Kabanata 2

Parang dinaganan ng libo-libong bato ang aking dibdib habang nakatitig ako sa kanya. Hindi ko malaman kung galit ba ako, gulat, o halo-halong damdamin ang gumugulo sa aking isipan dahil sa kanyang kakaibang mungkahi. Pakasalan siya? Ang lalaking mismong sumira sa aming kabuhayan? Ang lalaking kilala ng lahat bilang malupit, walang awa, at handang dumurog ng sinumang humarang sa kanyang daan?

Sobrang kabaliwan ang hinihingi niya. Ito ay hindi lamang nakakagulat, ito ay parang isang biro na puno ng lason at bitag.

"Nahihibang ka na ba?" Mariing tanong ko. Pilit kong pinatatag ang aking boses kahit na parang sasabog na ang aking isipan sa dami ng tumatakbong kaisipan. "Dumating ako rito para humingi ng katarungan at paliwanag, tapos ganyan ang isasagot mo? Sa tingin mo ba, madadalian mo ako? O nabibili mo ang dangal ko gamit lang ang pera at mga pangako?"

Dahan-dahang umupo siya pabalik sa kanyang malaking upuan, ang upuang tila isang trono sa loob ng kanyang kaharian. Ipinatong niya ang kanyang mga braso sa ibabaw ng mesa at itinuon sa akin ang kanyang matatalim at nananalasa na mga mata. Wala ni isang bakas ng biro o pag-alinlangan sa kanyang mukha. Seryoso siya. Nakakatakot ang kanyang pagiging seryoso, parang isang bagyo na nakahandang lumagpak anumang oras.

"Hindi ako nagbibiro, Keira," malamig na sagot niya. Ang bawat salita ay lumalabas sa kanyang bibig na parang yelo na tumutusok nang malalim sa aking balat at buto-buto. "At huwag mong pag-usapan ang dangal dito ngayon. Ang dangal ba ang magpapakain sa mga empleyado ng tatay mo kapag tuluyan nang bumagsak ang kumpanya niyo? Ang dangal ba ang magbabayad ng mga utang na nakatengga na ngayon at lalong lumalaki araw-araw dahil sa interes at parusa? Ang dangal ba ang magliligtas sa pamilya mo mula sa kahihiyan at kahirapan na walang dudang kakalat sa buong industriya kapag nalaman ng lahat ang tunay na kalagayan niyo… na ang dakilang Lacson Construction ay wala nang ibang matatakbuhan kundi ang pagkalugi?"

Napipi ako saglit. Para akong sinampal ng katotohanan. Tama siya. Sa mundong ito kung saan pera at kapangyarihan ang batas, tila walang halaga ang dangal kapag gutom at gipit na ang pamilya mo. Nakita ko mismo kung paano nagbago ang mukha ng aking ama nitong mga nakaraang araw. Nakita ko ang pagkawala ng kinang sa mga mata niya, ang paglubog ng mga pisngi, at ang matinding pag-aalala na bumabalot sa kaniyang buong pagkatao. Alam ko ang katotohanan ng sitwasyon namin, at alam kong hindi ko maiaahon ang pamilya ko gamit lang ang prinsipyo at dangal.

Pero hindi ibig sabihin noon ay ibebenta ko na lang ang sarili ko sa kanya nang basta-basta. Hindi ako lumaking mahina at sunod-sunuran.

"Marami pang ibang paraan," giit ko pa rin. Matatag pa rin ang tono ko kahit may halong galit at paghamak. "Hindi kailangang umabot sa ganito. Kung talagang nasa iyo ang kapangyarihan at talagang nais mong tumulong gaya ng sinasabi mo, kaya mo kaming tulungan nang hindi humihingi ng kapalit na kasing bigat nito. Ito ay panlalamang. Ginagamit mo ang sitwasyon namin, ang kahinaan namin, para makuha ang gusto mo. Hindi ka iba sa mga taong sinasabi mong kalaban mo. Ginagawa mo lang din ang ginagawa nila… nanlalamang at umaabuso."

Biglang kumulubot ang kanyang noo. Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kanyang mga mata mula sa pagiging kalmado patungo sa isang bagay na mas madilim, mas mabagsik, at mas mapanganib. Para itong hayop na gising na gising na at naghihintay lang ng oras upang sumalakay. Tumayo siya ulit nang mabilis at hinampas nang buong lakas ang kanyang palad sa mesa. Ang tunog niyon ay umalingawngaw sa buong silid na parang kulog, dahilan upang mapakagat ako sa labi dahil sa gulat at mapatalon nang kaunti sa aking kinauupuan.

