TOXIC PROMISE 5 สัมพันธ์ลับ

“อือ!” ฉันส่ายหน้า ตอนนี้ยังอมข้าวอยู่เลย กลืนไม่ลง จะคายก็ไม่ได้ เจไดห้ามฉันอ่ะ แถมทำหน้าดุด้วย สุดท้ายก็เลยต้อง(จำใจ)กลืน

“ขอน้ำ เอาน้ำให้หน่อย”

ฉันรีบบอกหลังจากกลืนข้าวลงคอไปได้ แล้วก็โชคดีที่ครั้งนี้เจไดยอมตามใจฉัน เขารีบรินน้ำแล้วยื่นให้ฉันอย่างไว 

หมับ!

ฉันก็รับแก้วน้ำมาซดอย่างไวเหมือนกัน ก่อนจะส่งกลับให้เจได เขาก็รับมันแล้วเอาไปวางบนโต๊ะ อีกมือยังถือชามข้าวต้ม

“เป็นไร ไม่อร่อยเหรอ ทำหน้าอย่างกะจะตาย”

“ก็ใช่อ่ะดิ โคตรจืดอ่ะ อย่างกะน้ำล้างตูด”

“จริงดิ ขนาดนั้นเลย?”

“ใช่ เอาไปไกลๆเลย ไม่กินแล่ว กินไปก็กลืนไม่ลง เพราะงั้นไม่กิน ให้ตายก็ไม่กิน”

“แต่เธอต้องกินยานะเว้ยยัยบ้า จะไม่กินได้ไง”

“ไม่รู้แหละ ไม่กินอ่ะ กินไม่ได้ ไม่หร่อย”

“เห้อ เรื่องเยอะ” เจไดถอนหายใจแล้วทำท่าจะวางชามลงบนโต๊ะ แต่จู่ๆก็มีเหตุให้เราสองคนต้องชะงักแล้วหันไปทางประตูอีกรอบ เพราะจู่ๆก็เหมือนมีคนเปิดประตูเข้ามา

“อ้าวมึง คุณเดฟ”

“เซลีน นาย”

ฉันอุทานพร้อมๆกับเจไดที่เหมือนจะอุทานพร้อมกับวางชามข้าวลงบนโต๊ะอย่างที่เขาตั้งใจในทีแรก ส่วนคนที่เข้ามาอ่ะเหรอ เซลีนเพื่อนสนิทของฉันเอง กับคุณเดฟแฟนมัน แบบว่าคุณเดฟเข็นมันเข้ามาอ่ะ ถามว่าทำไมต้องเข็น คืองี้ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เซลีนมันก็เข้าโรงบาล แล้วมันก็นอนอยู่โรงบาลนี้ด้วย ตรงๆคือตอนนี้มันก็เป็นคนป่วย เลยไม่ควรจะเดินอ่ะ 

“เอ่อ โทษทีที่ไม่เคาะประตู คือกูกับเดฟนึกว่ามึงหลับอยู่ เพราะเมื่อกี้นาตาชากับอีกอล์ฟบอกว่ามึงหลับอยู่ กูกับเดฟเลยแค่จะมาเยี่ยมแบบเงียบๆแล้วกลับออกไป” 

เซลีนมันรีบอธิบาย คงเพราะกลัวฉันกับเจไดจะคิดว่ามันกับคุณเดฟเสียมารยาท แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรซะหน่อย แค่แปลกใจเล็กน้อย ที่อยู่ๆเซลีนกับคุณเดฟก็เข้ามา เจไดเองก็น่าจะคิดเหมือนฉัน(มั้ง)

“ไม่เป็นไรมึง กูหลับอยู่จริงนั่นแหละ เพิ่งตื่นเมื่อกี้เอง ตื่นมาก็เจอเจไดนี่แหละ ไม่นานมึงกับคุณเดฟก็เข้ามา เอ่อ ขอบใจนะที่มาเยี่ยม ..คุณเดฟ ขอบคุณนะคะ” 

