Chapter 2

CHAPTER TWO - GUSTO KITA

ATHENA'S POV

Hindi ko inaasahang darating ang araw na ang simpleng paghanga ko ay mas lalalim at hihigit pa doon.

Mula sa mga simpleng usapan namin, hanggang sa mga tingin na mabilis ko ring iniiwasan lalo na kapag nahuhuli niya akong nakatingin. Dahilan para lalo akong mahulog sa kanya.

Tulad ngayong hapon. Matapos ang klase namin, nasa corridor kami nang hinawakan niya ako sa braso.

“Athena, may sasabihin sana ako.”

Napatingin ako sa kaniya. Binitawan niya ang braso ko. Sa loob-loob ko, nakaramdam ako ng kakaiba. Malakas ang tibok ng puso ko

“Bakit?”

Sandali siyang natahimik bago huminga nang malalim.

“Gusto kita.” Diretso siya nakatingin sa akin.

Parang huminto ang mundo ko. Totoo ba ang naririnig ko? Hindi ba ito isang panaginip?

“Ano?” sabi ko, habang namumula ang aking mukha.

“Sabi ko, gusto kita,” ulit niya. “Actually, matagal na.”

Hindi ako agad nakasagot. Ang dami kong gabing ipinagdasal na sana, kahit minsan lang, makita niya ako bilang isang babaeng puwede niyang mahalin.

At ngayon, naririnig ko mismo sa bibig niya ang mga salitang matagal ko nang gustong marinig.

“Akhiro…” mahina kong sambit.

Ngumiti siya at marahang hinawakan ang kamay ko. “Can I court you?”

Hindi ko napigilang ngumiti. Nagkaroon ng pag-asa ang puso ko.

“Oo, naman.”

Sa mga sandaling iyon, naniwala akong may mga pangarap na talagang natutupad.

Hindi nagtagal, naging magkasintahan kami.

Mas naging maalaga siya sa akin. Hinahatid niya ako sa classroom, kinakamusta kapag hindi ako nakakapag-reply, at kung minsan ay hinihintay pa akong matapos sa swimming training ko.

Kapag kasama ko siya, pakiramdam ko ay wala akong kailangang patunayan.

Hindi ko kailangang maging mas matalino kaysa kay Alexa.

Hindi ko kailangang manalo sa lahat ng bagay.

Dahil sa piling niya, sapat na ang pagiging ako.

“Hey, girl! Ano 'tong nalalaman ko, ha? Totoo ba 'yun!”

Napalingon ako kay Mavel, na halos tumalon sa tuwa habang nakangiting nakatingin sa akin. Para bang may malaking sikreto siyang nabisto.

“Kaya siguro lagi ka na lang busy kapag niyayaya ka namin ni Wen, ha! Umamin ka na sa akin! Ikaw at si Akhiro na, 'di ba, Athena?”

“Ha? Eh, ano ba? Saan mo naman nalaman?” tanong ko, kunwari'y walang alam.

“Naku po! Nagmaang-maangan pa nga!” Napahalakhak siya. “Paano ko hindi malalaman? Ako pa ba? Ano, Athena Buenaventura, oo o hindi?”

Napayuko ako habang pilit na pinipigilan ang ngiti ko. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maiitago ang saya sa mukha ko. Tila ba kusang nagliliwanag ang mga mata ko sa tuwing naririnig ko ang pangalan ni Akhiro.

“Ah… eh, oo. Kami na,” mahina kong pag-amin. “Noong nakaraan pa. Sorry, Mavel. Hindi ko lang agad nasabi sa inyo. Ang bilis kasi ng mga pangyayari.”

“OOOOHHHH! NICE, NICE!” Halos mapasigaw si Mavel. “Ikaw, girl! Hindi mo man lang sinabi sa akin na naka-jackpot ka na pala!”

“Ano ka ba!” Natatawa kong tinapik ang braso niya. “Huwag kang maingay! Baka kung ano na naman ang isipin ng mga tao rito.”

“Okay, okay! Pero mamaya, ikukuwento mo sa akin ang lahat, ha? As in, LAHAT! Walang itatago. Gusto kong malaman kung paano nagsimula, kung paano ka niligawan, kung paano naging kayo, at kung paano ka kinilig!”

“Naku po, eto na naman siya!” Natatawa akong napailing. “Oo na, mamaya, ikukuwento ko sa iyo. Teka, nasaan si Wen?”

“Hayaan mo na. Andiyan lang 'yon. Pero usapan natin, ha? Mamaya, wala kang takas!”

Ngumiti na lang ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko, napakapalad kong babae.

May mga kaibigan akong handang makinig sa mga kuwento ko. May taong nagpapangiti sa akin kahit simpleng mensahe lang ang matanggap ko. At higit sa lahat, may isang taong maaari ko nang tawaging boyfriend.

Akala ko, sa wakas, dumating na rin ang pagkakataon kong maging masaya.

