1 | ฆาตกร

IDEN HOSPITAL 

แอ๊ด..

“พี่หมอ..”

“อย่าเพิ่งลุก เดี๋ยวแผลเรากระทบกระเทือน” 

“เอ่อ ค่ะ” ฉันตอบรับแล้วนอนลงอย่างเดิม

“อาการโดยรวมโอเคแล้วนะ แต่พี่อยากให้นอนดูอาการต่ออีกสักอาทิตย์ จะได้แน่ใจว่าไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไรจริงๆ” 

“ค่ะ” ฉันตอบรับอีกครั้งอย่างเชื่อฟัง แต่มันก็ยังอดคิดมากไม่ได้อยู่ดี

“เป็นอะไร หน้าซีดอีกแล้ว นี่ เราอย่าโทษตัวเองเลยนะเจ้าขา เรื่องสายฝนน่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ”

พี่หมอธามบอกอย่างเป็นห่วง พี่หมอธามกับฉันรู้จักกันโดยบังเอิญตอนครอบครัวของพี่หมอธามไปทำบุญที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ ซึ่งที่นั่นเป็นบ้านของฉันเอง 

ฉันชื่อเจ้าขา เป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าหลายๆคนของที่นั่น และครอบครัวของพี่หมอธามเคยไปทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้าของฉันหลายครั้ง เราเลยเจอกันบ่อยน่ะ ก็เลยค่อนข้างจะสนิทกันเหมือนเป็นพี่เป็นน้อง รู้จักนิสัยใจคอกันพอสมควร พี่หมอธามเป็นคนใจดี และเขาดีกับฉันมากๆเลย

ส่วนเรื่องที่พี่หมอธามรู้จักสายฝน เพราะตอนนั้นฉันปวดท้องกะทันหันน่ะ สายฝนเลยช่วยพาฉันมาโรงพยาบาล เลยบังเอิญได้รู้จักกันกับพี่หมอธาม 

“ค่ะพี่หมอ เจ้าขารู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ยังไง เจ้าขาก็มีส่วนผิดอยู่ดี” 

ฉันบอกเสียงเศร้า รู้สึกผิดเต็มหัวใจ และฉันเสียใจมากที่สุดในชีวิตกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ฉันรู้ ว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ฉันที่เสียใจหรอก และคงไม่ใช่ฉันที่เสียใจที่สุด แต่คงเป็นเขา พี่ชายที่น่ารักและแสนดีของฉัน ‘พี่สายฟ้า’ ในเมื่อพี่สายฟ้าเป็นพี่ชายของสายฝน เพื่อนรักของฉัน เพื่อนรักที่ตอนนี้จากโลกนี้ไปแล้ว จากไปด้วยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อสองอาทิตย์ก่อน 

ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ ฉันก็ยิ่งเสียใจมาก เพราะฉันรักสายฝนมาก ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ เพราะฉันกับสายฝนเพิ่งจะรู้จักกันตอนเข้าไปเรียนเทอม 1 ที่คณะบริหาร สาขาการตลาด ที่มหาลัยเจบราวน์ 

นี่เอง และตอนนี้ก็ยังไม่จบเทอม 1 เลย แต่ฉันก็รักสายฝนมากจริงๆ เพราะสายฝนน่ารัก และดีกับฉันมาก สายฝนเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนที่ยอมคบกับฉัน ไม่คิดรังเกียจที่ฉันเป็นแค่เด็กกำพร้า แต่ตอนนี้สายฝนก็มาจากฉันไปแล้ว โดยที่ฉันเองก็มีส่วนผิด

“อย่าคิดแบบนั้นเจ้าขา ไม่เอา ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เรานอนพักเถอะ เดี๋ยวอาการจะทรุด”

“แต่..”

“เจ้าขา”

“เอ่อ ค่ะ ก็ได้ เจ้าขาจะนอน”

“ดีมากน้องรัก” 

พี่หมอธามยิ้มให้ฉัน ก่อนจะช่วยประคองฉันให้นอนลง แถมยังช่วยห่มผ้าให้ ก่อนจะออกจากห้องไป 

แอ๊ด..

เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากพี่หมอธามเดินออกไปไม่นาน

“แปลกนะที่เธอยังหลับลง”

เสียงนิ่งๆนั้นทำฉันที่กำลังนอนตะแคงหันหลังให้ประตูและพยายามข่มตาให้หลับ จำต้องสะดุ้งแล้วหันไปมอง แต่ถึงไม่หัน ฉันก็จำได้ว่านั่นเสียงใคร

“พี่สายฟ้า!” 

ฉันจะไม่ตกใจหรอก ถ้าคำพูดกับสีหน้าท่าทางของพี่สายฟ้าในตอนนี้ มันไม่แตกต่างกับพี่สายฟ้าที่ฉันเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง 

ตลอดเวลาที่ฉันนอนอยู่โรงพยาบาล พี่สายฟ้าไม่เคยมาเยี่ยมฉันเลยสักครั้ง แต่ฉันก็ไม่คิด ว่าพอมาแล้ว พี่ชายเพื่อนควบตำแหน่งรุ่นพี่ที่ฉันแอบคิดไม่ซื่อกับเขา แอบคิดกับเขามากเกินคำว่าพี่ชายมาตั้งนานแล้วจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ สายตาคู่นั้นของพี่สายฟ้าที่มองมามันบ่งบอกชัดเจนว่าเขาทั้งโกรธทั้งแค้นฉัน ซึ่งสาเหตุก็คงไม่พ้น..อุบัติเหตุคืนนั้น!

