KABANATA 4: BABALIK?

Maliit na ngumiti si Amie habang pinagmamasdan ang luma at halos kumukupas ng picture.

Picture iyon ng pamilya Alcantara, kasama siya.

Pinunasan niya ang mga luha at tiningan ang paligid. Limang taon na ang nakalipas matapos ang lahat ng pinagsisihan niya.

Ngayon, graduation niya ng collge sa kursong BS Agriculture major in Horticulture.

At siya lang mag-isa habang ang nasa paligid niya ay kasa-kasama ang pamilya at nagpapa-picture.

May inggit man sa mata habang nakatitig dito ay pilit siyang ngumiti. Limang taon, sanay na siyang mag-isa.

At tingin niya, mas nagiging malakas siya dahil doon.

"Amie, picture tayo!" nilingon niya ang kaibigan at kaklase na si Erin.

"Sure," tinaas nito ang kamera at lumapit sa kanya. Ngumiti naman siya at pinakita ang diploma.

"Sama naman ako!"

Nagkatawanan sila dahil mula sa likod ay inakbayan sila ni Kevin, pumagitna ito at ngumiti.

Naka-ilang kislap ang kamera bago ibinaba ni Erin. "Ang sakit na ng panga ko," reklamo ni Kevin habang nakahawak sa panga.

Natatawa niyang nilinga ito. "Kaka-chewing gum mo 'yan," biro niya.

"Oo nga, nakita ka namin ni Erin kanina sa ceremony. Para kang kambing nguya ng nguya."

"Kambing, talaga?" pinitik ni Kevin ang graduation cap na tumalsik.

"Bwisit ka talaga, Kevin!" mabilis na pinulot iyon ni Erin.

Napailing na lang siya habang pinagmamasdan ang dalawang kaibigan. Simula nang mapunta sa Maynila, nag-iba na rin ang mga taong nasa paligid niya.

Unang araw niya sa university, ang mga ito agad ang lumapit sa kanya.

Nahihiya pa nga siya ng una dahil isa lang siyang probinsiyana pero masyadong mabait ang mga ito para tulungan siyang maging komportable.

Sandali rin siyang natigilan nang maalala ang mga kaibigan na naiwan niya sa farm. Kung tutuusin mas matagal niyang kasama ang mga iyon.

"Amie, sama ka?"

"Amie, hoy!"

"Ha? Ano?" nagising siya nang tapikin siya nang mahina sa pisngi ni Kevin. "Sabi ko, sama ka. Kakain kami ng family ko para mag celebrate."

Nilingon niya ang kumpletong pamilya ng kaibigan bago binalikan ng tingin ang kaharap.

"Huwag na, salamat na lang," ngiting tanggi niya.

"Sure ka?"

"Sa amin ka na lang sumama ng jowa ko," singit ni Erin na sadyang bumangga sa braso ng balikat ni Kevin para mapaharap sa kanya.

"Kakain din kami at magho-hotel."

Natatawa siyang umiling. Madalas kapag may okasyon siyang maging third-wheel ng mga ito. At nahihiya na siya sa boyfriend ng kaibigan.

"Huwag na."

"E, saan ka pupunta pagkatapos nito?" seryosong tanong ni Kevin.

"Oo nga. Saan ka magce-celebrate?"

Napaseryoso siya. "A, sa, ano-"

"Hoy, Amie! Hindi biro ang maka-graduate ng working student! Dapat ito sine-celebrate ng bongga! Huwag mong sabihin na magtatrabaho ka pagkatapos nito. Aba, 'te, paawat ka. Hindi ipapamana sa iyo ang restaurant na pinagtatrabuhan mo."

Umiwas siya ng tingin at nahagod ang batok.

"H-hindi naman ako papasok sa trabaho," kaila niya kahit iyon talaga ang plano niya.

"Amie," seryosong tawag ni Kevin. "Bakit hindi mo uwian ang mga taong nasa picture na lagi mong hawak?"

Kumibot ang puso niya sa narinig.

"Oo nga, limang taon na ang nakalipas. Ang pamilya mo, magiging masaya sila kapag nalaman nila na naka-graduate ka na. Makakalimutan na rin nila ang mga pangit na nangyari noon," payo pa ni Erin.

