LOGINHindi ko inaasahang ang unang pagsubok ko sa hapag-kainan ay hindi tungkol sa pagkain, kundi tungkol sa kung gaano katagal ko kayang pigilan ang sarili kong sumabog.
Nasa magkabilaing panig ng mahabang mesa ang pamilyang Romano. Si Don Gregorio ay nakaupo sa pinakadulong bahagi, samantalang si Donya Lucinda ay nasa kanan niya. Si Nathaniel ay tahimik na nagbabasa ng isang dokumento. Si Barbara naman ay abala sa pagtingin sa kaniyang mga kuko, na para bang walang halaga ang presensya ko.
"Umupo ka, Natalia," malamig na utos ni Donya Lucinda.
Umupo ako sa bakanteng silya sa kabilang dulo.
"Matagal ka naming hinintay," sabi ni Don Gregorio habang inilalapag ang kubyertos. "May mahalagang bagay tayong kailangang pag-usapan."
Hindi ako sumagot. Hinayaan ko siyang magsalita.
May inilapit na makapal na folder ang isang lalaking nakatayo sa likod niya. Hindi ko siya kilala, ngunit halatang sanay siyang sumunod sa mga utos ni Don Gregorio.
"Ito ang mga dokumentong kailangan mong pirmahan," sabi nito.
Binuksan ni Don Gregorio ang folder at itinulak iyon sa harap ko.
Tiningnan ko ang unang pahina.
Paglilipat ng kapangyarihan sa pamamahala ng mga ari-arian ng Ashbourne.
Napahigpit ang hawak ko sa papel.
Ito na ang bahaging nabasa ko sa sarili kong nobela. Ang unang hakbang para tuluyang mawala kay Natalia ang kontrol sa kaniyang mana. Sa orihinal na kuwento, pumirma siya dahil naniwala siyang ginagawa iyon para sa kapakanan ng pamilya.
At iyon ang naging simula ng kaniyang pagbagsak.
"Napag-usapan na namin ito," patuloy ni Don Gregorio. "Mas mabuting may isang taong hahawak sa mga negosyo habang hindi ka pa handang akuin ang responsibilidad."
"At bakit kayo ang kailangang humawak nito?" tanong ko.
Napatigil si Nathaniel sa pagbabasa.
Tumingin sa akin si Barbara.
Maging si Donya Lucinda ay bahagyang napalingon.
"Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Don Gregorio.
"Kung para sa kapakanan ng mga Ashbourne ang dokumentong ito, bakit hindi isang independiyenteng tagapamahala ang italaga? Bakit kailangang ilipat sa inyo ang kapangyarihan?"
Sandaling natahimik ang lahat.
Pagkatapos ay tumawa nang mahina si Don Gregorio.
"Marami ka na palang natututuhan."
"Hindi ba dapat?"
"Ang problema, Natalia, hindi mo nauunawaan ang bigat ng responsibilidad na nasa balikat mo."
"Kung ganoon, bigyan ninyo ako ng pagkakataong maunawaan. Gusto kong suriin muna ang mga dokumento kasama ang sarili kong abogado."
Nagbago ang ekspresyon ni Donya Lucinda.
"Abogado?" ulit niya. "Bakit kailangan mo pa ng abogado? Pamilya tayo."
"Pamilya nga tayo. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit nagmamadali kayong kunin ang kapangyarihan sa mga ari-arian ng pamilya ko."
Tumayo si Barbara.
"Napakawalang-hiya mo! Matapos ang lahat ng ginagawa namin para sa iyo, ganyan mo kami susuklian?"
Hindi ko siya pinansin.
"Kung walang problema sa dokumento, hindi dapat maging mahirap ang paghihintay."
Dahan-dahang isinara ni Don Gregorio ang folder.
"May oras ka hanggang bukas para pag-isipan ito."
"Kung ganoon, hanggang bukas."
Hindi ko alam kung paano niya nagawang ngumiti matapos ang sagot ko, ngunit hindi iyon ngiting nakapagbigay sa akin ng kapanatagan.
"Mag-ingat ka sa mga desisyon mo, Natalia. Hindi lahat ng bagay ay puwedeng ibalik kapag nawala."
Alam ko ang ibig niyang sabihin.
Hindi siya nagbabanta dahil lamang sa dokumento.
May iba pa siyang itinatago.
Pagkatapos ng hapunan, nagpaalam akong babalik na sa silid ko. Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo, narinig ko ang boses ni Don Gregorio.
