Kabanata 3

Mabilis ang lakad ko palabas ng gusali. Halos tumatakbo na ako para makalayo agad sa lugar na iyon. Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng lahat… ang kinabukasan ko, ang kapalaran ng pamilya ko, at ang kapangyarihang baguhin ang lahat anumang oras.

Huminga ako nang malalim nang maramdaman ang sikat ng araw. Pero kahit nakakasilaw ang liwanag nito, parang hindi nito kayang abutin ang lamig na bumabalot sa buong pagkatao ko. Ang pirma ko sa kontrata ay parang nakatatak na rin sa aking balat. Isang markang nagsasabing mula ngayon, hindi na ako kailanman magiging malaya ulit.

Sumakay ako sa sarili kong lumang sasakyan. Ito na lang ang natitirang bagay mula sa dating buhay namin. Habang nagmamaneho pauwi, pilit kong inaalis sa isipan ko ang imahe ni Xavier. Ang paraan ng kanyang pagtingin. Ang lamig ng kanyang boses. Ang ngisi niyang siguradong-siguradong nasa palad na niya ako.

Isang taon lang, paalala ko sa sarili ko. Isang taon lang, at matatapos na ito. Gagawin ko ito para kina Mama at Papa. Para sa mga taong umaasa sa amin. Kaya ko ito.

Pero sa kabila ng pagpapakalma, alam kong hindi ito magiging madali. Kilala ko ang kuwento tungkol sa kanya. Hindi lang siya mayaman at makapangyarihan. Siya ay halimaw sa mundo ng negosyo. Walang awa. Walang konsensya. Handa siyang gawin ang lahat para makuha ang gusto niya. Ang pagiging asawa ko ay hindi lang titulo. Ito ay pagpasok sa kulungang gawa sa ginto at salamin, kung saan siya ang hari at siya rin ang batas.

Pagkarating ko sa bahay, sinalubong ako ng katahimikan. Ang malaking bahay na ito ay dating puno ng tawanan. Pero nitong mga nakaraang araw, lalo itong lumawak at lumamig kasabay ng pagbagsak ng aming kumpanya.

Nakita ko si Papa sa terrace. Nakaupo siya habang nakatanaw sa malayo. Hawak niya ang kape na sa palagay ko'y malamig na. Ang likuran niya ay parang lalong yumuko dahil sa bigat ng problema. Nang marinig niya ang yabag ko, lumingon siya. Nakita ko ang pag-asang pilit niyang itinatago sa kanyang mga mata.

"Anak," tawag niya nang mahina. "Kamusta? Nakausap mo ba siya? Si Xavier Dela Vega… ano ang sinabi niya?"

Lumapit ako at umupo sa tabi niya. Hinawakan ko ang kamay niya. Kapansin-pansin ang pagiging magaspang, puno ng kalyo, at pagod na pagod. Halos mapunit ang puso ko nang makita ko ang lalaking laging matatag sa paningin ko na ganito kababa at walang lakas.

"Ayos lang, Papa," sagot ko, pilit na pinagaan ang boses kahit parang binibiyak ang dibdib ko sa bawat salita. "Nakausap ko siya. At… may napagkasunduan kami."

Nanlaki ang mga mata niya. "Talaga? Ano 'yon? Ibabalik ba niya ang kontrata? Maiiligtas ba natin ang kumpanya?"

Tumango ako. Pilit akong ngumiti kahit parang kutsilyo ang bawat ngiting lumalabas sa labi ko.

"Oo, Papa. Ibabalik niya ang lahat. Sisiguraduhin niyang mas lalago pa ang Lacson Construction kaysa dati. Wala na tayong dapat ipag-alala pa."

Nakita ko ang gaan na dumaan sa mukha niya. Ang pagguho ng balikat niya dahil sa ginhawa ay halos magpaiyak na sa akin. Pero alam kong hindi pa tapos ang kwento. Kailangan kong sabihin ang kapalit. Ang presyong binayaran ko para sa kaligtasan nilang lahat.

"Pero..." simula ko. Dahan-dahang nawala ang ngiti ko.

Kumunot ang noo ni Papa. "Pero ano, anak? May hinihingi ba siyang kapalit? Pera? Lupa? Sabihin mo, ibibigay natin. Hangga't maibabalik lang ang lahat, handa akong ibigay ang lahat ng meron tayo."

Nilunok ko ang bukol sa lalamunan ko. Hindi ko kayang tumingin nang diretso habang sinasabi ito.

