2 | ฉันไม่รับเป็นเงิน (1)

อาทิตย์ต่อมา..

“กลับเองได้แน่เหรอ รอกลับพร้อมพี่มั้ย ถึงจะนานหน่อย กว่าพี่จะออกเวร แต่ก็ดีกว่ากลับเองนะ”

พี่หมอธามหันมาถามฉันหลังจากฉันออกมาจากห้องน้ำ เมื่อกี้ฉันเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ เพราะวันนี้ฉันได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะพี่หมอ เจ้าขาหายแล้ว เจ้าขากลับเองได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนพี่หมอเพิ่ม เพราะตั้งแต่เข้าโรงบาล เจ้าขาก็รบกวนพี่หมอมาตลอดเลย แถมพี่หมอก็ดูแลเจ้าขาดีมาก ไหนจะช่วยรบกวนคนที่บ้านพี่หมอให้ช่วยหาเสื้อผ้ามาให้เจ้าขาเปลี่ยนกลับหออีกต่างหาก ขอบคุณมากนะคะ ถ้าเจ้าขามีโอกาส เจ้าขาจะเลี้ยงขอบคุณพี่หมอนะ พี่หมอเหมือนเป็นญาติคนเดียวที่เจ้าขาเหลืออยู่เลย”

ฉันยิ้มให้พี่หมอธาม แม้ว่าใจจะยังเจ็บปวดและรู้สึกผิดกับเหตุการณ์เลวร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นตลอดเวลา

“ชวนดราม่าอีกแล้ว ไม่เอา ไม่พูดแบบนี้ เจ้าขาก็เหมือนน้องพี่คนนึง พี่เต็มใจทำให้ เรื่องเลี้ยงขอบคุณก็เหมือนกัน ไม่ต้องเลย ไม่ต้องเลี้ยง ไม่ต้องตอบแทน เพราะพี่เต็มใจ อย่าคิดมาก เออ! นี่ก็ใกล้เวลาพี่เข้าเวรแล้ว งั้นเดี๋ยวพี่ช่วยพาเจ้าขาลงไปพร้อมกันเลยแล้วกัน เดี๋ยวจ่ายค่ารักษาพยาบาลเสร็จ พี่จะได้ไปส่งเจ้าขาขึ้นแท็กซี่ด้วย”

“ค่ะ” 

ฉันพยักหน้าตกลงก่อนจะเดินไปหาหมอธามอย่างเชื่อฟัง ทั้งๆที่ความจริงก็รู้สึกเกรงใจมาก เรื่องที่พี่หมอธามจะออกค่ารักษาพยาบาลให้ แต่เพราะฉันไม่มีทางเลือก เลยต้องยอมรับความช่วยเหลือ เพราะฉันไม่มีเงินเก็บในส่วนนี้เลย แต่ถึงเอาเงินเก็บที่เก็บเอาไว้จ่ายค่าเทอมของเทอม 2 (ซึ่งก็ยังหาได้ไม่ครบ) มาจ่ายก่อน มันก็ไม่พออยู่ดี เพราะค่าหมอแพงมาก เงินเก็บฉันมีไม่พอ ที่ฉันได้เรียนมาจนจบมอหก จนได้ต่อมหาลัย ก็เพราะทำงานหาเงินส่งตัวเองเอา และฉันรู้ดี ว่าค่าเทอมมอเจบราวน์มันแพง เพราะเป็นมอเอกชน แต่ฉันอยากเรียนที่นี่มาก เลยตั้งใจทำงานเก็บเงินมาตั้งแต่เนิ่นๆ ตั้งแต่มัธยม จนมีเงินพอจะเข้าเรียนได้ แต่เงินก็มีแค่ค่าเทอมเท่านั้น ไม่มีเหลือไว้เผื่อค่าอย่างอื่นยามฉุกเฉินเลย และเงินค่าเทอมก็มีแค่เทอมต่อเทอมเท่านั้น พอจ่ายของเทอม 1 แล้ว ฉันก็ต้องทำงานหาของเทอม 2 ต่อ ตอนนี้ยังได้ไม่เท่าไหร่เลย ก็อย่างที่บอก ว่าถึงเอามาจ่ายค่าหมอก็คงไม่พอ แถมต้องมาหยุดงานตั้งสองสามอาทิตย์อีก ไม่รู้จะหาเงินทันรึเปล่า แต่ไม่สิ ยังไงก็ต้องทัน แล้วถ้าถามว่าทำไมไม่กู้เรียน ก็เพราะถ้ากู้ มันต้องไปทำกิจกรรมเก็บชั่วโมงกิจกรรมอาสาเพื่อยื่นกู้น่ะ และฉันต้องทำงาน ฉันไม่มีเวลาไปทำกิจกรรม เลยต้องปล่อยผ่านเรื่องกู้เงินไป แล้วมาฝากความหวังไว้กับงานอย่างเดียว ส่วนเงินที่พี่หมอธามบอกว่าจะจ่ายให้ ฉันก็ไม่ลืมหรอก ฉันจะทำงานหาเงินมาคืนพี่หมอธามให้ได้

“พี่หมอคะ เรื่องเงิน เจ้าขาจะรีบทำงานหามาคืนให้นะคะ”

“ไม่เป็นไร พี่บอกแล้วไง ไม่ต้องคืน”

“ใช่ ไม่ต้องคืน เพราะเจ้าขาไม่ต้องรบกวนพี่หมอของเจ้าขาหรอก ค่ารักษาพยาบาลของเจ้าขา เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง”

“พี่สายฟ้า!” 

