CHAPTER 6 - ANG PAGTATAGPO

CHAPTER SIX – ANG PAGTATAGPO

ATHENA'S POV

Dumating din ang araw na matagal kong pinaghandaan—ang unang araw ko bilang intern sa isang ospital sa Global City.

Ilang taon kong pinangarap na makarating sa puntong ito. Ilang gabing puyat, pagod, at sakripisyo ang pinagdaanan ko bago ko tuluyang mahawakan ang pagkakataong matagal kong ipinagdasal. Dapat ay puno ako ng pananabik sa araw na iyon, ngunit hindi ko maikakaila na may halong kaba ang nararamdaman ko. Bawat pintig ng puso ko ay halos gustong kumawala sa dibdib ko.

Bagong lugar. Bagong mga mukha. Bagong responsibilidad.

At higit sa lahat, isang panibagong yugto ng buhay na kailangan kong harapin nang mag-isa.

Hindi ko alam kung anong mga pagsubok ang naghihintay sa akin sa loob ng ospital. Ang alam ko lamang, kailangan kong maging matatag. Hindi na ako ang dating Athena na madaling masaktan at hinahayaang idikta ng nakaraan ang bawat desisyon ko.

Matagal ko nang ipinangakong hindi na ako babalik sa ganoong sitwasyon.

At sisiguraduhin kong tutuparin ko iyon.

PAMILYA: Isang Umaga sa Almusal

"Anak, gising ka na pala. Good morning!"

Napalingon ako sa p***o ng kusina nang marinig ang masiglang pagbati ni Mama. Nasa harapan niya ang isang tasa ng kape habang abala siya sa pag-aayos ng mga pagkaing nakahain sa mesa.

"Good morning, Ma."

"Halika na rito at mag-almusal ka na. Unang araw mo sa ospital, hindi ba? Ayokong magutom ka habang nagtatrabaho."

Napangiti ako habang umuupo sa aking puwesto.

"Ma, intern pa lang po ako. Hindi naman siguro ako agad patatakbuhin buong araw."

Tumaas ang kilay niya.

"Malay mo. Sa ospital ka nagtatrabaho. Hindi puwedeng puro reklamo kapag napagod ka."

"Yes, ma'am!" pabirong sagot ko bago tumawa.

Napailing si Mama, ngunit hindi nawala ang ngiti sa kaniyang mga labi.

Pagkatapos kong kumain, inilapag niya sa mesa ang susi ng kaniyang sasakyan.

"O siya, anak. Ito muna ang gamitin mo. Dalhin mo na rin sa casa ang sarili mong sasakyan para maipaayos. Kapag tapos na, saka mo kunin."

Napakurap ako.

"Talaga po? Thank you, Ma! Love you!"

"Lambing muna bago pabor, ha?"

"Of course! Pero mahal talaga kita kahit walang kotse."

Natawa siya at hinaplos ang buhok ko.

Maya-maya, naalala ko ang isa pang bagay na kailangan kong asikasuhin.

"Ma, tungkol po pala sa condo… puwede bang sa Taguig na lang ako kumuha? Para malapit na rin sa ospital at hindi ako mahirapang bumiyahe."

"Sige, anak. Magandang ideya iyan. Nandoon din naman ang ate mo. Doon siya nakatira dahil malapit sa pharmaceutical company na pinagtatrabahuhan niya."

Saglit akong natigilan sa pagsubo.

Ang ate ko. Ang kakambal kong si Alexa.

Sa dami ng puwedeng sabihin ni Mama tungkol sa mga condo sa Taguig, bakit kailangan pa niyang banggitin iyon?

"Ah, okay po, Ma," maikling sagot ko.

Ngunit sa loob-loob ko, napabuntong-hininga ako.

Hay, si Mama naman… Hindi ko kailangang malaman kung saan nakatira si Alexa.

Hindi dahil gusto kong magkaroon kami ng masamang relasyon. Pagod na akong laging maikumpara sa kaniya, kahit hindi naman namin iyon hinihingi sa isa't isa. May mga bagay na mas mabuting hindi ko na lang malaman para hindi na muling magulo ang isip ko.

Ay, teka… kaya siguro hindi ko siya nakita kagabi. Baka umuwi siya sa condo niya.

Napailing ako.

Hayaan mo na siya, Athena. Hindi mo kailangang alamin ang lahat ng tungkol sa kakambal mo.

Haist. Bulong ko iyon sa sarili ko.

"Mama, tapos na po ako. Aalis na ako at baka ma-late pa po ako. Monday pa naman ngayon, kaya baka matrapik ako."

Tumayo ako at hinalikan siya sa pisngi.

"Bye, Ma. Love you!"

"Bye, anak. Mag-ingat ka, ha? At huwag mong kalimutang kumain sa oras. Huwag puro trabaho."

"Yes, Ma. I know."

"At kapag may problema ka, tawagan mo ako."

"Yes, ma'am!"

Natawa siya at itinaboy ako nang pabiro.

"O siya, umalis ka na nga."

Muli akong ngumiti bago tuluyang lumabas ng bahay.

Sa araw na iyon, hindi ko alam na ang simpleng pagpasok ko sa ospital ay magiging simula ng isang bagay na matagal ko nang pilit tinatakasan.