"Hindi pera o lupa ang gusto niya, Papa. Ang hinihingi niya… ay ako."

Natahimik ang paligid. Ang tanging naririnig ko ay ang mabilis na tibok ng puso ko at ang huni ng mga ibon sa malayo. Dahan-dahang lumingon si Papa sa akin. Puno ng pagkalito at takot ang mukha niya.

"Ano ang ibig mong sabihin, Keira?"

Tumingin ako nang diretso sa mga mata niya. Tinanggap ko na ang katotohanang kailangan ko nang ibunyag ito.

"Pinakasalan ko na siya, Papa. Pumirma ako ng kontrata. Magiging asawa ko ako sa loob ng isang taon. Kapalit nito, ililigtas niya tayo. Iyon ang kondisyon niya. At wala akong ibang pagpipilian kundi ang pumayag."

Nanlaki ang mga mata ni Papa sa gulat. Sunod-sunod na umiling siya. Parang hindi siya makapaniwala. Tumayo siya nang bigla. Nanginginig ang mga kamay niya sa halo-halong galit at takot.

"Hindi! Hinding hindi! Paano mo nagawang gawin 'yon, Keira? Alam mo kung sino ang lalaking 'yon! Siya ay isang halimaw! Walang sinuman ang makakaligtas sa kanya nang buo ang pagkatao! Ibinigay mo ang sarili mo sa kanya? Para lang sa kumpanya? Para lang sa pera?"

Tumayo rin ako at hinarap siya. Hindi ko na pinigilan ang mga luhang kanina ko pa kinikimkim.

"At ano naman ang gagawin ko, Papa?!" sigaw ko pabalik. Ang emosyon na matagal nang nakatago ay sa wakas ay kumawala na. "Hayaan ko bang bumagsak ang lahat ng pinaghirapan niyo? Hayaan ko bang mawalan ng trabaho ang daan-daang pamilyang umaasa sa atin? Hayaan ko kayong makita ang lahat ng inyong pangarap na maging abo lang sa harapan ninyo? Ginawa ko ito dahil mahal ko kayo! Dahil ito lang ang tanging paraan para iligtas kayo! At kung kailangan kong ibigay ang sarili ko para lang mabuhay kayo nang payapa… gagawin ko at gagawin ko ulit!"

Napayuko si Papa. Nanginginig ang balikat niya habang humahagulgol na parang batang nawawalan ng daan. Lumapit ako at niyakap siya nang mahigpit. Ramdam ko ang mga luha niyang tumatagos sa damit ko.

"Patawad, anak… patawad," paulit-ulit niyang sambit. "Dahil sa akin, napasama ka sa ganitong sitwasyon. Dapat sana ako ang lumaban. Dapat sana ako ang nagtiis. Hindi ikaw… hindi ang aking prinsesa."

Hinaplos ko ang likuran niya. Pilit kong pinatatag ang sarili kahit nadudurog din ako.

"Huwag niyo nang isiping kasalanan niyo ito, Papa. Tapos na ang desisyon. Nasa akin na ang pirma ko. At simula bukas… lilipat na ako sa mansyon ni Xavier."

Bumitaw siya sa yakap. Tiningnan niya ako nang malungkot at puno ng panghihinayang.

"Sa mansyon niya? Doon ka titira kasama niya? Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin niyan, Keira? Ang mga kuwento… sinasabing walang babaeng nanatili sa tabi niya nang higit pa sa ilang buwan. Ang mga babaeng napupunta sa kanya… nasisira sila. Ginagawa niya silang walang silbi pagkatapos niyang mapaglaruan."

Napakuyom ko ang mga kamao sa gilid ko.

"Hindi ako katulad nila, Papa. At hindi ako magpapagamit sa kanya. Pumayag ako sa kasunduan, pero hindi ibig sabihin na pag-aari niya na ako. Ako si Keira Amara Lacson. At ipatutunayan ko sa kanya na hindi niya ako kayang diktahan o sirain nang basta-basta. Isang taon lang. At babalik ako dito na buo at matatag pa rin."

Pero sa kabila ng matapang na salitang iyon, alam kong may katotohanan ang sinabi ni Papa. Kilala si Xavier hindi lang sa kapangyarihan, kundi pati sa paraan ng pamumuhay niya. Siya ay tao ng labis na kasiyahan, kapangyarihan, at pagnanasa. Maraming bulung-bulungan tungkol sa mga babaeng dumadaan sa buhay niya, may mga magaganda, mayayaman, at tanyag, pero walang sinumang nakapagpanatili ng atensyon niya nang matagal. Para sa kanya, lahat ay laruan lang na itinatapon kapag nagsawa na siya.

