LOGINคืนเข้าหอ | วันแต่งงานไม่สายเกินไปใช่มั้ยครับ ที่ผมกับเจ้าขาเพิ่งจะแต่งงานกันตอนลูกอายุปาเข้าไปเจ็ดขวบแล้ว ก็จะให้ทำไงได้ ในเมื่อผมเพิ่งเจอเมียกับลูก เพิ่งจะมาเจอครอบครัวสุดที่รักของผมเอาตอนนี้ แต่ไม่เป็นไร เจอตอนนี้ ก็ยังดีกว่าไม่เจอ ก็ยังดีกว่าฟ้าไม่ยอมลิขิตให้เราเจอกัน ได้รัก และได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวอีกครั้ง ครอบครัวที่มีเราสามคนพ่อแม่ลูก และน้ำหนาวที่เป็นลูกบุญธรรมอีกคน ที่ผมกับเจ้าขารักแกเหมือนลูกแท้ๆไม่ต่างจากเหนือฟ้าเลย “เข้าหอกันดีกว่านะ ก้างขวางคอออกกันไปหมดแล้ว” ผมหันไปยิ้มบอกเจ้าขา หลังจากที่เดินไปล็อคประตูห้อง เมื่อทุกคนที่เข้ามาอวยพรให้เราสองคนพากันออกไปจนหมด“อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ ไปดูพระจันทร์กันก่อนดีกว่า เพราะวันนี้พระจันทร์สวยมากเลยค่ะ” เจ้าขาที่ยืนอยู่ปลายเตียงยิ้มบอกผมก่อนจะหันไปมองนอกระเบียงคล้ายส่งสัญญาณให้ผมมองตาม“จริงด้วย พระจันทร์เต็มดวง ส่องแสงสว่างเจิดจ้า สวยมาก”“สายฝนคงจะอยู่บนนั้นนะคะ บนฟ้าที่มีพระจันทร์ส่องสว่าง” เจ้าขายิ้มบอกผมอีกที ก่อนเธอจะเดินออกไปนอกระเบียง แหงนมองดวงจันทร์ดวงกลมโตให้ชัดๆ และผมก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามออกไปกอดเธอไว้จากด้านหลัง“ใ
แจะๆๆๆๆๆ!!!“อะๆๆๆ อร๊ายย อร๊ายย กรี๊ดดด พี่สายฟ้า!!!”เพราะจังหวะนิ้วของพี่สายฟ้าระลอกนี้มันรัวแรงเกินต้าน ฉันถึงเสร็จคานิ้วพี่สายฟ้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้ร่องก็เลยเหมือนกระตุกตอดรัดนิ้วพี่สายฟ้าถี่ๆจนแน่น ลมหายใจฉันก็เหมือนกัน มันถี่ยิบเพราะถูกปลดปล่อยจากความอัดอั้นและความทรมาน“อื้อ!!” จากที่หายใจถี่ยิบหอบเหนื่อย ฉันกลับต้องอุทานด้วยความเสียวที่พุ่งเข้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกครั้ง เมื่อพี่สายฟ้าชักนิ้วกลับออกไปแล้วก้มลงมาดูดกลืนน้ำหวานสลับกับไล้เลียรูรักของฉันอย่างหื่นกระหายรุนแรงจุ๊บ จ๊วบ จ๊วบบ~ แผล็บๆๆ จุ๊บ จ๊วบบ~“อื้อ อะ..อื้ออ พี่สายฟ้า เสียวค่ะ พี่ทำเจ้าขาเสียวอีกแล้ว อื้อ อร๊ายย ซี้ดด~”“ขอโทษครับ แต่มันอดใจไม่ไหว ก็น้ำหวานเมียมันไหลทะลักตามนิ้วผัวออกมาจนเยิ้มขนาดนี้ ไม่ให้กินได้ไง”จุ๊บ จ๊วบบ แผล็บๆ งั่บๆๆ..“อ๊ะ..อื้อ พี่สายฟ้า อย่าตะกละนักสิคะ..อื้ออ”“หืม? เดี๋ยวนี้หัดด่าผัวเหรอครับที่รัก แบบนี้ทำโทษยังไงดี”“ทำโทษด้วยการให้เจ้าขากินน้ำพี่สายฟ้าบ้างได้มั้ยคะ อื๊อออ..” ฉันบอกอย่างหน้าไม่อาย ก็อย่างที่บอกว่าไม่รู้จะอายอะไรแล้วล่ะ “ความคิดดีจนผัวอยากให้รางวัลเมียค
