Kabanata 3

Sa kabila ng sakit na naramdaman ko, pinilit ko pa ring harapin siya. “Kailan ka matutulog sa tabi ko?”

Kumunot ang noo niya. “Wife, what is this?”

He asked me na para bang hindi tama na tinanong ko siya no’n. Limang taon na kaming kasal pero wala pa ring nangyayari sa amin.

Akala ko no’ng una, nahihiya lang siya dahil kapwa kami 18 years old no’ng kinasal at nag-aaral pa siya no’n pero ngayon na 23 na kami pareho, hindi na tama na nilalayuan niya ako.

Ilang beses ko na siyang inaya na tabi kami matulog pero paulit-ulit niya akong hinihindian.

Gusto ko ng magkaanak kami. Gusto ko ng anak para may kasama ako sa mala-impyernong bahay na ito.

“Evos, kailan ba tayo bubuo ng pamilya? Limang taon na tayong kasal. Gusto ko ng anak.”

Sinubukan kong maglakad palapit sa kaniya pero nagulat ako nang makitang naglakad siya paatras. Nanlaki ang mata ko lalo na nang makita ang pagkamuhi sa mga mata niya.

Is it wrong for me to ask for a child?

“Evos.. please…” hindi ko napigilan ang luha ko sa pagtulo.

Lungkot na lungkot na ako sa bahay na ito. Gusto ko na ng anak.

“Stop it Merida.. I won’t sleep with you and stop dreaming about a child.”

“But Evos-"

“I SAID STOP IT!”

Napatalon ako sa gulat nang bigla siyang sumigaw.

“Fvck!” Agad siyang umalis at alam kong sa penthouse siya mananatili dahil galit siya sa akin.

Naiwan ako ulit sa kwarto na mag-isa at umiiyak hanggang sa lumipas ang ilang mga araw at hindi pa rin umuuwi si Evos.

“Ma’am Merida, magpahinga na po kayo. Ako na po bahala magsasara sa gate.” Sabi ni Vivi.

Tumango ako at pumasok na. Pag-akyat ko ng second floor, namataan ko si Vadessa na nasa veranda, nakangiti habang may kausap sa phone.

“Ano ka ba…” napahinto ako nang marinig ang malambing na boses ng kapatid ko.

“Magkikita naman tayo e and I miss you so much.” Puno ng pagmamahal na sabi niya.

Hmm… Sino kaya itong kausap niya?

Iniisip kong boyfriend niya ang kausap niya lalo’t puno ng lambing ang boses niya at parang sweet sila sa isa’t-isa.

“I know. Ikaw lang naman ang pinakagwapong lalaki sa paningin ko.”

Napailing ako dahil hindi na nga bata ang batang iniwan sa akin ni tita Mercid. Aalis na sana ako nang magsalita muli si Vadessa.

“Alam ko Evos. And I love you.”

Para akong nanigas sa kinatatayuan ko at agad napabalik tingin kay Vadessa. A-Anong sinabi niya? E-Evos?

Kausap niya ang asawa ko?

Imbes aalis ako, hindi ko na nagawa. Nastatwa na lamang ako at nakatitig na lamang sa kapatid ko hanggang sa natapos ang tawag nila ni Evos.

“VADESSA!”

Bigla siyang napatalon at napatingin sa akin na nanlalaki ang mata.

“A-Ate, k-kanina ka pa diyan?”

“Asawa ko ba ang kausap mo?”

Humigpit ang paghawak niya sa cellphone niya.. “Y-Yes… si k-kuya ang kausap ko.”

Vadessa is a sweet child. Ayokong pangunahan ako ng selos ko. Baka mali ako ng hinala. Baka ay sweet lang talaga sila sa isa’t-isa pero wala lang yun.

“Vadessa, bilang 18 ka na, makikiusap ako sayo na dumistansya ka sa asawa ko dahil hindi magandang tignan kung manatili kang maging malapit sa kaniya.”

Bigla siyang natigilan at maya-maya pa ay biglang nanlisik ang mga mata niya.

“Ayoko!”

H-Huh? Bakit ayaw niya? Alam kong nauunawaan niya ang nais ko. Para rin sa kanila ang ginagawa ko dahil baka ano ang sabihin ng mga tao sa kanila.

Hindi sila magkaano-ano kaya walang rason para hindi nila layuan ang isa’t-isa maliban na lang kong tama nag hinala ko… na may namamagitan sa kanila.

“Vadessa, pakiusap. Layuan mo asawa ko.”

“Ayoko sabi. Sino ka ba para utusan akong layuan siya?”

Kumuyom ang kamao ko. Paano niya nagagawang sabihin ito sa harapan ko? Ate niya ako, naging ina na rin. Kung hindi dahil sa akin, wala siya dito ngayon.

