LOGINHindi ko maalis sa isip ko ang larawang ipinakita ni Cassian.
Dalawang lalaki.
Isang gusaling hindi ko kilala.
At ang ama ni Natalia, na tila walang kamalay-malay na ang mga taong nakapaligid sa kaniya ay maaaring maging dahilan ng pagbagsak ng buong pamilya.
Mas nakakabahala ang lalaking kasama niya.
Hindi ko alam ang pangalan nito. Hindi ko rin alam kung bakit itinago ni Cassian ang litrato sa halip na ibigay iyon sa akin. Ngunit malinaw ang babala niya: huwag kong hahayaang malaman ng mga Romano na nakita ko iyon.
Ibig sabihin, may halaga ang litrato.
At kung may halaga iyon, malamang na may taong handang gumawa ng masama para mabawi ito.
Pagdating ko sa mansiyon, agad kong napansin ang katahimikan sa loob. Walang katulong na nag-uusap sa pasilyo. Wala ring nakikitang tauhang nag-aasikaso sa mga bisita.
Para bang may naghihintay sa aking pagdating.
"Señorita Natalia."
Napalingon ako.
Isang matandang katulong ang nakatayo malapit sa hagdan. Hindi ko siya gaanong nakilala noong una akong magising sa mansiyon, ngunit napansin kong iba ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Hindi tulad ng ibang tauhan na agad umiiwas kapag dumaraan ako.
"May kailangan po ba kayo?" tanong ko.
Sandali siyang nag-atubili.
"May babaeng naghihintay po sa inyo sa likod ng kusina."
"Sino?"
"Hindi po niya sinabi ang pangalan niya. Pero sinabi niyang kilala raw niya ang inyong pamilya."
Napatingin ako sa kaniya.
"Nasaan siya?"
Itinuro niya ang makitid na pasilyong patungo sa dating silid ng mga katulong.
Naglakad ako roon nang maingat.
Pagdating ko sa dulo, nakita ko ang isang babaeng nakasuot ng simpleng damit. Hindi siya mukhang mayaman, ngunit maayos ang kaniyang tindig. May dala siyang maliit na supot at tila matagal nang naghihintay.
Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.
"Señorita Natalia?"
"Opo. Sino kayo?"
"Maria Bells."
Hindi ko agad nakilala ang pangalan, ngunit may naalala ako mula sa mga pahina ng nobelang isinulat ko.
Si Maria.
Anak ni Lucia, ang dating katulong ng Ashbourne family.
"May kailangan ka ba sa akin?" tanong ko.
Tumingin muna siya sa paligid bago nagsalita.
"Mas mabuting huwag po tayong mag-usap dito."
"May problema ba?"
"Maraming nakikinig sa bahay na ito."
Hindi ko siya agad pinagkatiwalaan. Sa mga oras na iyon, wala akong dahilan para basta maniwala sa isang estrangherong biglang nagpakilalang may alam tungkol sa pamilya ko.
"Kung ganoon, bakit ka pumunta rito?"
Dahan-dahan niyang inilabas ang isang lumang sobre.
"Dahil may bagay akong kailangang ibigay sa inyo. At dahil hindi na ligtas ang pananahimik."
Hindi ko kinuha ang sobre.
"Ano ang laman niyan?"
"Isang pangalan."
"Anong pangalan?"
Tumingin siya nang diretso sa akin.
"Rodrigo."
Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.
Ang lalaking nasa litrato.
"Kilalang-kilala mo ba siya?"
"Siya ang ama ko."
Hindi ako nakapagsalita agad.
Ang lalaking kasama ng aking ama sa litrato ay ang ama ni Maria.
"Nasaan siya ngayon?"
Umiling siya.
"Iyon po ang hindi ko alam."
"Anong ibig mong sabihin?"
"Matagal na siyang nawala. Bago pa tuluyang magbago ang lahat sa Ashbourne family."
Tiningnan ko ang sobre sa kamay niya.
"Anong kinalaman niya sa mga nangyari sa pamilya ko?"
Huminga siya nang malalim.
"Ang ama ninyo ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan niya. Hindi lang siya isang ordinaryong tauhan. May mga bagay siyang alam tungkol sa negosyo, sa seguridad, at sa mga taong madalas pumunta sa inyong tahanan."
Naalala ko ang sinabi ni Cassian.
Ang lalaking kasama ng ama ni Natalia ang huling taong nakita kasama nito bago ang insidente.