"May bisita tayo bukas. Siguraduhing naroon siya."
Hindi ko na narinig ang kasunod.
Kinabukasan, maaga akong bumaba. Nais kong makita ang mga dokumentong hindi ko pa nasusuri at makakuha ng impormasyon tungkol sa tunay na kalagayan ng mga negosyo ng pamilya.
Ngunit pagdating ko sa sala, may lalaking nakatayo sa harap ng malaking bintana.
Matangkad siya at nakasuot ng maitim na amerikana. Nakatalikod siya sa akin habang may kausap na isang tauhan. Hindi ko makita ang mukha niya, ngunit kapansin-pansin ang katahimikan ng kilos niya.
Hindi siya mukhang bisita na naghihintay lamang ng pahintulot na makaupo.
Para siyang taong sanay na siya ang hinihintay ng lahat.
"Señorita Natalia," bati ng isang tauhan.
Lumingon ang lalaki.
At doon ko siya nakita.
Matalim ang mga mata niya. Hindi siya ngumiti. Wala ring bakas ng pagkagulat sa mukha niya nang makita ako.
Para bang alam na niyang darating ako.
"Ikaw si Natalia Ashbourne," sabi niya.
Hindi iyon tanong.
"At ikaw naman?"
Bahagyang umangat ang isang kilay niya.
"Cassian Valtherion."
Napatigil ako.
Cassian.
Ang pangalang nakita ko sa dokumentong ipinadala sa akin. Ang pangalang nakaugnay sa mga bahaging nawala sa pagmamay-ari ng mga Ashbourne.
At ang pangalang may babalang huwag pagkatiwalaan.
"Narinig ko na ang pangalan mo," sabi ko.
"Umaasa akong mabuti ang narinig mo."
"Hindi lahat ng naririnig ay dapat paniwalaan."
Bahagya siyang ngumiti, ngunit walang init sa mga mata niya.
"Magandang simula iyan."
Bago pa ako makasagot, pumasok si Don Gregorio sa sala.
"Ah, Natalia. Mabuti at narito ka na. Ipinapakilala ko sa iyo si Ginoong Valtherion."
"Hindi na kailangan," sagot ko. "Nagkakilala na kami."
Tumingin si Don Gregorio kay Cassian.
"Kung ganoon, mas madali na ang pag-uusap natin."
Inilapag niya sa mesa ang isa pang folder.
"May ilang bagay tayong kailangang ayusin tungkol sa mga ari-arian ng Ashbourne."
Hindi inalis ni Cassian ang tingin sa akin.
"Mayroon akong kopya ng mga rekord na may kaugnayan sa paglilipat ng ilang bahagi ng inyong negosyo," sabi niya. "At gusto kong marinig mismo mula sa iyo kung ano ang alam mo tungkol dito."
"Kung mayroon kang kopya, bakit kailangan mo pang magtanong sa akin?"
"Dahil may mga bagay na hindi nakasulat sa papel."
"At inaasahan mong sasabihin ko sa iyo ang lahat?"
"Hindi. Gusto kong malaman kung handa kang makinig."
Napakunot ang noo ko.
"Makinig sa ano?"
Lumapit siya sa mesa at inilapag ang isang manipis na dokumento sa harap ko.
"Sa isang alok."
Tiningnan ko ang papel ngunit hindi ko iyon kinuha.
"Ano ang kapalit?"
"Isang pagkakataon para malaman mo kung sino talaga ang kumukuha sa mana mo."
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman na naghahanap ako ng katotohanan. Hindi ko rin alam kung bakit siya interesado sa nangyayari sa pamilya Ashbourne.
Ngunit may isang bagay akong natitiyak.
Hindi siya basta ordinaryong negosyanteng dumalaw sa bahay namin.
"At bakit ko pagkakatiwalaan ang isang lalaking ang pangalan ay nasa mga dokumentong may kaugnayan sa pagkawala ng ari-arian ng pamilya ko?"
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, kinuha niya ang folder at binuksan ang huling pahina. Ipinakita niya sa akin ang isang pirma.
Cassian Valtherion.
"May mga dokumentong may pangalan ko," sabi niya. "Pero hindi ibig sabihin na ako ang nag-utos ng lahat ng nakasulat doon."
"Kung ganoon, patunayan mo."
Sa unang pagkakataon, tuluyan siyang ngumiti.
