CHAPTER SEVEN

CHAPTER SEVEN – MAPIPIGILAN BA NI AKHIRO ANG SARILI?

ATHENA'S POV

“Okay, Miss Independent,” natatawang sabi ni Camil. “Sige na nga. Kain na tayo bago lumamig ang pagkain.”

Ngunit kahit nakabalik na kami sa pagkain, hindi pa rin mapakali ang isip ko.

Sinubukan kong huwag siyang tingnan. Pinilit kong makisali sa usapan at tumawa sa mga biro ni Camil.

Pero may mga pagkakataong kusang lumilihis ang mga mata ko sa kinaroroonan niya.

At sa isa sa mga sandaling iyon, nagkamali ako.

Dahan-dahan akong napalingon.

Nakatitig din siya sa akin.

Hindi ko matukoy kung gaano na siya katagal nakatingin, ngunit nang magtama ang aming mga mata, para akong nawalan ng kakayahang huminga.

Walang ngiti sa kaniyang mukha.

Wala ring pagtataka.

Sa halip, may kung anong lungkot sa mga mata niyang hindi ko na gustong unawain.

Para siyang may gustong sabihin.

Para siyang matagal nang may hinahanap, at sa wakas ay natagpuan niya iyon sa harap niya.

Ako.

Agad akong nagbawi ng tingin.

Huwag, Athena.

Huwag mong bigyan ng kahulugan ang tingin niya.

Hindi mo na kailangang malaman kung ano ang iniisip niya. Hindi mo na kailangang alamin kung nagsisisi ba siya o kung may gusto siyang sabihin.

Dahil kahit ano pa ang sabihin niya, hindi nito mababago ang nangyari.

Hindi nito mabubura ang mga gabing umiyak ako.

At lalong hindi nito maibabalik ang dating ako.

(ANG MGA LINGGONG PILIT KONG NILIMOT)

Lumipas ang mga linggo, at sinikap kong ituon ang buong atensiyon ko sa trabaho.

Hindi naging madali ang pagiging intern. May mga araw na halos hindi ko maramdaman ang mga paa ko sa sobrang pagod. May mga gabing gusto ko na lamang matulog pagkauwi, ngunit kailangan ko pang mag-aral at maghanda para sa susunod na duty.

Sa pagitan ng lahat ng iyon, nakalipat na rin ako sa condo sa Taguig, sampung minutong biyahe lamang mula sa ospital. Naayos na rin ang sarili kong sasakyan, kaya naibalik ko na kay Mama ang kaniya. Maliit ang unit, tahimik, at akin lamang.

Iyon ang pinakagusto ko roon: walang ibang nakakakita kung paano ako umuuwing pagod, at walang ibang nakakarinig kung may gabing hindi ko na kayang magkunwaring matatag.

Gayunpaman, nagpapasalamat ako.

Dahil sa bawat araw na lumilipas, nagkakaroon ako ng dahilan para bumangon nang hindi iniisip ang nakaraan.

Natutuhan kong ngumiti muli.

Natutuhan kong makipagkaibigan nang hindi natatakot na baka may kapalit na sakit ang bawat sandali ng kaligayahan.

At unti-unti, natutuhan kong hindi na hanapin si Akhiro sa bawat sulok ng ospital.

Kapag naririnig ko ang pangalan niya, hindi na ako agad napapalingon.

Kapag may nagsasabi kung gaano siya kagaling bilang intern sa cardiology, hindi ko na pinipilit alamin kung ano ang ginagawa niya.

At kapag nagkakasalubong kami sa pasilyo, natututo akong magpatuloy sa paglalakad na para bang isa lamang siyang ordinaryong taong nakasalubong ko.

Kahit sa totoo lang ay may mga pagkakataong kailangan kong pigilan ang sarili kong lingunin siya sa pangalawang pagkakataon.

Dahil may mga damdaming hindi agad namamatay.

Minsan, natutulog lamang ang mga ito sa pinakailalim ng puso mo, naghihintay ng tamang pagkakataon para muling magising.

At si Akhiro?

Wala akong ideya kung ano ang iniisip niya.

May mga pagkakataong nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin. May mga pagkakataon ding tila may gusto siyang sabihin. Ngunit sa huli ay pinipili niyang manahimik.

Hindi ko siya tinatanong.

Hindi ko siya nilalapitan.

Dahil hindi na ako ang babaeng naghihintay sa kaniya.

At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Hanggang sa dumating ang isang gabing hindi ko inaasahan.

(ANG GABING MULING NAGLAPIT SA AMIN)

“Uy, Athena! Tapos ka na ba?”

Napalingon ako kay Camil habang inaayos ang laylayan ng suot kong bestida.

“Oo. Handa na ako. Tara na.”

Sandali niya akong tinitigan mula ulo hanggang paa bago napangiting malapad.

“Girl, grabe! Ang ganda mo talaga. Lalo kang gumaganda kapag naka-dress.”

Napatawa ako.

“Kalokohan. Huwag mo nga akong bolahin.”

“Bolahin? Eh, totoo naman! Tingnan mo nga ang sarili mo.”

Napatingin ako sa salamin.

Simple lamang ang suot kong bestida, ngunit bagay iyon sa aking pangangatawan. Mahaba ang buhok ko, maayos ang balat, at kapansin-pansin ang kayumanggi kong mga mata.

Hindi ko naman ikinakaila na madalas akong mapansin ng mga tao. Noong nag-aaral pa ako, may ilang nagtangkang manligaw sa akin.