"May nakita ka bang litrato ng ama mo kasama ang ama ko?"
Bahagyang nagbago ang mukha ni Maria.
"Saan ninyo nakita ang litrato?"
Hindi ako sumagot.
"Mayroon kayong kopya?" tanong niya.
"Bakit?"
"Dahil matagal nang may naghahanap niyan."
Nanlamig ang aking mga daliri.
"Sino?"
"Hindi ko alam ang pangalan. Pero may mga lalaking ilang beses nang nagtanong sa amin tungkol sa mga lumang gamit ng aking ina."
"At ano ang sinabi niya?"
"Na wala siyang alam."
Napatingin ako sa kaniya.
"Naniniwala ka ba sa kaniya?"
Hindi agad sumagot si Maria.
"Naniniwala akong may dahilan kung bakit niya ako pinagbawalang banggitin ang pangalan ng aking ama."
May mga bagay na hindi niya sinasabi. Ramdam ko iyon.
"Maria, kung gusto mong tulungan ako, kailangan kong malaman ang buong katotohanan."
"Alam ko po. Pero hindi lahat ng katotohanan ay ligtas sabihin."
Inabot niya sa akin ang sobre.
Sa loob nito ay may isang lumang piraso ng papel. Hindi iyon liham. Isa itong bahagi ng talaan na may mga pangalan at petsa. Sa ibabang bahagi ay may pirma na hindi ko nakilala.
Ngunit may isang pangalan na agad kong napansin.
Ashbourne.
"Anong dokumento ito?"
"Natagpuan ko iyan sa mga gamit ng aking ina. Itinago niya iyon sa loob ng isang lumang kahon."
"Alam ba niyang dala mo ito?"
Umiling si Maria.
"Kung malaman niya, baka hindi na niya ako hayaang lumapit sa inyo."
Tiningnan ko muli ang papel.
May petsang ilang linggo bago ang insidenteng kinasangkutan ng mga magulang ni Natalia. Sa tabi nito ay nakasulat ang pangalan ng isang kumpanyang hindi ko pa nakikita.
At sa ibaba, may nakasulat na dalawang salitang halos hindi ko mabigkas.
Security transfer.
Hindi ko alam kung anong eksaktong ibig sabihin niyon, ngunit malinaw na may kinalaman ito sa seguridad ng pamilya.
"May alam ka pa ba tungkol dito?" tanong ko.
"Basta ang alam ko, may mga taong gustong mawala ang lahat ng taong nakaaalam sa nangyari noong gabing iyon."
"Gabi ng pagkamatay ng mga magulang ko?"
Hindi siya sumagot.
Sa halip, napatingin siya sa likuran ko.
"May tao."
Mabilis akong lumingon.
Walang tao sa pasilyo.
Ngunit narinig ko ang pagbukas ng isang p***o sa kabilang bahagi.
"Umalis ka na," bulong ni Maria. "Huwag mong ipakitang may ibinigay ako sa iyo."
"Sandali. Kailangan pa nating mag-usap."
"Magkikita tayo ulit. Pero hindi dito."
Mabilis siyang umalis sa kabilang daan.
Itinago ko ang papel sa loob ng aking damit bago ako bumalik sa pangunahing pasilyo.
Hindi pa ako nakararating sa hagdan nang marinig ko ang pamilyar na boses.
"Nasaan ka nanggaling?"
Si Barbara.
Nakatayo siya sa may pintuan ng sala, nakahalukipkip at nakatitig sa akin.
"May inasikaso lang ako."
"Sa likod ng kusina?"
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya at sinuri ang mukha ko.
"May kinausap ka."
"Marami akong nakakausap sa bahay na ito."
"Sinungaling."
Bahagya siyang ngumiti.
"May mga taong hindi dapat mong kausapin, Natalia. Lalo na ang mga dating tauhan ng pamilyang ito."
Napatingin ako sa kaniya.
"May problema ka ba sa mga dating tauhan?"
"May problema ako sa mga taong nakakalimot sa lugar nila."
"Kung ganoon, dapat siguraduhin mong hindi ka rin nakakalimot sa lugar mo."
Nawala ang ngiti niya.
Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Dumiretso ako sa hagdan at iniwan siyang nakatayo roon.
Pagdating ko sa silid, agad kong inilabas ang papel na ibinigay ni Maria.
Muli kong binasa ang mga pangalan at petsa.
Hindi pa sapat ang impormasyong hawak ko para patunayan ang anumang bagay. Ngunit may isang bagay nang malinaw.
