LOGINParang tumigil ang oras sa sandaling bumagsak si Xylon sa lupang puno ng tuyong dahon at damo.Ang sigaw ni Tiya Aurora ang bumasag sa nakabibinging katahimikan. Agad siyang tumakbo palapit at lumuhod sa tabi ng kapatid. Ako naman ay napatakip sa bibig, hindi makasingaw ng salita habang nakikita ang mabilis na pagkalat ng dugo sa dibdib ni Xylon.Hindi nagtagal, nakabawi si Xavier at agad ding lumuhod para tulungan si Tiya Aurora. Pinindot niya nang mariin ang sugat gamit ang sarili niyang panyo kahit na namamantsahan na ito ng pula.“Huwag kang bibitiw, Xylon,” mariing utos ni Xavier sa nanginginig na boses. “Hindi ka puwedeng sumuko ngayon. Marami ka pang kuwentong dapat sabihin. Marami ka pang dapat ipagtanggol.”Nakita kong dahan-dahang bumukas ang mga mata ni Xylon. Malabo na ang tingin niya, hirap na hirap huminga, pero pilit pa rin niyang hinanap ang mukha namin.Sa di-kalayuan, nakatayo pa rin si Rafael na parang est
Nanatili kaming nakatigil sa kinatatayuan habang tila huminto ang ikot ng mundo sa narinig namin.Nawala ang mga dokumento. Ang tanging patunay na hawak namin sa korte ay wala na. At ang mas masakit—ang taong nagtanggal nito ay ang taong pinagkatiwalaan namin nang buong puso.“Sigurado ba kayo?” tanong ni Xylon habang dahan-dahang lumalapit. “Paano nawala? May bantay naman diyan.”“Wala nang bantay,” sagot ni Xavier habang nakatitig pa rin sa kawalan. “Ang sinagot sa telepono ay walang bakas ng puwersa. Walang pumasok na pader o bintana. Buksan lang ang pinto gamit ang tamang susi o pahintulot. Tapos kinuha ang mga dokumento nang tahimik.”Napahawak si Tiya Aurora sa bibig niya. “Kung ganoon… nasa atin ang traydor.”Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong tumagos sa aming mga puso. Sa loob ng bahay na itinuturing naming ligtas na kanlungan, may nakatagong anino na handang s
Sa lakas ng putok, parang nabingi ako sa buong paligid.Nawala ang lahat ng sigawan at ingay. Tanging mabilis na tibok lang ng puso ko ang naririnig ko, na parang sasabog na sa sobrang takot at kaba. Nanlaki ang mga mata ko at agad akong napahawak sa bibig ko habang nakatingin kay Xavier. Handa na akong tumakbo palapit sa kanya, pero bigla akong nanigas sa kinatatayuan ko nang makita kong hindi siya ang tinamaan ng bala.Si Rafael ang napaluhod sa sahig.Napatingin siya sa balikat niya na agad namantsahan ng matingkad na pula. Nabitawan niya ang baril na hawak at kumalampag ito nang malakas sa sementadong sahig. Sabay-sabay kaming napatingin sa pinto kung saan nanggaling ang putok.Doon nakatayo si Xylon. Hawak niya ang isang lumang baril na nanginginig pa sa kamay niya. Hinihingal siya nang malalim, puno ng pawis ang noo, at ang mga mata niya ay puno ng halo-halong takot at determinasyon.“Hindi ko hahayaang may mamatay pa dahil sa kagagawan
Hindi kami nakatulog nang maayos noong gabing iyon.Kahit nakayakap ako kay Xavier, kahit naririnig ko ang tibok ng puso niya, hindi mawawala sa isip ko ang huling sinabi ni Rafael. Ang paraan ng pagtingin niya, ang galit sa boses niya, at ang puting panyong inilamayway niya bago umalis—lahat iyon ay parang babala na hindi pa tapos ang gulo. At sa pagkakataong ito, hindi na lang kami ang kalaban. Kasama niya ang mga taong handang gawin ang lahat para makuha ang gusto nila.Kinabukasan, maaga pa lang ay narinig na namin ang ingay sa labas.Agad kaming lumabas at nakita ang mga taong nagkakagulo sa harap ng bakuran. May mga hawak na papel, may mga nakaturo sa amin, at may mga nagsisigawan na parang galit na galit.“Ano po ang nangyayari?” tanong ni Xavier habang dahan-dahang lumalapit kasama ako.Isa sa mga nakatayo doon ang lumapit sa amin, mukhang galit at puno ng pagdududa.“Nakatanggap kami ng abiso,” sabi niy