อยู่ๆพี่สายฟ้าก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับคำพูดและรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยน ผิดจากวันก่อนลิบลับ

“ครับ พี่เอง พี่มารับ”

พี่สายฟ้ายังยิ้มตอบ ทั้งสายตาและรอยยิ้มยังคงเต็มเปี่ยมด้วยความอบอุ่น จนฉันเริ่มสับสน ก็เพราะวันนั้นพี่สายฟ้ายังบอกว่าจะทำให้ชีวิตฉันไม่มีความสุขอยู่เลย แต่วันนี้เขาบอกว่าจะมารับฉัน?

“พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้มาเยี่ยมเลย พี่กับคนที่บ้านมัวแต่ยุ่งเรื่องฝนน่ะ ทั้งเรื่องคดี ทั้งเรื่องรับศพมาทำพิธี แล้วก็เรื่องงานศพของฝนที่กำลังจะจัดอีกสองวันข้างหน้า เลยไม่ได้มาหา แต่ไม่ต้องห่วงนะ จากนี้พี่จะดูแลเจ้าขาเอง หมอครับ ขอบคุณนะครับที่ดูแลน้องผมอย่างดี จากนี้..ผมดูแลต่อเอง”

ประโยคท้ายพี่สายฟ้าย้ำชัดทุกคำ และมันฟังขนลุกชอบกล แม้พี่สายฟ้าจะยังยิ้มอยู่ แต่มันก็คงไม่มีอะไร เพราะพี่หมอธามก็ยังยิ้มตอบพี่สายฟ้าเลย

“เหรอครับ ถ้างั้นดีเลย ผมก็เป็นห่วงอยู่ ไม่อยากให้กลับเองคนเดียว เจ้าขาเพิ่งจะหายเอง แต่เรื่องค่ารักษาพยาบาล ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรับปากเจ้าขาแล้ว เดี๋ยวผมจัดการให้เอง”

“ไม่รบกวนหมอดีกว่าครับ บอกแล้วไงครับ ต่อจากนี้หน้าที่ดูแลเจ้าขา ให้เป็นของผมเอง เจ้าขาเป็นเพื่อนฝนก็เหมือนเป็นน้องผม เจ้าขาไม่มีใคร ฝนก็มาทิ้งเจ้าขาไปแบบนี้ เจ้าขาคงลำบาก และฝนคงตายตาไม่หลับ ถ้าผมไม่ดูแลเพื่อนรักให้ หมอเข้าใจผมนะครับ”

“เอ่อ คระ..ครับ” 

เสียงเศร้าๆของพี่สายฟ้าเหมือนจะทำเอาพี่หมอธามปฏิเสธไม่ออก ฉันเองก็อึ้งไปด้วย น้ำเลยท่วมปากไปโดยปริยาย บวกกับยังงงและสับสนไม่หาย ที่วันนี้พี่สายฟ้ากลับมาเป็นพี่ชายที่แสนดีของฉันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ขอบคุณครับ ถ้างั้น ผมขอใบจ่ายค่ารักษาพยาบาลหน่อยนะครับ”

“เอ่อ ครับ นี่ครับ” 

พี่หมอธามตอบรับแล้วยื่นแผ่นกระดาษเกือบเท่าเอสี่ให้พี่สายฟ้า

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวนะครับ จะได้รีบไปจ่ายเงินแล้วรีบพาเจ้าขากลับบ้านไปพักผ่อน ไปครับเจ้าขา มา เดี๋ยวพี่ช่วยประคอง” 

พี่สายฟ้าบอกแล้วเดินเข้ามาหาฉันอีกนิด เอื้อมมือมาจับข้อมือฉันไว้ ส่วนอีกมือโอบประคองไหล่ฉัน

“เอ่อ ขอบคุณค่ะ” 

ฉันบอกพี่สายฟ้าก่อนหันไปหาพี่หมอธาม

“งั้นเจ้าขาไปนะคะพี่หมอ ขอบคุณพี่หมอมากนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่หมอธามก่อนจะเอามือลง

“ครับ หวัดดี แล้วพี่ค่อยโทรหานะ”

“ค่ะ..อุ๊ย!” ที่จู่ๆฉันก็อุทานออกมา ก็เพราะข้อมือฉันถูกพี่สายฟ้าบีบเอาดื้อๆ

“เอ่อ ขอโทษ พี่เผลอบีบแรงไปเหรอ พอดีกลัวจับมือเจ้าขาไม่แน่นแล้วเจ้าขาจะล้มอะ ขอโทษนะ งั้นไปเถอะ ไปนะครับหมอ” พี่สายฟ้าบอกอย่างขอโทษขอโพย ก่อนจะหันไปลาพี่หมอธามอีกทีแล้วจับมือพร้อมกับโอบประคองฉันออกมาจากห้องทันที

“พี่สายฟ้า เจ้าขาเดินเองก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“ไม่ได้ ตามมา” 

ปึก!