Hindi lamang pera at negosyo ang pinag-aagawan ng mga taong ito.
May kinalaman ang seguridad ng pamilya sa nangyari sa aking mga magulang.
At kung tama ang hinala ko, may taong nagbukas ng p***o para sa mga pumaslang sa kanila.
Naalala ko si Cassian.
Naalala ko rin ang litrato sa kaniyang mesa.
Bakit niya alam ang tungkol kay Rodrigo? Bakit niya itinago ang litrato? At bakit tila mas marami siyang alam kaysa sa sinasabi niya?
Kinuha ko ang kard niya mula sa aking bag.
Sa unang pagkakataon, hindi ko naisip na siya lamang ang lalaking dapat kong pag-ingatan.
Maaaring siya rin ang susi sa katotohanang matagal nang ikinukubli ng lahat.
Ngunit bago ko pa maisip kung ano ang susunod kong gagawin, may kumatok sa p***o.
"Señorita Natalia."
Boses iyon ng isang katulong.
"May dumating pong sulat para sa inyo."
Binuksan ko ang p***o.
Walang nakatayong tao sa labas.
Sa sahig ay may isang sobre na walang pangalan ng nagpadala.
Pinulot ko iyon at isinara ang p***o.
Nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan ang sobre.
Isang maliit na papel ang laman nito.
Iisa lamang ang nakasulat na pangungusap.
"Huwag mong hanapin si Rodrigo kung ayaw mong malaman kung paano siya nawala."
Napatigil ako.
Sa ibaba ng babala ay may isa pang linya.
"Ang susunod na mawawala ay si Maria."
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang sulat na nakita ko sa kahong kahoy. Hindi ko alam kung sino ang naglagay nito roon, pero iisa ang malinaw sa akin: buhay ang aking ina, at ayaw niyang malaman ni Cassian ang tungkol sa susi.Itinago ko ang sulat at ang maliit na susi sa loob ng aking damit.Kinabukasan, maaga akong bumaba upang hanapin si Maria sa mga tauhan ng mansiyon. Ngunit bago pa ako makarating sa kusina, sinalubong ako ni Donya Lucinda."Saan ka pupunta, Natalia?""May kailangan akong asikasuhin.""Napapansin kong marami kang lakad nitong mga nakaraang araw. Hindi mo ba naisip na mas mabuting magpahinga ka muna?""Mas kailangan kong kumilos kaysa magpahinga."Bahagya siyang ngumiti."Parang hindi na kita kilala.""Marami pa kayong hindi alam tungkol sa akin."Hindi niya nagustuhan ang sagot ko. Ngunit bago siya makapagsalita, dumating si Barbara."Tiya, hinahanap ka ni Papa.""Sabihin mong susunod ako."Umalis si Barbara, ngunit bago tuluyang maw
Hindi ko maalis ang tingin ko sa sulat na hawak ko."Kung may mangyari sa anak ko, huwag ninyong hayaang mapunta siya sa kamay ng taong pinagkatiwalaan ko."Sa ilalim nito ay ang pangalan ni Cassian Valtherion."May paliwanag ka ba?" tanong ko.Hindi siya agad sumagot."May mga bagay tungkol sa iyong ama na hindi mo pa alam.""Kung gayon, sabihin mo.""Hindi ako ang pumatay sa kanya, Natalia."Napatingin ako sa kanya. Hindi ko namalayang iyon pala ang tanong na matagal ko nang gustong itanong."Kung hindi ikaw, sino?""Ang taong may pinakamalaking mawawala kapag nabunyag ang katotohanan."Hindi na kailangang banggitin ang pangalan ng mga Romano."At bakit hindi mo sila inilantad?""Wala akong sapat na ebidensiya noon. Hanggang ngayon, kulang pa rin.""Kung gayon, tulungan mo akong hanapin ang nawawala.""Si Maria?"Tumango ako."May alam siya tungkol sa lumang rekord na hinahanap ng mga taong sangkot sa paglipat ng mga ari-arian ng Ashbourne."Naalala ko ang piraso ng dokumentong ipin
