ログインCHANTAL POVHindi siya makapagsalita nang sabihin ko iyon. “You’re like a father to me, Ninong Stefano.” Ewan ko ba kung bakit ko pa kasi sinabi iyon. Siguro dahil gusto kong protektahan ang sarili ko.Kung sasabihin kong wala akong nararamdaman, baka sakaling paniwalaan ko rin. Baka sakaling hindi na gaanong masakit kapag nalaman kong may ibang babaeng mahalaga sa buhay niya.Pero ang pananahimik ni Ninong Stefano ang lalong nagpabigat sa pakiramdam ko. Tumalikod ako sa kaniya at akma na akong aalis nang muli siyang nagsalita.“Elena will visit here tomorrow.”Natigilan ako, dahan-dahan akong lumingon at tiningnan siya nang mariin.“Excuse me?” paniniguro ko.“Para naman makilala mo siya nang lubos,” kalmado niyang dugtong. “She's kind, Chantal.”Napakurap ako. “She's kind? Wow!” gusto kong sabihin iyon pero pinili kong manahimik.I smirks. Talagang kailangan pa niyang i-promote ang babae sa harapan ko?“Well. Okay, I’m happy to see her, Ninong Stefano. Jaxith and I will prepare the
“Are you out of your mind?!”Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi ni Jaxith. Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatawa sa kapal ng mukha niya.Kiss him. Para saan? Para ba pagselosin ko si Ninong Stefano?Napailing ako at agad na bumaba mula sa kotse. Hindi ko na hinintay pang magpaliwanag si Jaxith, at saka binulyawan siya.“You're insane!”Ngumisi siya, ‘yung tipong inaasar ako. “I'm just offering a strategy.”I roll my eyes. Duh! Kahit desperada ako hindi ko siya papatulan. “Tsk! A stupid strategy, Jaxith. Bakit kasi kailangan mong sumunod.”“Look, I know…
Alas-dyes na ng gabi. Uhaw na uhaw ako, at dahil sanay na akong maglakad-lakad sa penthouse nang naka-silk nightgown lang, lumabas ako ng kwarto. Habang pababa ng hagdan, narinig ko ang mahinang boses mula sa study room ni Ninong Stefano. Nakabukas nang bahagya ang pinto. Siguro ay tinatapos niya ang mga grades ng mga student niya kaya siya hindi nakatulog.Next semester pa ako makapag-transfer dahil natapos ko ang first sem sa Madrid. Napangiti ako at lalapit sana para surpresahin siya, pero natigilan ako nang marinig ko ang tono ng boses niya. “I told you, hindi ako makakaalis nang basta-basta,” mahinang sabi nito habang may kausap sa phone. “May binabantayan ako rito.” Tumahimik ito sandali, para bang nakikinig sa kausap mula sa kabilang linya. Pagkatapos, narinig ko ang pagbuntonghininga niya. “I know. I miss you too, Elena,” narinig kong bulong ni Ninong Stefano.Natigilan ako sa kinatatayuan ko. Parang binuhusan ako ng nagyeyelong tubig at para bang sinaksak ang dibdib ko. Ele
KABANATA 6Isang matangkad na lalaki ang pumasok, halos kasing-tangkad lang din ni Ninong Stefano pero mas bata ang hitsura, at nakatayo ito sa may deck. Naka-leather jacket ito kahit tirik ang araw, at may mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi.“Wow. I expected a boring house, but I didn't know Stefano was ordering a mermaid now,” sabi niya, sabay sipol.“Who the hell are you?” mabilis kong tanong habang umaahon at agad na kinuha ang bathrobe ko para takpan ang sarili.“Jaxith Vane,” sagot niya, sabay abot ng kamay na tila ba nasa isang business meeting kami. “I'm Stefano's cousin. At ikaw?”“Chantal,” iritado kong sagot. “At paano ka nakapasok dito? Ninong Stefano hates uninvited guests.”“May susi ako, baby. Stefano and I go way back. We’re like... ice and fire. He’s the boring ice, I’m the—”“You're the nuisance,” putol ng isang boses mula sa likuran.Nandun na pala si Ninong Stefano. Naka-bathrobe na rin siya, basa pa ang buhok, at ang tingin niya kay Jaxith ay parang gusto niya