At ngayon, ako ang bagong laruan sa kanyang koleksyon.

---

Kinahapunan. Dumating ang mga tauhan ni Xavier. Hindi na ako nagulat. Alam kong hindi siya ang taong maghihintay. Kung ano ang utos niya, dapat ay nasusunod agad.

Dalawang malalaking sasakyan ang huminto sa tapat ng bahay. Bumaba ang mga lalaking nakasuot ng pormal na itim. Seryoso ang mga mukha at tila walang emosyon. Kopyang-kopya nila ang ugali ng kanilang amo.

Isa sa kanila, na matanda at matikas ang tindig, ang lumapit sa amin. May hawak siyang makapal na puting sobre.

"Magandang hapon po," bati niya nang pormal ngunit walang init. "Ako po si Mr. Santiago, punong-katiwala ni Mr. Dela Vega. Dumating po kami upang isama kayo. At ibigay ito."

Inabot niya ang sobre sa akin. Binuksan ko ito. Nakita ko ang mga papeles, susi, at isang maliit na itim na kard na kumikinang. Ito ang susi sa bagong buhay ko.

"Ngayon na?" tanong ni Papa. Nanginginig pa rin ang boses niya habang mahigpit na hawak ang braso ko. Parang ayaw niya akong pakawalan. "Ngayon pa lang gabi, dadalhin niyo na siya?"

Tumango si Mr. Santiago nang walang pag-aalinlangan.

"Utos po ni Mr. Dela Vega. Dapat ay naroon na kayo bago pa lumubog ang araw. Handa na po ang lahat. Ang silid niyo, ang mga kagamitan… lahat ay nakahanda na."

Tumingin ako kina Mama. Nakatayo siya sa may pintuan, umiiyak na at halos hindi makalakad dahil sa panghihina. Lumapit ako sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. Ito na siguro ang huling pagkakataon na magagawa ko ito sa loob ng isang taon.

"Huwag kayong mag-alala, Mama. Babalik ako. At magiging maayos lang ang lahat. Pangako 'yan," bulong ko habang pinupunasan ang mga luha sa pisngi niya.

"Mag-ingat ka, anak ko. Mag-ingat ka kay… sa kanya," paalala ni Mama. Puno ng takot ang mga mata niya. "Alam mo naman ang kwento tungkol sa lalaking 'yon. Walang sinuman ang makakilala sa laman ng puso niya. Napakalalim at napakaitim nito."

Humiwalay ako sa yakap at ngumiti nang pilit.

"Kaya ko po siya. Huwag kayong mag-alala. Matatag ako."

Humarap ako kay Mr Santiago at tumango.

"Tara na. Umalis na tayo."

Habang naglalakad ako papunta sa sasakyan, narinig ko ang mahihinang pagtangis ng mga magulang ko. Ang bawat hakbang ko ay parang paglayo ko sa lahat ng bagay na ligtas at pamilyar.

Nang makaupo ako sa loob ng sasakyan, naramdaman ko agad ang katahimikang bumabalot sa loob nito.

Habang binabaybay namin ang daan palayo, hindi ko maalis sa isip ko ang huling babala ni Mama.

Walang sinuman ang makakilala sa laman ng puso niya.

At ngayon, papunta na ako mismo sa kaniyang tahanan. Sa kanyang teritoryo. Sa lugar kung saan siya ang pinakamakapangyarihan at kung saan walang sinumang makakarinig kung ako man ay sumigaw o humingi ng tulong.

Makalipas ang halos isang oras na biyahe.

Lumihis kami mula sa pangunahing kalsada. Pumasok kami sa mahaba at puno ng matatayog na punong daanan. Ang mga puno ay parang mga bantay na nakaharang sa sinumang gustong tumingin o pumasok nang walang pahintulot.

Sa dulo nito, sa tuktok ng mataas na burol, nakita ko ito.

Ang mansyon ng mga Dela Vega.

Napakalaki nito. Halos kasinglaki ng maliit na palasyo. Gawa sa bato at salamin. Matibay at nakakatakot ang anyo. Ang arkitektura ay sinauna ngunit may halong modernong disenyo. Katulad ito ng mismong may-ari, luma at tradisyonal ang kaisipan, pero ginagamitan ng pinakamalakas at pinakamodernong paraan.

