TOXIC PROMISE 4 หล่อน้ำเดิน

ฉันยิ้มนิดๆ และที่ฉันพูด คือฉันหมายถึงเรื่องที่มหาลัยเมื่อหลายวันก่อนน่ะ ตอนนั้นเจไดโดนเพื่อนเขารุม แล้วลูกกอล์ฟเพื่อนฉันบอกให้ฉันปลอบเจได แบบว่าตอนนั้นฉันนั่งคุยอยู่กับเพื่อนๆฉัน เซลีน ลูกกอล์ฟ แล้วก็นาตาชาที่ใต้ตึกคณะ แล้วจู่ๆเจไดก็เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนของเขา

..ย้อนไปหลายวันก่อน

‘เฮ้! สาวๆ คุยไรกันอยู่อ่ะ คุยด้วยได้ป่ะ’

เสียงเจไดดังเข้ามา ก่อนเขาจะมานั่งข้างฉัน ส่วนเกรย์เพื่อนเขาไปนั่งข้างนาตาชาเพราะเขาสองคนเป็นแฟนกันน่ะ ส่วนอีกสามคน เกียร์ สายฟ้า แล้วก็คชา สงสัยไม่มีอารมณ์นั่ง เลยเลือกที่จะยืนกันหมด

‘เรื่องผู้หญิงมั้ย นายอย่าเผือก’ ฉันหันไปทำตาขวางใส่เจได แต่ไม่ได้จริงจังหรอก ฉันแค่หยอกเขาเล่นตามประสาเพื่อน

‘อ้าวเอลีน เธอไม่รู้เหรอ เรื่องเผือกอ่ะ นั่นสันดานประจำของไอ้เชี่ยสตาร์วอร์มัน’

‘เชี่ยคชา มึงไม่เผากูต่อหน้าสาวก็ได้มั้ยวะครับ’

‘แต่กูว่าเชี่ยคชามันพูดถูกแล้วนะ เรื่องเผือกนี่ต้องยกให้มึงว่ะ’ สายฟ้าเสริมขึ้นมา ส่วนเกรย์กับเกียร์ไม่พูดอะไรก็จริง แต่สายตากับสีหน้าบอกชัดเจนว่าเห็นด้วย

‘เออ รุมกันเข้าไปไอ้พวกเวร’

‘ก็มึงน่ารุม’ คราวนี้เป็นเสียงนิ่งๆของเกรย์

‘มึงเงียบไปเลยไอ้เชี่ยผีดิบ นั่งกอดเมียไปอย่างเดียวพอ ไม่ต้องเผือก’

‘ทำไมวะ มึงกลัวไอ้คุณชายผีดิบมันจะแย่งซีนเผือกของมึงเหรอ หึๆ’

‘มึงก็อีกคนไอ้เหี้ยเกียร์ เดี๋ยวป่ะถีบแม่ง’

‘กูโคตรกลัวเลยครับ เชี่ยสตาร์วอร์’

‘ไอ้เวร’

เจไดมองแรงใส่เกียร์ ก่อนทำหน้างอน แต่ฉันรู้ว่าหมอนี่ก็คงแสดงไปงั้นแหละ ความจริงคงไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอก เพราะฉันเคยเห็นหมอนี่ก็โดนเพื่อนแกล้งแบบนี้ประจำ โดนจนคงจะชาชินไปแล้ว

‘ชะนี มึงปลอบเจไดแทนกูหน่อยสิคะ เห็นมั้ยนางโดนรุมอ่ะ สงสารนาง’ 

ลูกกอล์ฟพูดยิ้มๆกับฉัน คงเพราะเจไดนั่งอยู่ข้างฉันล่ะมั้ง ..ลูกกอล์ฟนี่นะ กับผู้นี่ไม่ได้เลย เห็นใจตลอด 

แล้วเห็นนางแบบนี้ ฉันคงไม่ต้องบอกใช่มั้ย ว่าเพื่อนฉันมันชะนีแท้หรือชะนีเทียม 

แต่เอาเถอะ ฉันจะช่วยสงเคราะห์มันด้วยการหันไปถามความต้องการของมันแล้วกัน

‘ให้ปลอบยังไงยะ’

‘ปลอบแบบเบๆก็ได้ หอมแก้มฉันทีนึงพอ’

ฉันหันไปถามลูกกอล์ฟ แต่เจไดตอบแทนซะงั้น

‘บ้าเหรอ ฉันไม่ใช่สาวๆในสต๊อกของนายมั้ย’

ฉันหันไปถลึงตาใส่เจไดแทบไม่ทัน ก็ใครใช้ให้มาทำเจ้าชู้ใส่กันล่ะ ฉันไม่ชอบเลยบอกตามตรง ผู้ชายเจ้าชู้เพยล์บอยอย่างหมอนี่ คงเห็นว่าตัวเองหล่อรวย เป็นลูกผู้ดีมีเงิน เป็นทายาทไฮโซตระกูลดังล่ะมั้ง ถึงจะหว่านเสน่ห์ใส่ใครก็ได้ น่าหมั่นไส้ชะมัด 

