Chapter 2

Nagulat ang babaeng tinawag na Adeline. Binitawan ng labi niya ang pangalan ni Harrison kahit walang boses na lumabas sa kanya.

"Adeline, anong ginagawa mo rito?" tanong niya.

Pabalik-balik ang tingin ni Harrison kay Anita at Adeline, dalawang babaeng magkaiba ang edad pero magkakamukhang-magkakamukha.

Pumasok si Adeline sa ER. Bumuhos ang luha niya nang makita ang anak na nakahandusay at may balot na bandage ang ulo.

"Ikaw ang nakasagasa sa anak ko?" tanong ni Adeline kay Harrison. Kahit galit siya, hininaan niya ang boses niya para hindi makabulabog ng ibang pasyente.

"Anak?" Hindi maitago ni Harrison ang gulat nang sabihin ni Adeline na siya ang nanay ng batang nabangga niya. "Anak mo siya?"

Hindi sinagot ni Adeline ang tanong ni Harrison. Patuloy lang siyang nakatitig sa anak nang may awa habang nakahiga ito sa hospital bed.

"Adeline, sabihin mo sa 'kin ang totoo, anak ko ba siya?" tanong ni Harrison habang pinipilit na iharap sa kanya si Adeline. Pero mabilis na itinabig ng batang ina ang kamay ng lalaking nakabangga sa anak niya.

"Huwag ka ngang magpatawa! Paano mo naman siya magiging anak, Harisson?" Galit na galit si Adeline pero hininaan pa rin ang boses dahil natatakot siyang makadistorbo sa ibang pasyente. "Umalis ka na lang!"

Sa huli, lumabas na lang si Harrison sa kwarto dahil ayaw niyang gumawa ng gulo sa ospital. Umupo siya sa waiting chair sa labas habang hawak-hawak ang ulo niya.

Lumapit si Nelson sa boss niya pagkatapos asikasuhin ang registration ni Anita.

"Boss, anong nangyari sa inyo?" tanong ni Nelson na medyo natataranta nang makitang bagsak ang mukha ng boss niya.

Hindi ang lalaki ang pinag-aalala niya kundi ang batang nasa ER.

"Kumusta na ang bata?" Mukhang alalang-alala si Nelson. Natatakot siyang may mangyaring masama kay Anita. "Okay lang naman siya, 'di ba?"

"Hindi ko masasabing okay siya, pero..."

"Pero ano, Boss?" Umupo si Nelson sa tabi ng boss niyang nakayuko pa rin at nakahawak sa ulo.

"Anak ni Adeline si Anita... ng ex-wife ko." Umayos ng upo si Harrison tsaka humarap sa assistant niya. "May posibilidad kaya na anak ko si Anita?"

"Pasensya na, Boss, pero hindi ko masusagot 'yan. Mas maganda siguro kung si Ma'am Adeline mismo ang tanungin niyo."

"Tinatanong ko siya pero sinabi niyang hindi raw akin. Parang limang taong gulang na 'yung bata, at anim na taon na kaming hiwalay. Malaki ang tsansa na anak ko siya."

"Gusto niyo po bang ipa-imbestiga ko?"

"Huwag na, Nelson. Ako na mismo ang mag-iimbestiga. Baka anak 'yan ng naging lalaki niya noong mag-asawa pa kami."

Natahimik si Nelson at hindi na sumagot sa boss niya. Kung iuutos man sa kanya na alamin ang tungkol sa bata, gagawin niya 'yun ayon sa utos kahit na alam na niya ang lahat. Magpapanggap na lang siyang walang alam.

Inilipat na si Anita sa ward habang naghihintay ng blood donor. Masarap pa rin ang tulog ng bata na para bang ayaw pang gumising. Halatang lungkot na lungkot si Adeline. Paulit-ulit niyang tinatapik ang pisngi ni Anita sa pag-asang magigising ang anak.

Ubos ang stock ng dugo sa ospital kaya natataranta nang tumatawag si Adeline sa mga kaibigan niyang may blood type AB. Hindi kapareho ni Adeline ang blood type ng anak niya kaya lalo siyang kinakabahan. Kailangan ng dugo ng anak niya pero wala pa siyang mahanap na donor.

Patuloy ang pag-agos ng luha sa mga pisngi ni Adeline. Pakiramdam niya ay isa siyang sirang ina kung hindi niya maililigtas ang anak niya.

Dalawa lang sila Anita at Alan sa buhay niya. Sila lang ang dahilan kung bakit hindi napapagod si Adeline na lumaban sa buhay. Pero ngayon, nakahiga ang isa sa mga anak niya nang walang kalaban-laban at may nakakabit na IV sa kaliwang braso.

Nakatitig si Harrison kay Adeline na umiiyak sa sulok ng kwarto. Hindi matitiis ng lalaki na makitang malungkot ang ex-wife niya. Kahit galit pa rin siya tuwing naaalala ang pagtataksil sa kanya ni Adeline, mas nangungunang pa rin ang pagmamahal niya kaysa sa galit.