"Akala ko hindi ka na marunong humingi ng ganoon, Natalia."
Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagkakasabi niya sa pangalan ko. Para bang may alam siya tungkol sa dating Natalia na hindi ko alam.
"At akala ko naman hindi ka na mag-aaksaya ng oras sa isang babaeng wala nang kapangyarihan."
Nawala ang ngiti niya.
Ilang segundo kaming nagtitigan.
Pagkatapos ay isinara niya ang folder.
"May pagkakamali ka sa isang bagay," sabi niya. "Hindi pa tapos ang laban ng mga Ashbourne."
Bago siya makaalis, inilapag niya sa mesa ang isang maliit na kard.
"Kung gusto mong malaman kung bakit naroon ang pangalan ko sa mga dokumento, pumunta ka bukas sa opisina ko. Mag-isa."
Tiningnan ko ang kard.
Valtherion Holdings.
Hindi ko agad iyon kinuha.
"At kung bitag iyan?"
Huminto siya sa may pintuan at bahagyang lumingon.
"Kung bitag iyan, Natalia, hindi kita bibigyan ng pagkakataong magtanong."
Pagkaalis niya, nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala.
Hindi ko alam kung ano ang mas mapanganib: ang pamilyang Romano na lantaran akong inaapi, o ang lalaking tila alam ang mga lihim na pilit kong hinahanap.
Dinampot ko ang kard.
Sa likod nito ay may nakasulat na isang pangungusap.
"Ang taong pinagkakatiwalaan mo ang unang dapat mong pagdudahan."
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang sulat na nakita ko sa kahong kahoy. Hindi ko alam kung sino ang naglagay nito roon, pero iisa ang malinaw sa akin: buhay ang aking ina, at ayaw niyang malaman ni Cassian ang tungkol sa susi.Itinago ko ang sulat at ang maliit na susi sa loob ng aking damit.Kinabukasan, maaga akong bumaba upang hanapin si Maria sa mga tauhan ng mansiyon. Ngunit bago pa ako makarating sa kusina, sinalubong ako ni Donya Lucinda."Saan ka pupunta, Natalia?""May kailangan akong asikasuhin.""Napapansin kong marami kang lakad nitong mga nakaraang araw. Hindi mo ba naisip na mas mabuting magpahinga ka muna?""Mas kailangan kong kumilos kaysa magpahinga."Bahagya siyang ngumiti."Parang hindi na kita kilala.""Marami pa kayong hindi alam tungkol sa akin."Hindi niya nagustuhan ang sagot ko. Ngunit bago siya makapagsalita, dumating si Barbara."Tiya, hinahanap ka ni Papa.""Sabihin mong susunod ako."Umalis si Barbara, ngunit bago tuluyang maw
Hindi ko maalis ang tingin ko sa sulat na hawak ko."Kung may mangyari sa anak ko, huwag ninyong hayaang mapunta siya sa kamay ng taong pinagkatiwalaan ko."Sa ilalim nito ay ang pangalan ni Cassian Valtherion."May paliwanag ka ba?" tanong ko.Hindi siya agad sumagot."May mga bagay tungkol sa iyong ama na hindi mo pa alam.""Kung gayon, sabihin mo.""Hindi ako ang pumatay sa kanya, Natalia."Napatingin ako sa kanya. Hindi ko namalayang iyon pala ang tanong na matagal ko nang gustong itanong."Kung hindi ikaw, sino?""Ang taong may pinakamalaking mawawala kapag nabunyag ang katotohanan."Hindi na kailangang banggitin ang pangalan ng mga Romano."At bakit hindi mo sila inilantad?""Wala akong sapat na ebidensiya noon. Hanggang ngayon, kulang pa rin.""Kung gayon, tulungan mo akong hanapin ang nawawala.""Si Maria?"Tumango ako."May alam siya tungkol sa lumang rekord na hinahanap ng mga taong sangkot sa paglipat ng mga ari-arian ng Ashbourne."Naalala ko ang piraso ng dokumentong ipin