Kung hindi ko siya sinama dito sa bahay ni Evos, hindi siya makikilala ng mga in-laws ko, hindi siya mamahalin ng mga ito.

“Ano bang nangyayari sayo Vadessa? Bakit ayaw mong layuan ang asawa ko? Bakit hindi ka na nakikinig sa’kin? Narinig kita kanina na nag-I love you kay Evos. Sa tingin mo tama yun? Mali ang ginagawa mo dahil ang lalaking yun ay asawa ko! Naiintindihan mo ba ako?”

Napalakas na ang boses ko dahil sa galit ko.

Bago namatay si papa, may kaya kami noon. Pinagkasundo kami ni Evos mga bata pa lang kami. Si papa ang dahilan kung bakit namamayagpag ang Rendova Enterprises dahil siya ang utak ng negosyo nila.

At bilang pagtanaw nila ng utang na loob, itinakda kaming ikasal pagtongtong namin ng desi-otso.

Pero bago ang kasal at pagkamatay ni papa, dumating sa buhay namin si tita Mercid at Vadessa na 13 years old pa lamang noon. Kaya matapos namin ni Evos mag-isang dibdib, nakiusap ako kay tita Hazie kung pwede ko bang isama ang kapatid ko dahil wala ng mag-aalaga sa kaniya.

“Alam mo, huwag mo nga akong artihan. Hindi kayo bagay ni Evos. Tignan mo nga ang sarili mo, hindi ka ba nahihiya na pilit mong pinagpipilitan ang sarili mo sa kaniya?”

Hindi ako makapaniwala sa mga narinig ko. Paano niya nagagawang sabihin ito? Nasaan na iyong kapatid ko na malambing? Bakit tila ibang Vadessa ang nasa harapan ko?

“Vadessa-"

“Hindi ka mahal ni Evos, Merida. Sa bahay na ito, walang nagmamahal sayo. Siguro nga kung mamatay ka, baka magpaparty pa kami.”

“Vadessa! Wala kang utang na loob!”

Nginisihan niya ako at ang sunod na ginawa niya ay siyang kinagulat ko. Bigla niyang sinampal ang sarili niya at umupo sa sahig.

“Ate, b-bakit? Bakit mo ‘ko sinampal?” bigla siyang umiyak.

Nanlalaki ang mata ko, nalilito kung bakit niya yun ginawa hanggang sa narinig ko ang boses ni mama Hazie.

“VADESSA!”

Parang nagslow-motion ang lahat. Dinaluhan ni mama si Vadessa. “Anong nangyari sayo?”

Tinuro ako ng kapatid ko. “S-Sinaktan po ako ni ate, ma. N-Narinig niya po kasi akong kausap si kuya Evos. N-Nagalit po siya at sinabihan niya ako na walang utang na loob. S-Sinabi niyang sampid ako sa pamilyang Rendova, na kung hindi dahil sa kaniya ay wala ako dito ngayon.”

I didn’t say that.

Pero alam kong kahit e deny ko yun, hindi maniniwala si mama sa akin.

13 years old no’ng dumating si Vadessa sa bahay at si mama at ibang mga in-laws ko ay gustong gusto ang malambing na bata na gaya siya.

They doted over her that they neglected me kahit na ako naman sana ang konektado sa kanila.

“WALANG HIYA KANG BABAE KA!”

Isang malakas na sampal ang natanggap ko mula kay mama. Pero nakapagtataka, hindi ako naluha. Parehong mukha at puso ko ang masakit.

Namanhid na yata ako.

“Wala ka ba talagang kahihiyan sa katawan Merida? Kahit bata ay pagsiselosan mo? At anong utang na loob ang sinasabi mo? Kami ang nagpalaki kay Vadessa at hindi ikaw kaya wala kang karapatan na saktan siya.”

Tinignan ko si mama ng puno ng emotion ang mga mata.

“Kahit sabihin ko mama na hindi ko siya sinampal, hindi pa rin kayo maniniwala sa’kin. Bakit ganoon ma? I am your daughter too. Sa gusto mo man at sa hindi, kasal ako kay Evos. Daughter-in-law mo ko-"

Isang sampal ulit ang ginawad niya sa akin. “Manahimik kang babae ka. Huwag mo kong dramahan.” At pagkatapos ay umalis sila ni Vadessa sa harapan ko.

Naiwan akong mag-isa hanggang sa may balabal ang bumalot sa akin. Nakita ko si Vivi na naiiyak habang nakatingin sa’kin.

Nakita niya siguro lahat.

“Tayo na po sa kwarto niyo ma’am.” Mahinang sabi niya.