“พี่สายฟ้า..” ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี มันดีใจ ซึ้งใจ หัวใจเต้นแรงจนพูดไม่ออก กับความลับของพี่สายฟ้า รวมทั้งประโยคที่พี่สายฟ้าเพิ่งยิ้มบอกฉันให้ฉันได้รู้ ฉันถึงทำได้แค่ยิ้มตอบพี่สายฟ้าที่ตอนนี้ก็ยังคงยิ้มให้ฉัน ก่อนเขาจะเอามือมาจับแก้มฉันแล้วลูบไล้เบาๆ“เจ้าขา ขอบคุณนะ ที่เธอให้อภัยฉัน ยอมให้โอกาสฉัน และฉันดีใจ ที่ฟ้าก็ให้โอกาสฉัน ให้โอกาสเราสองคนให้กลับมารักกัน ลิขิตให้เราได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง และสิ่งเลวร้ายก่อนหน้านี้ มันคงเป็นเพราะฟ้าอยากทดสอบความรักของเราว่ามันมากพอมั้ย ถึงได้ลิขิตโชคชะตาที่โหดร้ายให้กับเราสองคน และแยกเราสองคนให้พรากจากกัน แต่ต่อจากนี้ มันจะไม่มีอีกแล้ว ในเมื่อเราพิสูจน์ให้ฟ้าได้เห็นแล้ว ว่าความรักของเรามากพอ เราได้พิสูจน์ให้ฟ้าเห็นแล้ว ว่าเราสามารถฝ่าฟันอุปสรรคพวกนั้นมาได้ และมันจะไม่มีลิขิตที่เลวร้ายพวกนั้นอีก ต่อจากนี้ฟ้าจะไม่ลิขิตชะตาชีวิตให้กับเราอีก แต่เราจะลิขิตชีวิตเราเอง ลิขิตมันด้วยความรักของเรา ตลอดไป”“ค่ะ เราจะช่วยกันลิขิตทุกอย่างด้วยความรัก ช่วยกันลิขิตมันด้วยกันตลอดไป เจ้าขารักพี่สายฟ้านะคะ”“ฉันก็รักเธอ เจ้าขา ยัยเด็กเสิร์ฟหน้าหวานของฉัน” พี่สายฟ้ายิ
9 ปีที่แล้วKinKhaoKun-Restaurant (กินข้าวกัน-เรสเตอรองต์)“อยากกินไรสั่งเลยนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” ผมเดินนำน้ำมนต์เข้ามานั่งในร้านประจำของผม ที่บอกว่าเป็นร้านประจำ เพราะอาหารร้านนี้อร่อยถูกปากผม โดยเฉพาะแกงส้มปลากะพง ไข่เจียวปู แล้วก็ต้มจืดสาหร่าย มันอร่อยจนสามอย่างนั้นกลายเป็นของโปรดของผมไปแล้ว ผมเลยมากินร้านนี้บ่อยๆ จนกลายเป็นร้านประจำ เกือบทุกเย็น ผมเลยมากินร้านนี้ คือก่อนจะกลับคอนโดหรือไปไหนๆ เลิกเรียนเสร็จ ผมก็ต้องมากินก่อน เพราะผมเป็นโรคกระเพาะ ต้องขยันกินข้าวให้ตรงเวลาหน่อย ปล่อยให้ท้องหิวบ่อยๆไม่ค่อยจะได้ และส่วนใหญ่ผมก็มากินคนเดียวนะ นานๆทีถึงจะมากินกับไอ้พวกเพื่อนผมบ้าง แต่วันนี้ที่ผมมากับน้ำมนต์ รุ่นน้องปี 1 เพราะเมื่อกี้ผมบังเอิญเจอเธอเดินอยู่ริมฟุตบาท เลยจอดรับมาด้วย ก็กะจะไปส่งบ้าน แต่ระหว่างทางผมดันหิว ทีนี้ก็อย่างที่บอก ว่าผมเป็นโรคกระเพาะ เลยต้องเซฟกระเพาะแป๊บ ด้วยการจอดกินข้าว ผมเลยพาน้ำมนต์มากินด้วย ทั้งๆที่เธอก็ปฏิเสธนั่นแหละ เธอคงเกรงใจ เลยบอกจะรออยู่บนรถ แต่จะให้ผมทำงั้นได้ไงใช่มั้ย พาน้องมาแล้ว ก็ต้องเลี้ยงน้องด้วยดิ ไม่งั้นเสียชาติเกิดหมด อุตส่าห์เกิดเป็นลูกผู