Pero matagal nang hindi mahalaga sa akin ang ganoong bagay.

Dahil natutuhan kong hindi sapat ang kaguwapuhan, matatamis na salita, o pangakong hindi ka sasaktan upang masabing karapat-dapat sa iyo ang isang tao.

“By the way,” biglang sabi ni Camil habang kinukuha ang kaniyang bag, “alam mo bang pupunta rin si Papa Pogi?”

Napatigil ako.

“Sino?”

Ngumisi siya.

“Ay, huwag kang mag-inosente. Si Akhiro, siyempre!”

Napabuntong-hininga ako.

“Camil, puwede bang huwag mo na akong asarin?”

“Ano ba? Sinasabi ko lang naman ang totoo.”

“Tara na nga. Baka mahuli pa tayo.”

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Nauna na akong lumabas, kahit hindi ko maikakaila na may kung anong kaba ang unti-unting gumapang sa dibdib ko.

Welcome party iyon na inihanda ng ospital para sa aming mga intern, bilang pagdiriwang sa pagtatapos ng unang buwan namin. Pagdating namin sa venue, puno na ng tao ang bulwagan. May mga nagkukuwentuhan, may nagtatawanan, at may ilang nagsasayawan sa saliw ng musika.

May mga inuming nakahain sa mga mesa, at ang buong lugar ay tila puno ng sigla.

Agad kaming nakahanap ni Camil ng mauupuan malapit sa mga kasamahan namin sa ward.

“Athena, wow! Ang ganda mo talaga ngayong gabi,” bati ng isa naming kasamahan.

“Salamat,” sagot ko, bahagyang nahihiya.

“Grabe,” singit naman ng katabi niya, “parang madadagdagan na naman ang mga manliligaw mo.”

Nagtawanan sila.

Nakisabay ako sa kanilang tawanan, bagaman may bahagi ng isip kong hindi mapakali.

Hindi ko alam kung naroon na ba si Akhiro.

Hindi ko rin gustong alamin.

Kaya buong gabi, sinikap kong maging abala sa pakikipag-usap sa mga kasamahan ko.

Lumipas ang mga oras. Unti-unting lumakas ang tawanan, at ang ilan ay halatang tinamaan na ng alak.

Ako man ay nakaramdam na rin ng pagkahilo. Marahil ay dahil sa pagod sa duty, o marahil ay dahil hindi ako sanay uminom nang ganoon karami.

Kinalabit ko si Camil.

“Girl, mauuna na ako. Medyo nahihilo na ako.”

Napatingin siya sa akin.

“Ha? Sigurado ka? Kaya mo bang umuwi mag-isa?”

“Oo. Magbu-book na lang ako ng sasakyan. Iniwan ko ang kotse ko sa condo dahil alam kong iinom ako.”

“Sige, pero mag-message ka sa akin kapag nakarating ka na, ha?”

“Oo naman.”

Tumayo ako at nagpaalam sa mga kasamahan namin.

“Guys, mauuna na ako. Salamat sa gabing ito. Ingat kayo!”

“Bye, Athena! Mag-ingat ka!”

Ngumiti ako at naglakad palabas.

Hindi ko man lang nilingon ang kabilang dulo ng bulwagan.

Kung nilingon ko sana, makikita kong may isang taong hindi na muling nakapagpokus sa usapan niya, mula nang tumayo ako.

AKHIRO'S POV

Hindi ko inaasahang makikita ko siya rito.

Noong una ko siyang makita sa ospital, akala ko ay nagkamali lamang ako ng tingin. Ngunit nang muli kong masilayan ang mga matang minsan kong minahal, alam kong walang pagkakamali.

Si Athena iyon.

Ang babaeng minsan kong pinangakuang iingatan.

Ang babaeng sinaktan ko dahil sa sarili kong kahinaan.

At ang babaeng ilang taon kong hinintay na muling makita, kahit alam kong wala akong karapatang humiling ng pangalawang pagkakataon.

Sa bawat araw na nakikita ko siya sa ospital, gusto ko siyang lapitan.

Gusto kong sabihin na nagsisisi ako.

Gusto kong ipaliwanag ang lahat ng bagay na hindi ko nasabi noon.

Ngunit sa tuwing magtatagpo ang aming mga mata, nakikita ko ang distansiyang siya mismo ang nagtayo sa pagitan namin.

At wala akong ibang masisisi kundi ang sarili ko.

Kaya buong gabi, nanatili lamang ako sa sulok ng bulwagan, may hawak na baso ng tubig na hindi ko naman iniinom. Naroon ako, ngunit ang mga mata ko ay nasa kaniya.

Nang makita ko siyang tumayo at magpaalam sa mga kasamahan niya, hindi ko napigilang sundan siya ng tingin.

Mukha siyang nahihilo.

Pagkalabas niya ng bulwagan, bumigat ang dibdib ko sa pag-aalala.

Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang sundan.

Matagal na akong walang karapatan sa buhay niya. Hindi ko maaaring basta na lamang pumasok sa mundo niya na para bang wala akong ginawang kasalanan.

Pero nang maisip kong baka may mangyaring masama sa kaniya, nanaig ang takot kong may mangyari sa kaniyang hindi ko man lang nalaman.

Kaya nagpaalam din ako at lumabas.

Hindi upang pilitin siyang makipag-usap.

Hindi upang hingin ang kapatawaran niya sa gitna ng gabi.

Gusto ko lamang makasiguro na ligtas siyang makakauwi.

Iyon lang.

Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang naghihintay ng elevator.