Ilang araw na ang nakalipas mula nang tuluyang makasuhan at matanggal sa puwesto si Morales.Halos buong bayan ang nagdiwang. Sa wakas, wala na silang kailangang katakutan tuwing gabi. Wala nang kailangang itago o ipagkait sa sarili nilang pagkain at kabuhayan. Umikot kami ni Xavier sa bawat bahay, nakipagkamay, nakinig sa mga kuwento nila kung paano sila takot noon, at kung paano ngayon ay unti-unti na silang nakakahinga nang maluwag.Pero sa kabila ng lahat ng saya at ingay, may kung anong kaba pa ring hindi nawawala sa dibdib ko.Masyadong naging madali ang lahat noong huli. Parang bigla na lang sumuko ang taong matagal nang nagplano, nagtago, at nagpagalaw sa lahat ng tao sa paligid namin. Hindi ganoon si Morales. Hindi siya ang taong magpapatalo nang walang itinatagong huling hakbang.Nakaupo kami ni Xavier sa beranda habang pinapanood ang paglubog ng araw. Hinawakan niya ang kamay ko at mahigpit na pinisil ito.“May mali,” sabi ni
Pagkaalis ni Hukom Morales, nanatili kaming nakatigil sa loob ng lumang silid habang naririnig pa ang mabilis na tibok ng aming mga puso.Ang taong akala namin ay tagapagtanggol ng katarungan at tumulong sa amin noong una ay siya pa lang ang nasa likod ng lahat ng pagkagulo, panlilinlang, at kasakiman. Ang tiwalang buong puso naming ibinigay sa kanya ay ginamit niya upang paglaruan kami at makuha ang matagal na niyang inaasam na kapangyarihan at yaman.Ngunit sa gabing iyon, ipinakita rin sa amin na hindi kami nag-iisa sa labang ito. Maraming tao ang handang tumayo kasama namin kahit na alam nilang delikado ang kalalabasan nito.Dahan-dahan kaming bumaba pabalik sa sala kung saan nagtipon na ang lahat. Ang mga matagal nang nagtatrabaho sa amin, ang mga nakatira sa paligid ng lupain, at ang pamilya ay naroon lahat. Walang nagpakita ng takot kahit alam nilang ang kalaban namin ay may malaking pangalan, koneksyon, at kapangyarihan sa mga opisina ng batas. Sa halip,
Matapang akong nakatayo sa tapat ng dambuhalang pinto na gawa sa matibay na kahoy. Hindi ako nagbigay ng puwang sa takot kahit na parang sasabog na anumang oras ang tibok ng puso ko. Nakaukit sa gintong letra ang pangalang kinatatakutan at iginagalang ng buong industriya.Dela Vega Group of Compani
Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang matalim na patalim na tumatarak sa aking puso at isipan. Ang malamig niyang ngiti ay lalong nagpadagdag ng takot. Gumagapang ito sa bawat sulok ng aking pagkatao. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makas
Mabilis ang lakad ko palabas ng gusali. Halos tumatakbo na ako para makalayo agad sa lugar na iyon. Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng lahat… ang kinabukasan ko, ang kapalaran ng pamilya ko, at ang kapangyarihang baguhin ang lahat anumang oras.Huminga ako nang malalim nang maramdaman
Parang dinaganan ng libo-libong bato ang aking dibdib habang nakatitig ako sa kanya. Hindi ko malaman kung galit ba ako, gulat, o halo-halong damdamin ang gumugulo sa aking isipan dahil sa kanyang kakaibang mungkahi. Pakasalan siya? Ang lalaking mismong sumira sa aming kabuhayan? Ang lalaking kilal