Suot ko ang aking black string bikini na binili ko pa sa Ibiza, lumabas ako sa deck. Ang penthouse ni Stefano ay may private infinity pool na tanaw ang buong skyline ng Makati. Humiga ako sa lounge chair, nag-apply ng tanning oil, at nagkunwaring nagbabasa ng libro. Pero ang totoo, nakikiramdam ako. Alam kong hindi pa siya nakakaalis papuntang university. Makalipas ang sampung minuto, narinig ko ang pagbukas ng glass door. Hindi siya nakasuot ng pang-alis. Naka-puting t-shirt na lang siya at board shorts. Mukhang kinansela ng mahal kong Professor ang klase niya.“Hindi ka ba papasok?” tanong ko nang hindi tumitingin.“I decided to work from home today. Masyadong pasaway ang kailangang bantayan dito,” sagot niya habang umuupo sa kabilang lounge chair, may hawak na laptop.“Bantayan o panoorin?” pilyang pang-asar kong sabi.Hindi siya sumagot. Pero nararamdaman ko ang pagtitig niya. Kahit nakatutok siya sa laptop, alam ko bawat galaw ko, ang pag-ayos ko ng buhok, at ang pag-unat ng b
Nagising ako sa lakas ng tibok ng puso ko, halos kapusin ako ng hininga habang ang tingin ko ay nakapako sa kisame ng madilim na kwarto ko. Ramdam ko pa ang init ng haplos ni Ninong Stefano sa balat ko, at ang boses niyang paos na tumatawag sa pangalan ko ay parang echo na lang sa tenga ko.Napahawak ako sa labi ko. Basang-basa ako ng pawis. Tapos parang may wet sa ibaba ng hita ko.Jeez. Nagka-wet dreams pa nga ako.“Lord... bakit kailangan sa panaginip lang 'yun?”Sapo ang noo, napaupo ako sa kama. Tumingin ako sa paligid ng guest room ng penthouse niya. Ang lahat ay nasa ayos. Walang nagulong kama, walang nagkalat na silk dress, at higit sa lahat—walang Stefano na sumasamba sa katawan ko.Dali-dali akong lumabas, umaasa na baka—baka lang naman may kahit katiting na katotohanan ang tensyong naramdaman ko. Pero naabutan ko siya sa sala. Nakasuot siya ng salamin, nakaharap sa laptop, at may hawak na tasa ng kape. Ang puting polo niya ay plantsadong-plantsado, walang kahit isang gusot
Pagkauwi namin sa penthouse, mas lalong bumigat ang sandali. “Magbihis ka na, Chantal. We’re having dinner in ten minutes. Order lang ito, kaya huwag kang mage-expect ng five-course meal,” sabi niya habang tinatanggal ang suot niyang eyeglasses. “Kahit ikaw na lang ang dinner ko, okay lang,” bulo
Napahawak ako sa kitchen counter para suportahan ang nangangatog kong mga tuhod. Ang lamig ng marmol ay hindi sapat para palamigin ang apoy na iniwan ni Stefano sa bawat bahagi ng katawan ko. Naririnig ko ang lagaslas ng tubig mula sa banyo—isang cold shower na alam kong para sa kanya, pero pakira
Hindi ko alam kung ano ang mas mabilis na humaharurot—ang itim na Ducati ni Ninong Stefano o ang tibok ng puso ko habang nakayakap ako sa bewang niya. “Chantal, told you to hold on tight. Don't blame me if you fall,” malamig pero baritono ang boses niya, bahagyang nilunod ng ugong ng makina sa git