ฉันขอบใจเซลีน ก่อนจะเลยไปก้มหน้าเป็นเชิงขอบคุณให้คุณเดฟ เขาก็พยักหน้ารับ เซลีนก็ยิ้มตอบ ส่วนที่ฉันอธิบายเซลีนไป ฉันก็พูดจริงนะ เพียงแต่ไอ้ที่บอกว่าไม่นาน มันออกจะบิดเบือนจากความจริงไปเล็กน้อยเท่านั้นเอง เพราะไอ้ไม่นานของฉัน สำหรับคนอื่นมันอาจจะหมายถึง ‘สักพัก’

“ไม่เป็นไรมึง แล้วนี่มึงดีขึ้นแล้วใช่ป่ะ กินข้าวได้แล้วนี่นา”

“กินได้ที่ไหนอ่ะเซลีน ฉันป้อนข้าวให้เมื่อกี้นี้ ยัยนี่ก็เกือบจะคายทิ้ง บอกว่าโคตรจืด กินไม่ได้ กลืนไม่ลง เออ พูดถึงข้าว งั้นเธออยู่กับเอลีนก่อนนะ ฉันว่าจะลงไปหาซื้อโจ๊กให้ยัยคนป่วยเรื่องเยอะหน่อยอ่ะ ไปละ” 

เจไดแทรกขึ้นมา แถมร่ายวีรกรรมฉันให้เซลีนฟังรัวๆอีกต่างหาก หมอนี่ไม่คิดจะไว้หน้าฉันเลยใช่มั้ยเนี่ย แถมวางระเบิดเอาไว้แล้วก็ไม่รับผิดชอบอีกต่างหาก เพราะร่ายเสร็จก็เล่นเดินออกจากห้องไปเลย 

และการที่เจไดเดินออกไป มันก็ทำให้ฉันอดมองตามไม่ได้ เพราะพอเห็นแผ่นหลังเขาที่เดินออกจากห้องไป เรื่องก่อนหน้านี้มันก็ดันผุดขึ้นมาในหัวฉันอีก เรื่องเมื่อกี้นี้ เรื่องผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ตอนนั้นฉันเห็นว่ายืนอยู่ข้างหลังเจได คือประมาณว่าพอเห็นเจไดเปิดประตูออกไป มันเลยทำให้ฉันคิดว่า ผู้หญิงคนนั้นเปิดประตูออกไปตอนไหน ทำไมไวจัง คือมันแปลก

“มีไรเหรอมึง” เซลีนถามฉัน ฉันเลยเปลี่ยนจากมองประตูเป็นมองมันแทน 

“เปล่า กูแค่สงสัยอ่ะ ว่าเมื่อกี้กูตาฝาดหรือว่าอะไรกันแน่”

“หืม? คือยังไงอ่ะ”

“ก็ตอนกูตื่นอ่ะดิ กูเห็นผู้หญิงคนนึงยืนอยู่ข้างหลังเจได แต่พอถาม หมอนั่นก็บอกว่ามาคนเดียว แต่กูเห็นจริงๆนะ แต่พอมองอีกทีก็ไม่เห็นแล้ว ไม่รู้แอบออกไปตอนไหน เสียงเปิดปิดประตูก็ไม่ได้ยิน เอ๊ะ หรือกูจะตาฝาดจริงๆอย่างที่หมอนั่นว่า”

“ก็อาจจะเป็นไปได้นะ ผ้าก็อตพันรอบหัวมึงขนาดนี้ บางทีสมองมึงอาจกระทบกระเทือนแล้วยังไม่ทันหายดีก็ได้ เลยเห็นภาพหลอนอะไรแบบนี้อ่ะ” ที่เซลีนพูดมามันก็มีเหตุผลเนอะ

“อืม ก็คงงั้น งั้นก็ช่างเหอะ ว่าแต่มึงอ่ะ โอเคแล้วใช่ป่ะ ถึงลงจากเตียงมาเยี่ยมกูได้อ่ะ”