Dahil minsan, kahit gaano kalayo ang marating mo, may mga taong kayang ibalik sa iyo ang sakit na akala mo ay matagal mo nang nalampasan.

At ang mas masakit?

Minsan, ang taong pilit mong kinakalimutan ang siya ring taong hindi kayang kalimutan ng puso mo.

Pagdating ko sa ospital, dumiretso agad ako sa nurses' quarters upang mag-ayos at ihanda ang sarili para sa duty.

Naipaliwanag na sa amin noong orientation ang mga dapat gawin, kaya kahit kinakabahan ako, sinubukan kong magpokus sa mga responsibilidad ko.

Sa kabutihang-palad, mababait ang mga nakasama kong intern. May ilang agad na nakipagkilala sa akin, kabilang si Camil, at nag-alok na tulungan ako kapag may hindi ako maintindihan.

Unti-unti, nababawasan ang kaba ko.

Sa unang pagkakataon, matapos ang mahabang panahon, nakaramdam ako ng saya na walang kinalaman sa nakaraan.

Maayos ang takbo ng umaga ko. Nakilala ko ang ilan sa mga nurse, natutuhan ko ang sistema sa ward, at sinikap kong makasabay sa mga gawaing ipinagkatiwala sa amin.

Pagsapit ng tanghalian, napagpasyahan naming kumain sa isang kainan sa tapat ng ospital. Maraming kainan sa paligid, kaya hindi kami nahirapang pumili ng pagkain.

Abala kami sa pag-uusap nang biglang may marinig akong mga babaeng nagbubulungan sa katabing mesa.

"Girls, alam n'yo ba? May isang intern sa cardiology na sobrang sikat ngayon!"

"Ano naman ang bago roon? Maraming gwapo rito."

"Hindi, iba ito! Pogi na, matalino pa. Ang dami nang nurse na gustong mapunta sa team niya."

"Talaga? Sino?"

"Hala, ayan na yata siya!"

Dahil likas sa akin ang pagiging mausisa, napatingin ako sa direksiyong itinuturo ng isa sa kanila.

At sa isang iglap, tila nawala ang ingay sa paligid.

May isang lalaking naglalakad sa kabilang bahagi ng kainan. Nakasuot siya ng malinis na polo, may ID lace na nakasabit sa leeg niya, at seryoso ang mukha habang may kausap na kapwa intern.

Pamilyar ang tindig niya.

Pamilyar ang paraan ng paglalakad niya.

At higit sa lahat, pamilyar ang mukhang minsan kong minahal nang higit pa sa sarili ko.

Si Akhiro.

Akhiro Fuentes.

Ang lalaking nangakong hindi ako sasaktan, ngunit siya ring naging dahilan kung bakit natutuhan kong matakot sa salitang pag-ibig.

"Grabe, girl! Ang pogi talaga!" narinig kong sabi ng isa sa mga babae.

"Oo nga! At ang balita ko, single pa siya."

"Ha? Talaga? Paanong single ang isang lalaking ganoon kaguwapo?"

Nagtawanan sila.

Ngunit hindi ko na sila marinig nang maayos.

Dahil sa mga oras na iyon, iisa lamang ang laman ng isip ko.

Bakit siya nandito? Bakit sa lahat ng ospital sa mundo, dito pa niya naisipang mag-apply bilang intern? Bakit sa lugar kung saan gusto kong magsimula ng panibagong buhay? Bakit dito pa kami nagkita?

Napakuyom ang mga kamay ko sa ilalim ng mesa. Nakaramdam ako ng halo-halong emosyon: galit, inis, at kaba.

Nagkataon lang ba? O sadyang mapaglaro lang talaga ang tadhana?

Akala ko, kapag lumayo ako, magiging madali nang kalimutan ang lahat. Akala ko, sapat na ang paglipas ng mga taon para tuluyang mabaon ang pangalan niya sa pinakamalalim na bahagi ng alaala kong ayaw ko nang balikan.

Pero heto ako ngayon. Ang sarili kong katawan ang nagtataksil sa akin. Isang sulyap lamang, at pakiramdam ko ay muli akong naging babaeng minsang umiyak nang palihim dahil sa kaniya.

"Athena?"

Napalingon ako kay Camil.

"Uy, okay ka lang? Kanina ka pa tahimik."

"A-Ah, oo. Bakit naman hindi?"

Tumingin siya sa direksiyon ni Akhiro at saka bumalik ang tingin sa akin.

"Ah, kaya pala! Nakita mo rin siya, ano? Gwapo, 'di ba? Aminin mo na."

Napilitan akong ngumiti.

"Oo, pogi siya. So what? Ayoko sa mga ganyang klase ng itsura, baka masaktan lang ako."

Ipinagpatuloy ko ang pagkain.

"Weh? Naku, girl! Baka naman ma-in love ka sa kaniya agad!"

Napailing ako at kinuha ang baso ko. Kung alam lang niya na minsan na akong nahulog sa lalaking ito.

"Hindi lahat ng gwapo, kailangang mahalin. Minsan, dapat iniiwasan para hindi sila mag-iwan ng malalalim na sugat sa iyo."

Saglit na hindi sumagot si Camil. Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang mahinang pagtawa niya.

"Hugot, yarn?"

Tinawanan ko lang siya at ipinagpatuloy ang pagkain ko.