“ตอนนั้นคนที่ตายมันควรเป็นเธอ”

พี่สายฟ้าเดินเข้ามาใกล้เตียง ก่อนพุ่งเข้าประเด็นด้วยน้ำเสียงกดต่ำเรียบนิ่งน่ากลัว

“เธอพาสายฝนไปตาย”

พี่สายฟ้าไม่ได้ตวาด แต่ทุกคำยังคงกดต่ำน่ากลัว เพราะทุกคำคงกลั่นออกมาจากความโกรธ และสิ่งที่พี่สายฟ้าตอกย้ำ คนฟังที่ตอนนี้น้ำตาแตกด้วยความรู้สึกผิดเป็นเท่าทวีคูณอย่างฉันก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงข้อนั้นได้

“เจ้าขาขอโทษ ฮึก เจ้าขาไม่ได้ตั้งใจ” 

“อย่าบอกว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ เพราะยิ่งฟัง ฉันก็ยิ่งเกลียดเธอ”

“พี่สายฟ้า..” 

คำๆนั้นทำเอาหัวใจฉันตอนนี้รู้สึกราวกับโดนมีดกรีด เพราะมันคงไม่มีอะไรเจ็บเท่ากับคนที่เรารักพูดคำว่าเกลียดออกมาให้ได้ยินเต็มสองหูและชัดถ้อยชัดคำด้วยแววตาเกลียดชังแบบนั้นอีกแล้ว

“แล้วก็ไม่ใช่เกลียดอย่างเดียว” พี่สายฟ้ายังกดเสียงต่ำ

“แต่ฉันอยากบีบคอฆาตกรเลือดเย็นอย่างเธอให้ตายคามือฉันซะตอนนี้!” 

“…” ฉันพูดไม่ออก มีแต่น้ำตาที่ไหล กับหัวใจที่ยังคงโดนปลายแหลมของมีดจากในมือพี่สายฟ้ากระหน่ำจ้วงแทง

“ติดตรงที่ฉันคงฆ่าเธอให้ตายจริงๆไม่ได้ เพราะถ้าฉันทำ ฉันก็คงกลายเป็นฆาตกรไม่ต่างจากเธอ”

หมับ!

“ฮึก!” พี่สายฟ้าบีบคางฉันอย่างแรง ไม่คิดแยแสน้ำตาฉันที่กำลังไหลพราก

“แต่ไม่ต้องห่วง ถึงฆ่าเธอให้ตายไม่ได้ ถึงเธอจะยังมีโอกาสได้มีชีวิตอยู่ แต่เธอก็ไม่มีทางได้อยู่อย่างมีความสุข เพราะฉันไม่มีวันยอม ยังไงฆาตกรใจบาปหยาบช้าอย่างเธอ ก็ต้องชดใช้กรรม จำใส่สมองเลวๆของเธอเอาไว้!”

ฟึ่บ!!

พี่สายฟ้าเหวี่ยงคางฉันออกอย่างแรง ก่อนทำท่าทีขยะแขยงราวกับเป็นสิ่งสกปรกโสโครกและน่ารังเกียจนักหนา จากนั้นก็หันหลังกระทืบเท้าปึงปังออกจากห้องไป เหลือทิ้งไว้แต่ถ้อยคำพยาบาทที่ตอนนี้ก็ยังดังก้องอยู่ในหูของฉัน ฉันที่ยังคงนอนร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้มอยู่บนเตียง และฉันไม่รู้ ว่าจากนี้ฉันจะอยู่ยังไง ในเมื่อฉันเสียคนที่ฉันรักไปแล้วทั้งสองคน คนนึงจากตาย ส่วนอีกคนจากเป็น พี่สายฟ้าที่แสนดีจากฉันไปแล้ว ที่เหลืออยู่คือพี่สายฟ้าที่ใจร้าย คือพี่สายฟ้าที่ไม่เหลือเยื่อใยอะไรให้กับฉันอีกแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างต่อจากนี้ มันไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

JAOKHA END

ผมเดินออกมาจากห้องของผู้หญิงหน้าซื่อใจคดคนนั้นอย่างรวดเร็วและไม่คิดเหลียวหลังกลับไปมองอีก ต่อไปนี้ความเป็นพี่เป็นน้อง และความรู้สึก..ช่างเหอะ จะความสัมพันธ์แบบไหน หรือความรู้สึกห่าเหวอะไร ผมก็จะไม่มีให้ผู้หญิงคนนั้นอีก เพราะผมมีให้ไม่ลง ผู้หญิงเลวทรามต่ำช้าแถมยังเลือดเย็นพรรค์นั้น มีอย่างเดียวที่ผมจะให้ คือความเกลียด ไม่สิ! ไม่ใช่แค่เกลียด แต่ผมแค้นต่างหาก แค้นที่ผู้หญิงบัดซบคนนั้นพรากน้องสาวผมไป และผมไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด ต่อจากนี้ชีวิตผู้หญิงคนนั้นจะต้องไม่มีวันได้เจอกับความสุข เพราะมันฆ่าน้องสาวผม มันต้องชดใช้ ไม่ว่ายังไง ผมก็จะตามจองล้างจองผลาญมันให้ถึงที่สุด จนกว่าจะตายกันไปข้างนึง!!

SAIFA END