“โอเคแล้วดิ พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงบาลได้ละ”

“เหรอ ดีจัง กลายเป็นกูที่ต้องมานอนเป็นผักอยู่นี่แทน น่าเบื่อฉิบ” 

“บ่นเป็นยายแก่เลย เอาน่า กูกับพวกนี้จะมาเยี่ยมทุกวันเลย เคป่ะ มึงจะได้ไม่เหงา เอ๊ะ หรือไม่จำเป็น เพราะดูท่าทาง ถึงพวกกูไม่มา เจไดก็คงไม่ปล่อยให้มึงเหงา”

“คือยังไง ไม่ต้องเลยนะ มึงไม่ต้องคิดว่าหมอนั่นจะคิดอะไรเลย มึงก็รู้ ว่าอีตาสตาร์วอร์เป็นคนยังไง เลิกพูดได้แล้ว เรื่องผู้ชายเจ้าชู้อ่อยไปเรื่อยอ่ะ มาพูดเรื่องอื่นดีกว่า” 

ฉันรีบแอ๊คติ้งว่าโคตรซีเรียส เพราะความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเจได มันยังเป็นความลับ ยังไม่มีใครรู้เรื่องของเราสองคน และฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้ด้วย จะรู้ไปทำไม ในเมื่อรู้ไปมันก็ไม่ใช่อะไรที่น่ายินดี ระหว่างฉันกับเจไดมันไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ดีอย่างที่ใครๆคิด ในความสัมพันธ์มันมีเบื้องลึกเบื้องหลัง และมีข้อตกลงเป็นพันธะสัญญา สัญญาที่รอวันสิ้นสุดลง เมื่อวันนั้นมาถึง วันที่คนกุมสัญญาเอาไว้ในมืออย่างเจไดจะอยากฉีกสัญญาทิ้ง อยากจะจบสิ้นพันธะระหว่างเขากับฉันที่มีต่อกัน เพราะถึงวันนี้ตอนนี้เขาจะดีกับฉัน และเหมือนจะแคร์ฉันมาก แต่มันก็แค่ตอนนี้เท่านั้น และฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ดีกับฉันแค่คนเดียว ก็อย่างที่บอก ว่าเขาเจ้าชู้ แถมยังมีผู้หญิงเก็บไว้เป็นคอลเลคชั่น เพราะฉะนั้นกับผู้หญิงคนอื่นของเขา เขาก็คงจะห่วงใยดูแลเทคแคร์ดีแบบนี้นี่แหละ ผู้หญิงถึงได้ไปไหนไม่รอดไง ถึงจะรู้ทั้งรู้ว่าเขาเจ้าชู้แค่ไหนก็เหอะ แต่ก็ยังจะยอมเป็นของเขา ใช่ ผู้หญิงพวกนั้นก็รวมฉันด้วย เห้อ เรื่องมันเศร้าเนอะ งั้นไม่พูดแล้วกัน เอาแค่ปัจจุบันก็พอ ปัจจุบันที่ฉันจะขอบอกว่าฉันมีความสุข ที่ฉันมีเจไดอยู่ 

“โอเค พูดเรื่องอื่นก็ได้” เซลีนเหมือนจะเชื่อฉันสนิทใจ เรื่องที่ฉันแอ๊คติ้งว่าไม่อยากคุยเรื่องเจได เลยตอบรับ ก่อนจะชวนฉันคุยเรื่องอื่น โดยที่คุณเดฟก็คอยยืนฟังอยู่เงียบๆ ไม่ได้แทรกอะไรขึ้นมา คงเป็นเพราะเราคุยกันเรื่องผู้หญิงมั้ง เขาเลยไม่รู้จะพูดอะไร

จนกระทั่งผ่านไปสักพัก เจไดก็กลับเข้ามาพร้อมโจ๊ก เซลีนกับคุณเดฟถึงได้กลับไป เพราะอยากจะให้ฉันกินข้าวกินยาแล้วก็นอนพัก

“คราวนี้หวังว่าจะถูกใจนะ อุตส่าห์ขับรถไปซื้อเจ้าประจำของม้าฉันให้เลย” เจไดบอกระหว่างเทโจ๊กใส่ชามแล้วยกชามขึ้นมา

“ขนาดนั้นเลย?”