พี่สายฟ้าบอกเสียงเครียด ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ฉันก็ลงตามไปด้วย ส่วนเหนือฟ้าอยู่เบาะหลัง และตอนนี้ก็ลงตามฉันมาแล้ว“เชี่ยน่าน เกิดไรขึ้นวะ” พี่สายฟ้าตรงเข้าไปถามผู้จัดการน่านฟ้า และฉันเพิ่งจะสังเกตเห็น ว่าผู้จัดการน่านฟ้าก็อยู่รวมกับกลุุ่มพี่ๆคนงานด้วย คงอยู่ตั้งแต่แรก แต่เมื่อกี้ฉันไม่ทันเห็น “เกิดเรื่องใหญ่แล้วว่ะ รถขนชาที่คนงานขับไปส่งโรงงานเราเกิดอุบัติเหตุพลิกคว่ำ ตำรวจเพิ่งโทรมาบอกเมื่อกี้นี่เอง กูก็กำลังจะไปบอกมึงที่บ้าน แต่มึงมาพอดี”“รถคว่ำเหรอ แล้วคนงานอะ เป็นไรมากมั้ย”“…” พอพี่สายฟ้าถามแบบนี้ ผู้จัดการน่านฟ้าก็เงียบแล้วก้มหน้า แล้วแบบนี้ แบบนี้มันหมายความว่าไง “ศักดิ์กับตาลเสียชีวิตคาที่”“ว่าไงนะ!”“พี่ตาล!!! พี่ศักดิ์!!!” ฉันอุทานเสียงดังลั่นออกมาด้วยอาการช็อคสุดขีด น้ำตาทำท่าจะทะลักไหลในทันที ในเมื่อนั่นมัน นั่นมันผู้มีพระคุณของฉันฟึ่บ!“เจ้าขา!”ฉันทรุดลงกับพื้นทันที แต่พี่สายฟ้าคว้าตัวฉันไว้ทัน ฉันเลยยังไม่ทันได้ร่วงลงไป แต่อยู่ในอ้อมแขนของพี่สายฟ้า“เป็นอะไรรึเปล่า ใจเย็นๆก่อนนะ ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆนะ”“เย็น ฮึก เย็นไม่ไหวแล้วพี่สายฟ้า เจ้าขาเย็นไม่ไ
ปึก!“พี่สายฟ้า!”ฉันไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เห็น ถึงได้ตกใจจนต้องอุทานออกมา เมื่อพี่สายฟ้าคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน เสียงพูดของเขาสั่น น้ำตาของเขาไหลออกมา และตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่า เมื่อกี้ตาฉันไม่ได้ฝาด เมื่อกี้พี่สายฟ้ามองฉันอย่างรู้สึกผิดด้วยน้ำตา และภาพตรงหน้าฉันตอนนี้คือเรื่องจริง พี่สายฟ้านั่งคุกเข่าร้องไห้ตรงหน้าฉัน“ฉันไม่รู้ว่าเธอจะยอมให้อภัยฉันมั้ย เพราะฉันทำเลวกับเธอเอาไว้มากมายเหลือเกิน ฉันทำร้ายเธอ โยนความผิดไปให้เธอ ใส่ร้ายเธอ ทำลายเธอทุกอย่าง ทั้งอนาคต ทั้งชีวิตของเธอ ไม่เชื่อเธอว่าเธอรักฉัน ฉันกล่าวหาว่าเธอมีชู้ เฉยชาเย็นชากับเธอ ทำร้าย พูดจาทำร้ายจิตใจเธอ ผลักไสไล่ส่งเธอ กล่าวหาว่าเธอเป็นฆาตกรฆ่าน้องฉัน ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ใช่ ความจริงเธอไม่ผิดอะไรเลย ฉันเองที่ผิด ฉันต่างหากที่เป็นคนเลว ฉันขอโทษ ฉันขอโทษเจ้าขา ฮือ ฮึก ฉันไม่รู้ ฮึก ไม่รู้จะขอโทษเธอยังไง เพราะคำขอโทษสักกี่ล้านคำมันก็คงไม่อาจลบล้างความผิดมหันต์ของฉันได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉัน ฮึก ฉันก็อยากให้เธอรู้ ว่าฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ สำหรับทุกๆเรื่อง ทั้งเรื่องคืนนั้น ทั้งเรื่องหมอธาม ทั้งเรื่องอะไรต่อมิอะไรที่ฉันพยายามย