Napapaligiran ito ng matataas na pader at mga tanawin na maingat na inayos. Pero sa kabila ng ganda nito, nakakaramdam ako ng bigat at lamig.

Ito ang kanyang pugad. Ito ang tahanan ng lalaking tinawag nilang halimaw.

Pagpasok namin sa tarangkahan, sinalubong kami ng mga tauhan. Nakatayo sila nang tuwid at seryoso. Bumukas ang pinto ng sasakyan at dahan-dahan akong bumaba.

Sa sandaling tumapak ang paa ko sa lupang ito, naramdaman ko ang pagbabago ng hangin. Parang bawat sulok, bawat pader, at bawat bintana ay may mga matang nakamasid at nagbabantay.

Sumunod ako kay Mr. Santiago papasok sa loob. Ang loob ay mas marangya pa kaysa sa inaakala ko. Mga mamahaling kagamitan, sining, at palamuti na kumikinang sa bawat sulok. Pero parang walang buhay ang lahat. Walang init. Walang tawanan. Tahimik at seryoso. Parang nasa loob ako ng museo o libingan.

Inakay ako sa malaking hagdanan at papunta sa pasilyo sa ikalawang palapag.

"Ang silid niyo po ay narito," turo ni Mr. Santiago sa malaking pinto sa dulo ng daanan. "Ang silid naman po ni Mr. Dela Vega ay sa kabilang pakpak ng bahay. May koneksyon po ang mga ito, pero nakasarado na po ang pinto sa pagitan. Gayunpaman, maaari po kayong tawagin anumang oras na kailanganin kayo ng amo."

Napakagat ako sa labi. Tawagin. Parang isa lang akong gamit na kukuha kapag kailangan at itatabi kapag hindi.

Binuksan niya ang pinto at pumasok ako. Napakalawak ng silid. Halos kasinglaki na rin ng aming buong bahay. Malaki ang bintanang nagbibigay ng tanawin sa buong siyudad sa ibaba. Ang kama ay malaki at malambot, napapaligiran ng mga telang mamahalin. Lahat ay nakahanda. Lahat ay perpekto. Pero parang kulungan pa rin ito para sa akin.

"Magpapahinga na po muna kayo dito. Ihahatid po ang hapunan niyo mamaya," paalala ni Mr. Santiago bago dahan-dahang isara ang pinto at iwan akong mag-isa.

Agad kong inilibot ang tingin ko sa paligid. Lahat ng gamit ay bago, mamahalin, at ayon sa panlasa ng may-ari. Wala akong makitang anumang bagay na nagpapahiwatig ng damdamin o pagkatao. Ang lahat ay pormal, malamig, at walang buhay.

Lumapit ako sa bintana at tumingin sa labas. Madilim na ang langit at unti-unti nang nagliliwanag ang mga ilaw sa siyudad. Pero sa kabila ng ganda ng tanawin, ang isip ko ay nakatuon lang sa isang bagay: nasaan na siya?

Hindi pa nagtatagal, narinig ko ang pagbukas ng pinto sa labas ng aking silid. Ang mabibigat at matatag na yabag ng paa ay pamilyar na sa akin. Ang yabag ng taong sanay na laging nauuna at laging sinusunod.

Dahan-dahang bumukas ang pinto ng aking silid.

Pumasok siya.

Nakasuot siya ng simpleng itim na polo at pantalon. Nakabukas ang dalawang butones sa leeg at bahagyang magulo ang buhok dahil sa hangin. Pero kahit ganyan ay nananatili siyang nakakatakot at makapangyarihan.

Hawak niya ang isang baso ng alak habang dahan-dahang lumalakad palapit sa akin. Ang amoy niya… pinaghalong pabango, usok, at alak.

Huminto siya ilang hakbang lang ang layo mula sa akin. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paanan. Ang mga mata niya ay madilim, mapusok, at puno ng hindi mabasa na kaisipan.

"Keira…" ang panimula niya. Mababa at paos ang boses habang umiikot ang baso sa kamay niya. "Narito ka na sa wakas. Sa wakas, nasa lugar ka na kung saan ka nararapat. Sa loob ng kaharian ko."

Hindi ako umiwas ng tingin. Tiningnan ko siya nang diretso. Matapang at walang takot. Gaya ng pangako ko sa sarili ko.

"Nandito ako dahil kailangan, Xavier. Huwag mong aakalain na gusto ko ito o nasisiyahan ako," matigas kong sagot.