Ilang beses kong binasa ang dalawang pangungusap sa papel."Huwag mong hanapin si Rodrigo kung ayaw mong malaman kung paano siya nawala.""Ang susunod na mawawala ay si Maria."Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito. Hindi ko rin alam kung paano niya nalaman ang tungkol sa pag-uusap namin ni Maria. Pero malinaw ang isang bagay: may taong nakamasid sa bawat kilos ko.At hindi na siya kuntento sa pagbabanta."Señorita Natalia?"Napalingon ako sa babaeng katulong na nakatayo sa may pintuan."Ano iyon?""May naghahanap po sa inyo sa telepono.""Sino?""Hindi po nagpakilala. Pero sinabi niyang mahalaga raw."Tiningnan ko ulit ang papel bago ito maingat na itinago sa loob ng kuwaderno ko."Sige. Sasagutin ko."Pagdating ko sa telepono sa maliit na sala, agad kong itinaas ang handset."Hello?""Natalia."Nanigas ang mga daliri ko.Kilala ko ang boses na iyon."Cassian?""May kailangan akong sabihin sa iyo.""Kung tungkol ito sa mga dokumento, maaari nating pag-usapan sa ibang pagkakataon
Hindi ko maalis sa isip ko ang larawang ipinakita ni Cassian.Dalawang lalaki.Isang gusaling hindi ko kilala.At ang ama ni Natalia, na tila walang kamalay-malay na ang mga taong nakapaligid sa kaniya ay maaaring maging dahilan ng pagbagsak ng buong pamilya.Mas nakakabahala ang lalaking kasama niya.Hindi ko alam ang pangalan nito. Hindi ko rin alam kung bakit itinago ni Cassian ang litrato sa halip na ibigay iyon sa akin. Ngunit malinaw ang babala niya: huwag kong hahayaang malaman ng mga Romano na nakita ko iyon.Ibig sabihin, may halaga ang litrato.At kung may halaga iyon, malamang na may taong handang gumawa ng masama para mabawi ito.Pagdating ko sa mansiyon, agad kong napansin ang katahimikan sa loob. Walang katulong na nag-uusap sa pasilyo. Wala ring nakikitang tauhang nag-aasikaso sa mga bisita.Para bang may naghihintay sa aking pagdating."Señorita Natalia."Napalingon ako.Isang matandang katulong ang nakatayo malapit sa hagdan. Hindi ko siya gaanong nakilala noong una a
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binasa ang kard na iniwan ni Cassian Valtherion. Simple lamang ang pagkakagawa nito. Walang palamuti, walang mahabang pagpapakilala. Tanging pangalan ng kaniyang kumpanya, address ng opisina, at isang numero ng telepono.Sa likod nito ay naroon pa rin ang pangungusap na iniwan niya."Ang taong pinagkakatiwalaan mo ang unang dapat mong pagdudahan."Hindi ko alam kung babala iyon o panibagong paraan para guluhin ang isip ko.Alam kong mapanganib ang pagpunta sa opisina niya. Isa siya sa mga pangalang lumitaw sa mga dokumentong may kaugnayan sa pagkawala ng mga ari-arian ng Ashbourne. Ngunit kung may hawak siyang impormasyon, hindi ko maaaring palampasin ang pagkakataong iyon.May isang bagay lang akong hindi gagawin.Hindi ako pupunta roon nang bulag.Bago mag-almusal, kumuha ako ng maliit na kuwaderno at isinulat ang address ng Valtherion Holdings. Itinago ko iyon sa loob ng aking bag kasama ang kopya ng dokumentong nak
Hindi ko inaasahang ang unang pagsubok ko sa hapag-kainan ay hindi tungkol sa pagkain, kundi tungkol sa kung gaano katagal ko kayang pigilan ang sarili kong sumabog.Nasa magkabilaing panig ng mahabang mesa ang pamilyang Romano. Si Don Gregorio ay nakaupo sa pinakadulong bahagi, samantalang si Donya Lucinda ay nasa kanan niya. Si Nathaniel ay tahimik na nagbabasa ng isang dokumento. Si Barbara naman ay abala sa pagtingin sa kaniyang mga kuko, na para bang walang halaga ang presensya ko."Umupo ka, Natalia," malamig na utos ni Donya Lucinda.Umupo ako sa bakanteng silya sa kabilang dulo."Matagal ka naming hinintay," sabi ni Don Gregorio habang inilalapag ang kubyertos. "May mahalagang bagay tayong kailangang pag-usapan."Hindi ako sumagot. Hinayaan ko siyang magsalita.May inilapit na makapal na folder ang isang lalaking nakatayo sa likod niya. Hindi ko siya kilala, ngunit halatang sanay siyang sumunod sa mga utos ni Don Gregorio."Ito ang mga dokumentong kailangan mong pirmahan," sab







