2 | ฉันไม่รับเป็นเงิน (2)

พี่สายฟ้ายืนกัดฟันเท้าสะเอวจ้องอาฆาตฉัน ใช้สายตาน่ากลัวกดดันให้ฉันลุก ใช่ เขาใช้แค่สายตา แต่ไม่คิดจะเข้ามาช่วยพยุง

“ลุกเร็วๆดิ ฉันไม่ใช่ไอ้พี่หมอของเธอนะ ที่เธอจะมาทำตัวกระแดะน่าสงสารใส่แล้วจะใจอ่อนยอมช่วย ฝันไปเถอะ”

“…” 

ประโยคกดเสียงต่ำอย่างใจร้ายพวกนั้นของพี่สายฟ้า ฉันไม่ได้ตอบโต้หรอก เพราะมันพูดไม่ออก ได้แต่กัดฟันข่มน้ำตาอดกลั้นความเจ็บปวดที่ได้รับจากคำพูดร้ายกาจแล้วพยายามลุก จนในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนจนได้ 

“กว่าจะลุกได้ นึกว่าจะต้องใช้เวลาอีกสักครึ่งชาติ ตามมาได้แล้ว”

แล้วพี่สายฟ้าก็เดินนำลงไป ไม่คิดเหลียวหลังและไม่คิดจะช่วยฉันเหมือนเดิม เขาใจร้ายและเปลี่ยนไปราวกับคนละคนจนฉันรับไม่ทันเลย และฉันคงต้องขอกลับหลังหันไปตั้งหลักก่อน ฉันเลยตัดสินใจข่มความเจ็บและน้ำตาเอาไว้แล้วหันหลังตั้งใจจะขึ้นบันไดย้อนกลับไปข้างบน

หมับ!

“จะไปไหน” พี่สายฟ้าคว้าแขนฉันไว้ เขาเดินกลับขึ้นมาตอนไหนก็ไม่รู้ ฉันรู้แต่ว่าฉันไม่อยากไปกับเขา

“ปล่อยเจ้าขา ฮึก เจ้าขาจะกลับขึ้นไปข้างบน เจ้าขาไม่ไปกับพี่สายฟ้าแล้ว เจ้าขาจะไปหาพี่หมอ”

“เหรอ หาไอ้พี่หมอเหรอ”

ปึก!

“โอ๊ย!”

พี่สายฟ้ากัดฟันพยักหน้าสองสามทีก่อนดันร่างฉันมาจนติดผนังอย่างแรงแล้วกดข้อมือฉันตรึงกับผนังไว้

“พี่สายฟ้า เจ้าขาเจ็บ พี่จะทำ..อื้อ!!” พี่สายฟ้าพุ่งเข้ามาจูบฉันอย่างรุนแรง บดขยี้จนเขาคงจะพอใจแล้วถึงถอนจูบ

“พะ..พี่ พี่จูบเจ้าขาทำไม” 

ฉันถามเสียงสั่น ตกใจกับการกระทำเยี่ยงโจรของพี่สายฟ้าจนพูดแทบไม่ออก น้ำตาก็แตกทะลักยิ่งกว่าเก่า เพราะเจ็บปวดและเสียใจที่จูบแรกของฉันมันถูกพี่สายฟ้าขโมยไปอย่างป่าเถื่อนและไม่หอมหวานเอาซะเลย

“เพราะเธอพูดไม่เข้าหูฉัน อย่าพูดว่าจะไปหาไอ้พี่หมอเชี่ยนั่นของเธออีก ถ้าไม่อยากโดนมากกว่านี้”

“แต่เจ้าขาไม่ได้ทำอะไรผิด”

“เธอพาฝนไปตาย แบบนั้นเรียกไม่ผิด!?” 

พี่สายฟ้าสวนทันทีอย่างโกรธแค้น

“ถ้าคืนนั้นเธอไม่ขอให้ฝนช่วยพาไปเที่ยว ไม่พาฝนไปกินเหล้าเมาจนขับรถไปชน ฝนก็ไม่ต้องตาย”

การที่พี่สายฟ้ายกเรื่องนี้ขึ้นมาตอกย้ำครั้งแล้วครั้งเล่า มันทำให้น้ำตาของคนที่รู้สึกผิดอย่างหนักหน่วงอยู่แล้วอย่างฉันยิ่งพากันไหลทะลัก

“ค่ะ เรื่องนั้นเจ้าขายอมรับผิด ฮือ ฮึก เรื่องนั้นเจ้าขาผิดเอง แต่มันก็คนละเรื่องกับเรื่องพี่หมอ”

“เรื่องเดียวกัน!”

