Chapter 4

Chapter 4 – Ang Huling Mensahe

ATHENA’S POV

Ilang araw akong hindi pumapasok.

Hindi ko kayang makita si Akhiro.

Hindi ko kayang umupo sa tabi niya na para bang walang nangyari.

Hindi ko kayang marinig ang boses niya at magpanggap na hindi ko alam ang katotohanan.

Kaya may desisyong pumasok sa isip ko upang tuluyan akong makawala sa sakit na nararamdaman ko.

Pakiramdam ko, ayokong mabuhay. Ang daming tanong sa utak ko na naghahalo-halo.

Puro tanong.

Bakit ako?

Bakit niya ginawa iyon sa akin?

Bakit mas pinili niyang gamitin ako para sa kapatid ko?

Bakit si Alexa pa? Bakit?

Sabay ang pag-agos ng luhang hindi ko mapigilan dahil sa sakit na nararamdaman ko noong mga oras na iyon, kaya minabuti kong gawin ang desisyong pumasok sa isip ko.

Nang magdesisyon akong lumipat ng paaralan, pumayag sina Mama at Papa. Hindi ko sinabi sa kanila ang buong dahilan. Sinabi ko lamang na gusto kong magsimula sa ibang lugar.

At bago ako umalis, nagpadala ako kay Akhiro ng huling mensahe.

'Akhiro, pasensya na. Hindi ko na kayang ituloy ang relasyon natin. Sana maintindihan mo. Ingatan mo sana ang sarili mo. Salamat sa mga alaala na binigay mo sa mga oras na kasama kita . I can't hold this relationship anymore. I'm sorry.

PS: My love and only. '

Ilang beses kong binasa ang mensaheng iyon bago ko tuluyang ipinadala.

Gusto kong magsulat ng mas mahaba.

Gusto kong itanong kung bakit.

Gusto kong sabihin sa kanya na narinig ko ang lahat, na minahal ko siya.

Hindi ko ginustong maging bahagi ng laro niya.

Pero sa huli, binura ko ang lahat ng salitang iyon.

Dahil pagod na akong humingi ng pagmamahal sa isang taong hindi naman kusang nagbigay nito sa akin.

Ilang minuto ang lumipas bago nag-reply si Akhiro.

'Athena, what do you mean? Can we talk?'

Napahagulgol ako. Hindi ko na kayang mag-reply pa sa mga chat niya.

'Athena, what happened? Tell me.'

'Athena, pleaseee.'

'Is this a joke? Please, answer me, Athena.'

Pinipigilan ko ang sarili kong sagutin ang bawat chat niya, dahil kahit nasasaktan ako sa mga oras na iyon, gustong-gusto ko pa rin siyang kausapin.

Gusto ko pa rin siyang makita.

Gusto ko pa ring marinig ang mga paliwanag niya.

Pero alam kong kapag hindi ko pinigilan ang sarili ko, babalikan ko siya. Kaya pinatay ko ang screen ng cellphone ko.

Noong araw ding iyon, bumili ako ng bagong SIM at gumawa ng bagong account para na rin sa mga kaibigan ko. Lalo na para kina Mavel at Wen.

Nang maayos ko na ang lahat, agad ko silang kinontak.

Mavel: Hello, Athena. Oh, ikaw pala. Ano ka ba, girl? Ilang araw ka nang wala, ha? Ano bang meron? Asan ka ba? Hinahanap ka na rin ni Wen.

Athena: Okay lang naman ako. Wait, gagawa ako ng GC. Doon tayo mag-usap.

Mavel: Ok, girl, sige sige.

(Best Friend Smile)

Mavel: Oh, ayos ang name ng GC, ha.

Wen: Wait, tell me what happened. Why is your mom telling me you’re not going to school? What happened?

Mavel: Kaya nga, Athena. Ano ba kasing meron? Kanina hinahanap ka ni Akhiro sa amin. Tanong siya nang tanong kung nag-chat ka ba sa amin.