Sa halip na magalit, isang nakakatakot at malisyosong ngiti ang gumuhit sa mga labi niya. Humakbang siya palapit hanggang sa halos magdikit na ang aming mga katawan.

Inilapit niya ang mukha niya sa akin. Ramdam ko ang init ng hininga niyang humahaplos sa pisngi ko.

"Gan'yan din ang sinasabi ng lahat… sa simula pa lang," bulong niya. Puno ng pang-aakit at banta ang tono niya.

Itinaas niya ang kamay niya at dahan-dahang hinaplos ang likod ng daliri niya sa aking panga pababa sa leeg. Ang hawak niya ay banayad pero puno ng pag-aari.

"Lahat sila ay matatag, puno ng prinsipyo, at puno ng galit sa akin. Pero paglipas ng ilang linggo… o ilang buwan… nagbabago sila. Napagtatanto nilang mas masarap ang buhay kapag sumusunod ka. Napagtatanto nilang kapag nasa piling mo ako, hawak mo ang lahat ng kasiyahan at kapangyarihan sa mundo."

Mahigpit akong kumuyom ng mga kamao sa gilid ko. Pinipigilan ko ang sarili kong itulak siya palayo.

"Hindi ako sila," mariin kong sagot. "At hinding-hindi ako magiging isa sa kanila."

Tumawa siya nang mahina. Isang tunog na parang kumakalog sa kalooban ko. Binitawan niya ako at lumakad palayo patungo sa bintana. Nakatalikod siya habang humihigop ng alak.

"Tingnan natin," hamon niya nang malamig. "Tingnan natin kung hanggang kailan ka makakatagal, Keira. At tandaan mo ito… habang nasa ilalim ng bubong na ito, habang suot mo ang pangalan ko… wala kang ibang dapat sundin kundi ako. Ang bawat kilos, bawat salita, bawat galaw mo... nasa ilalim ng aking utos. At kapag sumuway ka… o kapag nabigo mo ako… ipapaalala ko sa iyo kung sino talaga ako."

Lumingon siya sa akin.

Sa sandaling iyon, nakita ko ang tunay na Xavier Cross Dela Vega. Wala nang pagtatago. Wala nang pagpapanggap. Ang mga mata niyang iyon ay puno ng panganib at kadiliman. At sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang tunay na takot. Takot na baka mali ang ginawa ko. Takot na baka hindi ko kayang labanan ang halimaw na ito.

"Dahil simula ngayon… ikaw ay akin. At kung ano ang akin... ginagawa ko ang anumang gusto ko."

Bago pa man ako makasagot, dahan-dahan siyang umatras papunta sa pinto. Nakatingin pa rin siya sa akin. Tila isang mandaragit na hindi pa tapos sa pagsusuri.

"Mamaya, baba ka sa hapag-kainan. Magpapakilala ako sa iba pang nakatira dito. At babalaan kita… huwag kang magtitiwala sa sinuman sa kanila. Lalo na sa pamilya ko. Dahil dito sa loob... lahat sila ay ahas na naghihintay lang ng pagkakataong manuka. At ikaw… ikaw ang bagong karne na pumasok sa kanilang pugad."

Bumukas at sumara ang pinto. Naiwan akong muling mag-isa sa katahimikan. Pero sa pagkakataong ito, mas mabigat pa ang hangin.

Nandito na ako. Nasa loob na ako ng kulungan. At alam ko… ang gulo at labanan ay kasisimula pa lamang. Ang gabing ito ay magiging simula ng marami pang gabing puno ng lihim, panganib, at pagnanasa sa ilalim ng bubong ng mga Dela Vega.

Napatingin ako sa sarili ko sa salamin. Nakita ko ang matapang na babaeng nangakong ililigtas ang pamilya. Pero nakita ko rin ang babaeng ngayon ay nakaharap na sa pinakamalakas at pinakamalupit na kalaban ng kanyang buhay.

"Handa ka na ba, Keira?" tanong ko sa sarili.

Sa kabilang dako ng pader, sa kanyang sariling silid, nakatayo si Xavier habang nakatingin sa labas ng bintana. Hawak niya ang baso ng alak habang nakangisi nang nakakatakot.

"Laro lang ito," bulong niya sa dilim. "Pero sisiguraduhin kong sa laro nating ito… ikaw ang unang matatalo. At sa huli… hihilingin mong ako na lang ang iyong mundo."