แต่ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอก ว่าหมอนี่โคตรหล่อโคตรรวยจริงๆ โปรไฟล์โคตรเพอร์เฟค ที่เคยรู้มาคือบ้านหมอนี่รวยมาก ประมาณว่ารวยระดับมหาเศรษฐีอ่ะ เหมือนจะรวยติดอันดับต้นๆของประเทศเลย ทีนี้ก็คงไม่แปลกหรอก ที่สาวๆจะติดกันตรึม แล้วหมอนี่ก็เลี้ยงสาวๆไว้เพียบ ก็แบบนี้แหละนะ ผู้ชายหล่อรวยเลือกได้ ผู้หญิงคนไหนก็คงมีแต่จะยอมจำนน แต่คงไม่ใช่ฉันหรอก เพราะฉันไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ อย่างอื่นเจไดเหมือนเพอร์เฟคไม่มีที่ติสักอย่างก็จริง แต่ติดตรงที่เขาเจ้าชู้นี่แหละ เพราะงั้นผู้หญิงคนไหนอยากเป็นคู่ควงคู่นอนหรือเป็นของเล่นในสต๊อกของหมอนี่ก็เป็นไป แต่ฉันไม่เอาด้วยหรอก ฉันเกลียดผู้ชายเจ้าชู้

‘ก็เพื่อนหอมเพื่อนไง ไม่เห็นเป็นไร อะ’ ไม่ใช่แค่พูด แต่เจไดขยับหน้ามาใกล้ฉันด้วย เหมือนจะให้ฉันหอมแก้มเขาให้ได้ 

‘บ้า ไม่เอาหรอก อยากโดนหอมนักก็ไปให้ลูกกอล์ฟหอมโน่น รายนั้นคงเต็มใจหอมชนิดไม่ต้องบังคับ ใช่มะอีกอล์ฟ’

ฉันบอกเจไดก่อนถามลูกกอล์ฟยิ้มๆ พยายามเก็บอาการเอาไว้ ทำเหมือนไม่คิดอะไรมาก ทั้งๆที่ความจริงคือตอนนี้ฉันหมั่นไส้เจไดมาก

แล้วก็นั่นแหละ เหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนที่ฉันว่า เหตุการณ์ที่ฉันบอกว่ามันคล้ายกับที่เจไดพูดเมื่อกี้นี้ คือให้ฉันหอมแก้มปลอบขวัญเขา แต่ก็นะ พอนึกไปถึงเรื่องวันนั้น มันก็ทำให้ไอ้คำว่า ‘กลืนน้ำลายตัวเอง’ มันยิ่งตอกย้ำฉัน เพราะตอนนี้.. ฉันก็เป็นผู้หญิงของเจได เป็นผู้หญิงในสต็อกของเขา 

จริงสินะ ฉันชื่อเอลีน เหมือนจะยังไม่ได้บอก แบบว่าพูดมาตั้งนาน แต่เพิ่งจะแนะนำตัว คงเป็นเพราะรถชนมาหมาดๆมั้ง หัวกระแทก เลยมึนๆ เลยหลงๆลืมๆว่าควรจะแนะนำตัวเองก่อน ก่อนที่จะเม้าท์มอยอะไรให้ฟัง@//@

“พูดเหมือนตอนนั้น แต่สถานะไม่เหมือน เพราะฉะนั้นหอมแก้มฉันซะดีๆ” 

เจไดพูดยิ้มๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมาอีก แล้วก็เอียงหน้าให้ฉัน เหมือนตั้งใจอำนวยความสะดวกสุดๆ เหมือนยังไงก็จะให้ฉันหอมเขาให้ได้ เห้อ เชื่อเขาเลย หมอนี่เอาแต่ใจที่สุด ส่วนฉันก็ไม่รู้เป็นอะไร ต้องใจอ่อนยอมตามใจเขาตลอด ฉันถึงได้ยิ้มแล้วก็หอมเขาไปฟอดนึง 

“พอใจยัง”

“พอใจแล้วครับ” 

เจไดหันกลับมามองฉันตรงๆ แถมทำตาหวานเยิ้ม ยิ้มกระชากใจให้อีกต่างหาก ก่อนจะก้มลงมาใช้จมูกดุนๆจมูกฉันแล้วใช้จมูกปากคลอเคลียไปทั่วหน้า ปิดท้ายด้วยการกดจูบตรงหน้าผากเหมือนตั้งใจจะปลอบขวัญฉันตอบ 

“หายไวๆนะ อยากพากลับไปนอนกอดแล้ว”

“อืม อยากกอดนายแล้วเหมือนกัน” 

ฉันยิ้มตอบเจได การที่เขาทำแบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น ยิ่งคิดไปถึงเมื่อตอนนั้นที่ฉันได้ยินเสียงเขา เหมือนเสียงของเขาช่วยดึงให้ฉันได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ฉันก็ยิ่งรู้สึกอยากอยู่ในอ้อมกอดเขาตลอดไป ฉันอยากมีเขาใกล้ๆ ไม่อยากให้เขาปล่อยมือฉันเลย 

“พูดได้ถูกใจจัง แบบนี้ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว” แล้วเจไดก็ทำท่าจะจูบปากฉัน 

ก็อกๆๆ!!