“ไม่ใช่”

“ใช่”

“ไม่ชะ..”

“หยุด! ถ้าเธอเถียงฉันอีกคำฉันจะผลักเธอลงบันไดให้คอหักตายตอนนี้เลย!” 

พี่สายฟ้าถลึงตาขู่จริงจังพร้อมชี้หน้าคาดโทษฉัน อีกมือยังตรึงข้อมือฉันไว้กับผนัง

“…”

ฉันหุบปากทันที ก็เพราะกลัวคำขู่ ..ขึ้นชื่อว่าความตายคงน้อยคนที่จะไม่กลัว

“หึ ตอนเป็นฆาตกรฆ่าคนอย่างเลือดเย็นแม่งไม่รู้สึกเหี้ยอะไร แต่พอจะโดนฆ่าบ้างแม่งเสือกกลัว แปลกดีนะ”

พี่สายฟ้ากระตุกยิ้มอย่างสมเพช แต่ฉันทำได้แค่นี้จริงๆ แค่เม้มปากกัดฟันกลั้นน้ำตาอย่างทรมาน แต่พี่สายฟ้าก็เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้ำตาและความทรมานของฉัน นอกจากรู้สึกสาแก่ใจ

ปึก!

“โอ๊ย!” 

คงเพราะฉันยังทรมานไม่สาแก่ใจพี่สายฟ้า พี่สายฟ้าถึงได้กระตุกข้อมือฉันให้เซถลาลงบันไดตามเขาไปอย่างแรง เรียกว่าฉันแทบไม่ได้เดิน เพราะคล้ายถูกพี่สายฟ้าลากให้เซตามลงบันไดไปมากกว่า

ชั้น G

พี่สายฟ้าลากฉันลงมาจนถึงชั้น G เขาพาฉันไปเคลียร์ค่ารักษาพยาบาลก่อนจะพาฉันให้เดินต่อไปจนถึงลานจอดรถ โดยที่คราวนี้ไม่ได้ลาก คงเพราะคนเยอะ และพี่สายฟ้าคงกลัวคนจะเห็นว่าเขาทำอะไรรุนแรงกับผู้หญิง

ปึก!

แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องกลัวแล้ว เพราะปลอดคน พี่สายฟ้าถึงยัดฉันใส่รถแล้วปิดประตูเต็มแรง ก่อนเดินอ้อมไปขึ้นรถทางฝั่งคนขับ และเขาขึ้นมาเร็วมากพอที่จะทำให้ฉันที่ตั้งใจจะเปิดประตูหนีลงจากรถ..หนีไม่ทัน!

“เธอจะไปไหน”

“โอ๊ย!”

พี่สายฟ้าคว้าแขนฉันไว้แล้วดึงกลับเข้าหาตัว และพี่สายฟ้าคงจะดึงแรงไปหน่อย ด้านหน้าของฉันมันเลยกระแทกเข้ากับอกของพี่สายฟ้าอย่างจัง และมันเจ็บ ฉันถึงได้ร้องออกมา

“ถามว่าจะไปไหน”

“เจ้าขาจะกลับหอ”

“แล้วฉันกำลังจะไปส่งป้ะ?” พี่สายฟ้าเลิกคิ้วเอียงหน้ามองฉันเหมือนพร้อมบวก

“แต่เจ้าขาอยากกลับเอง” ฉันฝืนความกลัวตอบไป 

“เหรอ พูดงี้เหมือนเธอลืม ว่าฉันเพิ่งจ่ายค่าหมอให้เธอไปหลักหมื่น ไหนจะเรื่องที่เธอติดหนี้ชีวิตน้องฉันอีก แล้วทีนี้คิดว่าฆาตกรสันดานระยำอย่างเธอจะเอาสิทธิ์ห่าอะไรมาขัดใจฉัน” 

“เจ้าขาจะหาเงินมาคืน”

“ฉันไม่รับเป็นเงิน”

“แล้วพี่จะเอาอะไร”

“เดี๋ยวก็รู้”