อยู่ๆจากที่พี่สายฟ้าแค่จับมือก็กลายเป็นกระตุกข้อมือฉันให้เดินตาม น้ำเสียงและท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที 

“พี่สายฟ้า เจ้าขาเจ็บ”

“คงไม่เท่าฉันหรอก” 

พี่สายฟ้ายังกระชากฉันให้เดินตามไม่หยุด และแทนที่จะพาฉันลงลิฟต์ พี่สายฟ้ากลับพาฉันลงบันไดหนีไฟ

“พี่สายฟ้า ทำไมไม่ลงลิฟต์ล่ะคะ” 

“ลิฟต์มันสบายไปไง เหี้ยๆอย่างเธอ ลงบันไดหนีไฟนี่แหละ ลำบากดี”

“พี่สายฟ้า..โอ๊ย! ลงช้าๆได้มั้ยคะ เจ้าขาเดินไม่ทัน เจ้าขายังเจ็บขาอยู่ เจ้าขากลัวจะล้ม”

“ก็ดี ล้มขาหักไปเลยยิ่งดี”

“พี่สายฟ้า..โอ๊ย!”

ปึก!

พี่สายฟ้าปล่อยฉันเอาดื้อๆ ฉันเลยล้มลงมากองกับขั้นบันไดอย่างช่วยไม่ได้ แต่สายตาของพี่สายฟ้าที่มองมากลับไม่ได้มีความสงสาร ความโกรธแค้นและไม่พอใจเท่านั้นที่เคลือบอยู่ในแววตา

“ทำไมพี่ต้องใจร้ายกับเจ้าขาแบบนี้” ฉันบอกพร้อมเงยมองพี่สายฟ้าอย่างตัดพ้อ เบ้าตาร้อนผ่าวเหมือนน้ำตากำลังจะไหล

“ก็เพราะกับฆาตกรใจบาปอย่างเธอ ฉันไม่ควรจะใจดีด้วยไง ทีนี้ฉลาดขึ้นมาบ้างรึยัง หรือยังโง่อยู่อีก”

“พี่สายฟ้า ฮือ ฮึก” 

คำพูดของพี่สายฟ้าทำฉันน้ำตาแตกได้ไม่ยาก มันเจ็บไปหมด ตัวก็เจ็บ หัวใจก็ปวด

“ไม่ต้องบีบน้ำตา เพราะฉันไม่มีทางสงสารฆาตกรเลือดเย็นอย่างเธอหรอก ได้ยินมั้ย ว่ากับผู้หญิงเลวๆที่ขึ้นชื่อว่าเป็นฆาตกรอย่างเธอ ฉันไม่มีทางสงสาร กลับรังเกียจ รังเกียจเด็กกำพร้าสันดานเลวระยำอย่างเธอเข้าไส้ และสันดานระยำพวกนี้ก็คงไม่พ้นมาจากพ่อแม่เธอ เพราะถ้าพ่อแม่ดี ก็คงไม่คลอดลูกทิ้งไว้แล้วหนีไป ปล่อยให้ลูกกลายเป็นภาระของสังคมแบบนี้ แถมพอโตขึ้นมาก็ยังมาก่อเรื่องเลวทรามให้คนอื่นเขาต้องเจ็บปวดอีก คนอย่างเธอมันไม่น่าเกิดมาเลยด้วยซ้ำ เพราะเกิดมาก็ไร้ค่า เกิดมาก็เกิดมาทำเรื่องเลวๆ ไม่ได้ทำคุณค่าหรือทำคุณประโยชน์อะไรสักนิดเลย”

“พี่สายฟ้า ฮึก ใจร้าย ทำไม ฮือ ฮึก ทำไมพี่สายฟ้าต้องพูดแรงๆกับเจ้าขาแบบนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนพี่ไม่ใช่คนแบบนี้ พี่แสนดี พี่เป็นสุภาพบุรุษ พี่ไม่เคยรังเกียจเจ้าขาที่เจ้าขาเป็นแค่เด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายเท้าเลย ฮือ ฮึก แล้าทำไม ทำไมตอนนี้..”

“เพราะไอ้สายฟ้าคนนั้นมันควายไง มันเลยเสือกเห็นกงจักรเป็นดอกบัว แต่ตอนนี้ควายตัวนั้นมันตาสว่างแล้ว เพราะงั้นเธอไม่ต้องหวัง ว่าฉันจะมีเยื่อใยเหี้ยอะไรเหลือให้เธออีก ลุกขึ้นมา”