Hindi ko alam na balang araw, gugustuhin kong balikan ang mga sandaling iyon—ang mga panahong wala pa akong ibang iniisip kundi ang saya ng pagiging in love.

BREAK TIME

“Athena, tara na! Punta na tayo sa canteen!” aya ni Mavel.

“Oo na, sige! Wait lang, may icha-chat lang ako.”

Agad kong inilabas ang cellphone ko at binuksan ang conversation namin ni Akhiro. Napangiti ako nang makita ang huli niyang mensahe.

Ilang segundo akong nag-isip bago ako nagsimulang mag-type.

'Me: Hello, Akhiro! Hindi muna ako makakasama sa iyo ngayon, ha? Kasama ko kasi sina Mavel at Wen. Sorry na. Promise, sa susunod, babawi ako, okay?'

'Me: I love you po. '

Ilang saglit kong tinitigan ang mga mensahe bago ko ipinadala ang mga iyon. Hindi ko alam kung bakit, pero kahit sa simpleng pagsasabi ng I love you, para pa rin akong batang unang beses umibig.

Napangiti ako sa sarili ko.

Sana ganoon din siya kasaya kapag nakakatanggap ng mensahe mula sa akin.

“Sige na, Athena! Baka maubusan tayo ng pagkain!” tawag ni Mavel.

“Eto na nga!”

Sabay kaming nagtungo sa canteen. Pagdating namin, nakita namin si Wen na nakaupo na sa isang mesa. May pagkain na sa harapan niya at abala siyang kumakain.

“Hoy, girl!” bati ni Mavel. “Akala namin, iniwan mo na kami! Bakit andito ka na agad?”

Napangiti si Wen habang inaayos ang mga pagkaing nakahanda sa mesa.

“Ah, sorry na! Galing kasi ako sa CR. Nagutom na ako, kaya dumiretso na ako rito. Binilhan ko na rin kayo ng pagkain kasi break time naman na.”

Itinuro niya ang mga pagkaing nakahanda para sa amin.

“Here, it's my peace offering!”

“Wow! May pa-peace offering!” natatawang sabi ni Mavel. “Ano 'to? May kasalanan ka ba?”

“Wala nga!”

“By the way…” Biglang ngumisi si Mavel habang nakatingin kay Wen. “That's the news!”

Napahinto si Wen sa pagsubo.

“Ha? Ako? Anong news?”

Huminga nang malalim si Mavel bago itinuro ang daliri sa akin.

“Ay, naku, Wen! Kung alam mo lang, itong best friend natin, pumapag-ibig na!”

Namilog ang mga mata ni Wen.

“Oh my gosh! Talaga? Kailan pa?”

“Ilang buwan nang nagtatago!” sagot ni Mavel bago pa ako makapagsalita.

Bumaling sa akin si Wen at napailing.

“May tinatago ka pala sa amin, ha?”

“Ano ba kayo!” Nahihiyang tinakpan ko ang mukha ko. “Oo na! Sasabihin ko na sa inyo. Pero puwede bang kumain muna tayo? Ikukuwento ko pagkatapos.”

“Okayyy, girl!” sabay na sagot nila.

Agad kaming nagsimulang kumain. Si Mavel, halos hindi mapakali sa pananabik. Si Wen naman, panay ang tanong, samantalang ako ay paulit-ulit na tumatawa sa mga pang-aasar nila.

“Dahan-dahan lang, Mavel! Hindi naman tatakbo 'yang pagkain mo!” natatawa kong saway.

“Ano ka ba! Pasaway ka talaga, Mavel!” dagdag ni Wen habang natatawa rin.

“Oh, siya! Kumain na kayo nang makapagtsismisan na tayo!” natatawang sabi ni Mavel.

Napailing na lang ako habang nakangiti.

Ganito talaga kami kapag magkakasama. Kahit simpleng lunch lang, nagagawa nilang maging masaya ang araw ko. Sa kanila, hindi ko kailangang magpanggap o itago ang nararamdaman ko.

At sa maliit na mesang iyon, sa gitna ng tawanan at pang-aasar, pansamantala kong nakalimutan ang lahat ng problema sa mundo.

Pakiramdam ko, wala nang katapusan ang saya.

Hindi ko alam na darating ang araw na gugustuhin kong bumalik sa sandaling iyon.

Sa araw na iyon, ang pinakamalaking problema ko lang ay kung paano ko ikukuwento sa mga kaibigan ko ang tungkol sa lalaking mahal ko.

Hindi ko pa alam na may mga bagay palang na nangyayari sa likod ko. Mga bagay na hindi ko kailanman pinaghinalaan dahil masyado akong naging abala sa pagiging masaya.

At hindi nagtagal, may isang katotohanang dudurog sa akin.

Isang katotohanang magpapabago sa lahat.

At pagkatapos noon, hindi ko na alam kung paano muling tatawa nang hindi naaalala ang sakit.