เอิ่ม.. อีกนิดนึงก็ใกล้จะได้จูบกันแล้วล่ะ แต่บังเอิญว่ามีเสียงเคาะประตูซะก่อน เจไดเลยต้องผละไปยืนตรงๆ และสายตาของเราสองคนมองไปทางประตู ถึงได้เห็นว่าเป็นผู้หญิงเปิดประตูถือถาดเข้ามา แบบว่านางเอาข้าวมาส่ง

“อาหารเย็นค่ะ แล้วก็ยาหลังอาหาร ให้วางตรงไหนดีคะ โต๊ะกินข้าวหรือว่าตรงโต๊ะข้างหัวเตียงก่อน” 

นางเหมือนจะพูดกับฉันนะ แต่สายตากลับมองแต่ที่เจได แถมยิ้มหวานส่งสายตาทอดสะพานให้อีกต่างหาก ฉันถึงอดหันไปมองเจไดไม่ได้ ว่าเขามีปฏิกิริยาโต้ตอบยังไง ก็ในเมื่อสันดานเขามันโคตรเจ้าชู้ ก็รู้ๆกันอยู่ 

แต่ครั้งนี้ผิดคาด ที่เจไดไม่ได้มีท่าทีอะไร ไม่ได้ส่งสายตาหวานให้แล้วทอดสะพานกลับ เหมือนเขาแค่ยิ้มตอบตามมารยาท

“ส่งให้ผมเลยก็ได้ครับ เดี๋ยวผมป้อนให้แฟนผมกินเลยแล้วกัน จะได้กินยาเลย” 

“แฟนเหรอคะ” 

ยัยนั่นหน้าเจื่อนไปเลย ฉันเองก็ตกใจนะ คิดไม่ถึงว่าเจไดจะบอกยัยนั่นว่าฉันเป็นแฟน ทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้คิดทักท้วงอะไรตอนนี้หรอก แบบว่าตามน้ำไปก่อน เพราะฉันไม่ชอบสายตายัยนั่นที่มองเจไดปานจะกลืนกินเลย

“ครับ เอ่อ ขอถาดด้วยครับ”

“เอ่อ คา..ค่ะ”

แล้วนางก็ส่งถาดให้เจได แต่ฉันเห็นนะ ว่าจังหวะที่เจไดยื่นมือไปรับถาด มือนางไปโดนมือเจได

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” เดี๋ยวนะ ทำเป็นขอโทษ ทั้งๆที่ความจริงเหมือนนางตั้งใจนะ เหมือนนางตั้งใจทำมือนางให้โดนมือเจได แต่พยายามทำให้เหมือนว่ามันโดนโดยบังเอิญ เฮอะ! นี่ขนาดเจไดบอกนางว่าฉันเป็นแฟนนะ ยัยนี่ยังกล้าขนาดนี้ คืออารมณ์แบบ ต่อหน้าต่อตาเลยอ่ะ

“ไม่เป็นไร” เจไดตอบกลับไป ก่อนจะหันกลับมาที่ฉัน ส่วนยัยนั่นก็เหมือนมองเจไดอีกนิดแล้วก็หันหลังเดินกลับออกไป

“ดูนางชอบนายนะ” ฉันแกล้งถามหยั่งเชิง

“ของมันแน่อยู่แล้ว ก็คนมันหล่อ เสน่ห์แรง มันช่วยไม่ได้จริงๆอ่ะคับ” เจไดยักคิ้วยักไหล่ทำหน้ากวนตีน ก่อนเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง คงจะเดินเอาถาดอาหารไปวางบนโต๊ะ เพราะโต๊ะหัวเตียงมันอยู่ฝั่งนั้น 

“เหรอ” ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงที่โคตรหมั่นไส้สุดๆ

“อาฮะ”

“จ้า พ่อคนหล่อ หล่อน้ำเดินมากกก”

“เธออ่ะเหรอ”

“บ้า ยัยนั่นต่างหาก”

“อ้าวเหรอ นึกว่าเธอที่น้ำเดิน ฉันจะได้ช่วยสงเคราะห์น้ำเธอ”

“ลามก”

“ก็เธอเริ่มก่อนนะ หึๆ” เจไดหัวเราะในคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะช่วยประคองฉันให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง จากนั้นก็ยกชามข้าวขึ้นมาถือ แล้วตักข้าวมาจ่อปากฉัน

“อะ กินข้าว จะได้กินยา”

“อืม” ฉันพยักหน้าแล้วอ้าปาก แต่วินาทีต่อมาก็อยากจะคายข้าวทิ้งทันที ก็รสชาติมันไม่ได้เลยอ่ะ

“ทำหน้าอย่างนั้นทำไมอ่ะ จะคายข้าวเหรอ ไม่ได้ กลืนลงไปเลย”