Hindi siya makangiti, at parang naputol ang dila. Hindi alam ng mga ito ang kasalanan na nagawang bata siya noon sa pamilyang tinutukoy ng mga ito.

"Hoy, Amie," untag ni Kevin.

Mapait ang naging ngiti niya. "Su-subukan ko."

"Iyon!"

"Sige na, mauna na ako. Message ko na lang kayo para sabay-sabay tayong maghanap ng trabaho," dagdag ng natuwang si Kevin pagkatapos ay hinawakan siya sa balikat at pinisil. "Bye!"

"Enjoy!" sabay pa nilang bilin ni Erin.

Patakbong nagtungo ang kaibigan sa pamilya nito na pinanood na lang niya. "Mauna na rin ako. Naghihintay daw si jowa sa parking lot."

Napatingin siya sa kaharap at agad na tumango.

"Sige, ingat ka."

"Umuwi ka sa inyo, ha?"

"O-oo."

"Tapos i-text mo ako kung okay na, ha?"

Niyakap siya ni Erin bago nakangiting kumaway at paatras na umalis. Ngumiti siya rito at ginantihan din ng kaway.

Nang mawala ito sa mata niya ay dahan-dahang bumagsak ang ngiti niya. Walang lakas niyang inalis ang graduation cap at sinulyapan ang toga.

Sa restaurant, abala si Amie sa pagpupunas ng mesa. Dala-dala niya ang punong-puno ng serving tray na nagpunta sa kusina.

"O, Amie! Akala ko, graduation day niyo?" tanong ng chef na nadaaan niya.

"Opo, Chef!" nagmamadali naman niyang hinarap ang hugasin. "Katatapos lang po."

"E, bakit nagtatrabaho ka na agad? Wala ka man lang ba celebration?"

Mabilis niyang binanlawan ang hawak na plato.

"Wala ho. Gastos lang ho 'yon."

"Ang pamilya mo?"

Agad na nahulog ang hawak niyang plato sa sahig dahilan para napalingon sa kanya ang lahat ng nasa kusina.

"Amie, naman!" singhal ng manager nang pumasok habang nakapamewang.

Agad niyang pinulot ang mga nagkalat na basag na plato. "Ah," mahina niyang usal nang matusok ang daliri.

"Bilisan mo ng pulutin 'yan!" patuloy ng manager.

"O-opo, Ma'am!" kahit natulo ang dugo ay mabilis niyang kinuha ang mga basag na parte ng plato. Binitbit niya iyon at tumayo.

Lumabas siya sa likod ng kusina. Tinapon niya iyon sa malaking basurahan. Napahinto pa siya nang mapatingin sa patak ng dugo. Kinuha niya ang sariling panyo at tinali mag-isa ang kamay na may malaking nakabukang sugat.

Pagkatapos ay napasadlak siya nang upo sa tabi ng basurahan. Tiningala niya ang madilim na langit.

Kung noon, buhay-prinsesa siya sa farm.

May nagluluto para sa kanya.

Naglalaba, lahat-lahat.

Pero simula nang lumayas sa pamilya ng Alcantara ay natuto siyang paghirapan ang lahat.

Simula nang mag-aral sa college ay pumasok din siya sa trabaho.

Walang tulog.

Walang kain.

Ibinagsak ni Amie ang sarili sa kama, nakaabot na siya sa maliit niyang kama sa apartment. Muli siyang tumitig sa kawalan.

"Kumusta na kaya sila?" hindi niya mapigilang tanong.

Bumuntong-hininga siya. At naalala ang payo ng mga kaibigan. Sa totoo lang, hindi niya pa kayang umuwi, limang taon.

Pero sariwang-sariwa pa rin sa kanya ang lahat.

Ang mga galit na mga mata ng lalakeng malaki ang kasalanan niya.

Hindi niya pa rin iyon kayang titigan kahit lumipas na ang maraming taon.

Sinulyapan niya ang cellphone na tumunog na nasa mesa. Napipilitan siyang bumangon at tiningan iyon.

Calling...

Unknown number....

Kumunotnoo siya at tinapat ang tenga sa cellphone. "Hello? Sino 'to?"

"Amie?"

Napakurap siya nang marinig ang pamilyar na boses ng lalake sa kabilang linya.