentong nak
Hindi ko inaasahang ang unang pagsubok ko sa hapag-kainan ay hindi tungkol sa pagkain, kundi tungkol sa kung gaano katagal ko kayang pigilan ang sarili kong sumabog.Nasa magkabilaing panig ng mahabang mesa ang pamilyang Romano. Si Don Gregorio ay nakaupo sa pinakadulong bahagi, samantalang si Donya Lucinda ay nasa kanan niya. Si Nathaniel ay tahimik na nagbabasa ng isang dokumento. Si Barbara naman ay abala sa pagtingin sa kaniyang mga kuko, na para bang walang halaga ang presensya ko."Umupo ka, Natalia," malamig na utos ni Donya Lucinda.Umupo ako sa bakanteng silya sa kabilang dulo."Matagal ka naming hinintay," sabi ni Don Gregorio habang inilalapag ang kubyertos. "May mahalagang bagay tayong kailangang pag-usapan."Hindi ako sumagot. Hinayaan ko siyang magsalita.May inilapit na makapal na folder ang isang lalaking nakatayo sa likod niya. Hindi ko siya kilala, ngunit halatang sanay siyang sumunod sa mga utos ni Don Gregorio."Ito ang mga dokumentong kailangan mong pirmahan," sab