“อือฮึ” เจไดพยักหน้าตอบแล้วตักโจ๊กขึ้นมาเป่าเบาๆก่อนเอามาจ่อปากฉัน

“อะ อ้าปาก เป่าแล้ว ไม่ต้องกลัวร้อน” 

“ขอบใจนะ แล้วก็ขอบใจเรื่องที่นายให้เลือดฉันด้วย” อยู่ๆฉันก็นึกเรื่องนี้ออก

“เดี๋ยวนะ เรื่องนี้รู้ได้ไง จำได้ว่ายังไม่ได้บอก” เจไดเอียงหน้าขมวดคิ้ว มือที่ถือช้อนชะงักเล็กน้อย

“พยาบาลบอกตอนตื่นขึ้นมาเมื่อเช้า”

“เหรอ”

“อืม ไม่คิดว่านายจะยังจำกรุ๊ปเลือดฉันได้” ฉันจำได้ว่าเจไดเคยถามกรุ๊ปเลือดฉันเล่นๆ ตอนเรานั่งคุยกันเรื่องสัพเพเหระทั่วๆไปน่ะ

“ไม่ใช่แค่กรุ๊ปเลือดนะที่จำได้ แต่ฉันจำได้แม้กระทั่ง..” เจไดเลื่อนหน้าลงมาใกล้ฉัน

“..ตัวเธอมีรอยตำหนิอะไรตรงไหนบ้าง แล้วตรงไหนของเธอที่มันหวานที่สุด”

“อีตาบ้า! พูดไปพูดมาก็ไม่พ้นวกกลับมาเรื่องนี้นะ พวกหมกมุ่น”

“ไม่เถียง อะ กินได้แล้ว จะได้กินยา” เปลี่ยนเรื่องซะงั้นอ่ะ แต่ฉันก็ยอมอ้าปากนะ เพราะโจ๊กครั้งนี้ของเจไดมันหอมน่ากินมากเลยอ่ะ 

“ไง คราวนี้อร่อยป่ะ”

“อืม” ฉันพยักหน้าอย่างไม่ต้องคิด ยิ้มทั้งหน้าทั้งตาเลยด้วย

“แต่คงสู้ฉันไม่ได้ กินฉันอร่อยกว่าเยอะ” เอาอีกแล้ว วกกลับเข้าเรื่อง 18+ อีกแล้ว

“หลงตัวเอง”

“ก็ความจริง เตรียมตัวไว้เลย เดี๋ยวหายจะให้กินทั้งตัว”

“ไม่กินหรอก”

“ได้ไง ต้องกินดิ เพราะฉันก็จะกินเธอ ตั้งเป้าไว้หลายยกด้วย”

“หื่น!”

“ไม่หื่นสิแปลก..เอ้อ! ฉันจ่ายค่ารักษาพยาบาลงวดล่าสุดให้อลันแล้วนะ” อยู่ๆเจไดก็บอกเรื่องนี้ ทำเอาฉันเปลี่ยนฟีลแทบไม่ทัน

“เอ่อ ขอบใจนะ”

“ขอบใจทำไม มันหน้าที่ฉันอยู่แล้ว ที่ต้องทำตามสัญญา”

“…” 

พอเจไดพูดคำว่าสัญญาขึ้นมา อยู่ๆความหมายมากมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำว่าสัญญานั้น มันก็ทำให้รู้สึกจี๊ดในอก แม้จะพยายามไม่คิดอะไรถึงมันแล้วก็ตามถึง ..‘คำสัญญา’ สิ่งที่เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์(ลับ)ระหว่างฉันกับเจได สิ่งที่ทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายตัวเอง และเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันทั้งสุขและทุกข์ในเวลาเดียวกัน

#Aline End