Athena: Guys, sorry for this. Miss ko na kayo.

Mavel: Ha? Bakit? Ano ba meron?

Athena: Yeah, I’m transferring now.

Wen: Ha, why? What happened to you?

Athena: Kasi, guys, nalaman ko na niloloko lang ako ni Akhiro. Ginawa lang pala niya iyon para pagselosin ang kambal ko.

Mavel: Ha, what the fuck? Is it true?

Athena: Yes.

Mavel: Ang loko na iyon, napakasama niya! Wala kang ginawang masama. Bakit niya ginawa ito sa iyo? At sa salbahe mong kapatid, pumatol pa talaga siya, ha!

Athena: Guys, ang sakit, sobra. Hindi ko na alam.

Wen: Haaays, huwag ka nang umiyak, okay? Andito lang kami.

Mavel: Oo, kami na ang bahala sa iyo.

Athena: Thanks again. Alam kong lagi kayong andiyan para sa akin. Salamat.

Matapos ang usapan namin sa bagong GC, tinanong nila kung saan ako lilipat. Dahil sa kanila, saglit kong nakalimutan si Akhiro.

LUMIPAS ANG MGA TAON

Nagtapos ako sa bagong paaralan at sinimulan kong buuin ang buhay na matagal kong ipinagkait sa sarili ko habang umiibig ako kay Akhiro.

Akala ko, tuluyan na akong nakalayo.

Pero isang araw, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Mavel.

'Mavel: Athena, may kailangan kang malaman tungkol kay Akhiro.'

Hindi ko alam kung bakit nanginig ang mga kamay ko habang binabasa ko iyon.

Ayon kay Mavel, hindi pala tumigil si Akhiro sa paghahanap sa akin. Noong una, inakala raw niyang kailangan ko lang ng panahon.

Pagkatapos, sinubukan niya akong tawagan. Nagpadala siya ng napakaraming mensahe. Nagtanong siya sa mga kakilala namin, pero wala siyang natanggap na sagot.

Unti-unti raw akong nawala sa mundong nakasanayan niya.

At sa pagkawala ko, nagsimulang magbago ang lahat sa kanya.

Hindi na raw siya nasasabik kapag may natatanggap na cookies.

Hindi na raw siya napapangiti sa mga sulat na hindi niya alam kung kanino galing.

Dahil sa bawat maliit na bagay na dati niyang tinatanggap nang walang tanong, naaalala raw niya ang babaeng hindi man lang siya nabigyan ng pagkakataong magpaliwanag.

Hanggang sa isang araw, nalaman niya ang katotohanan.

Ang cookies.

Ang sticky notes.

Ang mga sulat.

Lahat iyon ay galing sa akin.

Hindi kay Alexa.

Napatigil ako sa pagbabasa.

Alam ko ang lahat ng iyon. Ako ang nag-iwan ng mga iyon sa mesa niya. Ako ang nag-aalala kung kumakain ba siya. Ako ang sumusulat ng mga salitang pampalakas ng loob kapag pagod na siya.

Ako ang babaeng matagal nang nasa tabi niya, at ako rin ang babaeng sinaktan niya nang sobra.

Ikinuwento ni Mavel na may hawak daw na lumang sulat si Akhiro nang malaman niya iyon. Nanginginig daw ang mga kamay niya.

Habang nagkukuwento si Mavel, parang nakikita ko na rin ang nangyari. Nang malaman ni Akhiro ang lahat, wala na ako.

Pinatay ko ang screen ng cellphone ko at tumingin sa kawalan.

Naisip ko si Akhiro, na ngayon ay nakaupo sa isang tahimik na silid, umiiyak habang hawak ang dibdib niya. Umiiyak nga ba talaga siya?

Pero sa ngayon, wala na akong pakialam. Hindi ako masaya, pero hindi na rin ako nanghihinayang.

Dahil alam ko ang sakit na ibinigay niya noon sa akin. Matagal ko nang pilit na ibinabaon iyon sa limot.