Ilang beses kong binasa ang dalawang pangungusap sa papel."Huwag mong hanapin si Rodrigo kung ayaw mong malaman kung paano siya nawala.""Ang susunod na mawawala ay si Maria."Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito. Hindi ko rin alam kung paano niya nalaman ang tungkol sa pag-uusap namin ni Maria. Pero malinaw ang isang bagay: may taong nakamasid sa bawat kilos ko.At hindi na siya kuntento sa pagbabanta."Señorita Natalia?"Napalingon ako sa babaeng katulong na nakatayo sa may pintuan."Ano iyon?""May naghahanap po sa inyo sa telepono.""Sino?""Hindi po nagpakilala. Pero sinabi niyang mahalaga raw."Tiningnan ko ulit ang papel bago ito maingat na itinago sa loob ng kuwaderno ko."Sige. Sasagutin ko."Pagdating ko sa telepono sa maliit na sala, agad kong itinaas ang handset."Hello?""Natalia."Nanigas ang mga daliri ko.Kilala ko ang boses na iyon."Cassian?""May kailangan akong sabihin sa iyo.""Kung tungkol ito sa mga dokumento, maaari nating pag-usapan sa ibang pagkakataon
Hindi ko maalis sa isip ko ang larawang ipinakita ni Cassian.Dalawang lalaki.Isang gusaling hindi ko kilala.At ang ama ni Natalia, na tila walang kamalay-malay na ang mga taong nakapaligid sa kaniya ay maaaring maging dahilan ng pagbagsak ng buong pamilya.Mas nakakabahala ang lalaking kasama niya.Hindi ko alam ang pangalan nito. Hindi ko rin alam kung bakit itinago ni Cassian ang litrato sa halip na ibigay iyon sa akin. Ngunit malinaw ang babala niya: huwag kong hahayaang malaman ng mga Romano na nakita ko iyon.Ibig sabihin, may halaga ang litrato.At kung may halaga iyon, malamang na may taong handang gumawa ng masama para mabawi ito.Pagdating ko sa mansiyon, agad kong napansin ang katahimikan sa loob. Walang katulong na nag-uusap sa pasilyo. Wala ring nakikitang tauhang nag-aasikaso sa mga bisita.Para bang may naghihintay sa aking pagdating."Señorita Natalia."Napalingon ako.Isang matandang katulong ang nakatayo malapit sa hagdan. Hindi ko siya gaanong nakilala noong una a
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang kard na iniwan ni Cassian Valtherion. Simple lamang ang pagkakagawa nito. Walang palamuti, walang mahabang pagpapakilala. Tanging pangalan ng kaniyang kumpanya, address ng opisina, at isang numero ng telepono.Sa likod nito ay naroon pa rin ang pangungusap na iniwan niya."Ang taong pinagkakatiwalaan mo ang unang dapat mong pagdudahan."Hindi ko alam kung babala iyon o panibagong paraan para guluhin ang isip ko.Alam kong mapanganib ang pagpunta sa opisina niya. Isa siya sa mga pangalang lumitaw sa mga dokumentong may kaugnayan sa pagkawala ng mga ari-arian ng Ashbourne. Ngunit kung may hawak siyang impormasyon, hindi ko maaaring palampasin ang pagkakataong iyon.May isang bagay lang akong hindi gagawin.Hindi ako pupunta roon nang bulag.Bago mag-almusal, kumuha ako ng maliit na kuwaderno at isinulat ang address ng Valtherion Holdings. Itinago ko iyon sa loob ng aking bag kasama ang kopya ng dokumentong nak
Hindi ko inaasahang ang unang pagsubok ko sa hapag-kainan ay hindi tungkol sa pagkain, kundi tungkol sa kung gaano katagal ko kayang pigilan ang sarili kong sumabog.Nasa magkabilaing panig ng mahabang mesa ang pamilyang Romano. Si Don Gregorio ay nakaupo sa pinakadulong bahagi, samantalang si Donya Lucinda ay nasa kanan niya. Si Nathaniel ay tahimik na nagbabasa ng isang dokumento. Si Barbara naman ay abala sa pagtingin sa kaniyang mga kuko, na para bang walang halaga ang presensya ko."Umupo ka, Natalia," malamig na utos ni Donya Lucinda.Umupo ako sa bakanteng silya sa kabilang dulo."Matagal ka naming hinintay," sabi ni Don Gregorio habang inilalapag ang kubyertos. "May mahalagang bagay tayong kailangang pag-usapan."Hindi ako sumagot. Hinayaan ko siyang magsalita.May inilapit na makapal na folder ang isang lalaking nakatayo sa likod niya. Hindi ko siya kilala, ngunit halatang sanay siyang sumunod sa mga utos ni Don Gregorio."Ito ang mga dokumentong kailangan mong pirmahan," sab