Pero iba na ngayon. Si Harrison ang nakasakit kay Adeline. Ramdam din niya ang sakit na nararamdaman ng babae habang nakikitang mahina at walang malay si Anita.

"Adeline, ako na ang mag-do-donate ng dugo para kay Anita," sabi ni Harrison sabay tayong tumayo.

Tinitigan nang maigi ni Adeline ang ex-husband niya. Halos anim na taon na mula nang maghiwalay sila, pero ganun pa rin si Harrison, gwapo pa rin tulad ng dati.

Pero wala nang kwenta ang lahat ng 'yun kay Adeline. Ang paghihiwalay na nag-iwan ng sugat hanggang ngayon ang dahilan kung bakit hindi na siya makagalaw nang normal sa harap nito.

Bumalik ang sakit nang maalala niyang ang lalaking minahal niya ay pinagtaksilan siya at minsan pa siyang pinagbintangan.

"Anong ibig mong sabihin?" tanong niya. Saka lang niya narealize na si Harrison ang tunay na ama ng dalawa niyang anak. Syempre, malaki ang tsansa na magkapareho sila ng blood type.

"Blood type AB ako, tulad ng anak mo. Ako na ang mag-do-donate para kay Anita," pilit ni Harrison.

"Pero—"

"Kailangang-kailangan ni Anita ang dugo. Kapag hindi tayo kumilos agad, baka may mangyaring masama sa kanya," sabi ni Harrison.

"Walang mangyayaring masama sa anak ko!" madiing sabi ni Adeline.

"I mean... I'm sorry. That is not what I mean. Hindi ko intensyong sabihin 'yun, pero pakiusap, pag-isipan mong mabuti 'to. Kalimutan mo muna ang tungkol sa 'tin. Isipin mo si Anita, kailangan niya ang dugo agad-agad. Isipin mo na lang na pananagutan ko 'to dahil ako ang naglagay sa kanya sa ganitong sitwasyon," sabi ni Harrison. "Huwag kang maging makasarili, Adeline. Kailangan ni Anita ang dugo."

"Sige," sagot ni Adeline na pumayag na rin sa wakas.

Ayaw na sana ni Adeline na idamay pa si Harrison sa buhay ng mga anak niya, pero kailangang-kailangan ni Anita ang dugo. Para sa anak niya, ibinaba muna ni Adeline ang ego niya.

Agad na lumapit sina Adeline at Harrison sa doktor para suriin ang kalusugan ni Harrison para makapag-donate na siya agad.

Sumailalim si Harrison sa ilang tests para masiguradong tugma ang dugo niya kay Anita. Mabuti na lang at malusog ang buong katawan ni Harrison kaya pwede siyang mag-donate ng dugo sa batang nabangga niya.

Maraming tanong ang naglalaro sa utak ni Harrison, kabilang na ang pagiging magkapareho nila ng blood type ni Anita. Halos anim na taon na mula nang maghiwalay sila ni Adeline, pero sigurado siyang anak niya si Anita.

Hindi pwedeng tsamba lang ang lahat ng 'to. Nakatadhana ang lahat ng 'to. Pagkalipas ng mahabang panahon na hiwalay sila ni Adeline, ito ang unang pagkakataon na nakipagkita siya sa babaeng mahal pa rin niya hanggang ngayon.

Pagkatapos kunan ng dugo, bumalik si Harrison sa ward ni Anita. Pinapaging-pahinga muna siya ng doktor pero nagpumilit si Harrison na makita si Anita.

Agad na isinalang ang na-donate na dugo sa katawan ni Anita sa pamamagitan ng IV tube. Ang kawawang bata, kailangang magdusa dahil sa aksidenteng ginawa ng ex-husband ng nanay niya.

Umupo si Harrison sa sofa na hindi kalayuan sa kama ni Anita, nakatitig ang lalaki sa bata na tulog na tulog.

Nakahinga nang maluwag si Adeline nang makitang nakatanggap na ng blood transfusion ang anak niya. Umupo siya sa tabi ng kama ng bata at maingat na hinaplos nang may pagmamahal ang ulo nito.

"Anita, kailangang maging okay ka," bulong ng nanay niya.

Hinalikan ni Adeline ang ulo ng anak. Walang nakaligtas sa tingin ni Harrison sa bawat kilos ng babae. Ganun pa rin ang ex-wife niya, maganda pa rin at punong-puno ng pagmamahal.

Hindi maintindihan ni Harrison kung paano nagawang magtaksil ng isang babaeng tulad ni Adeline na napakalambing. Naalala ng lalaki ang nakaraan. Pagkatapos ay huminga nang malalim si Harrison at naglakas-loob na lumapit sa ex-wife niya.

"Adeline," mahinang tawag ni Harrison.

Lumingon si Adeline at tiningnan ang ex-husband niya. Gusto nang pumatak ng mga luha niya pero ginawa niya ang lahat para pigilan 'to. Hindi karapat-dapat iyakan ang lalaking nanakit sa kanya.

"Bakit?" sagot ni Adeline sa paos na paos na boses.

"Let's talk about us."