"Panlalamang?" tawa niya nang mapakla at puno ng poot. Ang tawa niyang iyon ay walang kagalakan, puro pangungutya lamang. Humakbang siya palapit nang palapit sa akin hanggang sa mapilitan akong umatras at dumikit na naman sa likod ng aking upuan. Ang kanyang presensya ay parang pader na bumabalot sa akin at sumisikip sa aking paghinga. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan at ang matapang na amoy ng pabango na nagpapahiwatig ng kanyang yaman at kapangyarihan. "Wala ka pang alam sa tunay na pakikibaka, ngunit matapang ka nang humusga sa akin. Akala mo ba ang mundong ginagalawan niyo ay katulad lang ng mga libro at teoryang natutunan mo sa eskwelahan? Gisingin mo ang sarili mo, Keira. Ang mundong ito ay malupit. At ako? Ako ang hari ng mundong ito."

Huminto siya sa tapat ko, nakatayo nang matangkad at mapagmataas habang nakatingin sa akin na parang isa lamang akong insekto na puwede niyang durugin anumang oras.

"Makinig ka nang mabuti dahil hindi ko uulitin ito," mariing utos niya, Bumabaon ang kanyang tingin diretso sa aking kaluluwa. "Ito lang ang tanging paraan. At ito lang ang huling pagkakataon na ibibigay ko sa inyo. Kapag lumabas ka sa pintong ito nang hindi pumapayag, siguraduhin mong hindi ka na muling babalik dito. Dahil sa oras na umalis ka at tanggihan mo ang alok ko, sisiguraduhin kong hindi na kayo makakabangon pa kailanman. Wala nang matitirang bakas ng Lacson Construction. Wala nang matitirang dangal para sa ama mo. Wala nang matitirang kinabukasan para sa pamilya mo. Buburahin ko kayo sa industriya na parang hindi kayo naroon kailanman."

Napabuntong-hininga ako dahil sa bigat ng kanyang banta. Iyan na. Iyan ang Xavier Cross Dela Vega na kilala ng lahat. Ang lalaking walang awa. Handa niyang durugin ang sinumang humarang o hindi sumunod sa kanya. Walang pakialam kung sino ang masasaktan o mawawalan. Walang puso. Walang konsensya.

"Kaya kong gawin 'yan," dugtong niya nang mababa ngunit nakabibigla ang diin. Yumuko siya at ibinulong iyon sa aking harap na parang isang demonyong nagtataguyod ng kasamaan. Ang init ng kanyang hininga ay dumampi sa aking pisngi, ngunit parang yelo ang epekto nito sa aking buong sistema. "Sa isang pitik lang ng daliri ko, mawawala ang lahat ng meron kayo. Ang lupain, ang pangalan, ang reputasyon ng ama mo… lahat 'yan ay kayang-kayang burahin ko sa loob lang ng isang araw. Huwag mong subukin ang pasensya ko dahil kapag ginawa mo, kapag pinili mong maging matigas ang ulo, sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ang araw na tinapangan mong harapin ako. Gagawin kong impiyerno ang buhay niyo."

Napapikit ako saglit upang pigilan ang luhang gustong kumawala. Ang sakit at tindi ng kanyang mga salita ay parang mga patalim na tumatarak sa aking puso at pagkatao. Ganito ba talaga siya? Walang puso? O baka naman ganito lang siya dahil ito ang nakasanayan niya mula pa sa pagkabatana, ang kapangyarihan ay nangangahulugang karapatang saktan at kontrolin ang iba?

Binuksan ko ang aking mga mata at tiningnan siya nang diretso. Kahit takot at kaba ang nararamdaman ko sa kaibuturan ng puso ko, hindi ako puwedeng magpakita ng kahinaan. Alam kong iyon lang ang hinihintay niya… ang sandaling yumuko ako at magmakaawa. Pero hinding-hindi mangyayari iyon. Ako si Keira Amara Lacson. Lumaki akong matatag at puno ng prinsipyo. Hindi ako babagsak sa harap ng isang lalaking tulad niya kahit gaano pa siya kalakas o kayaman.

"Bakit ako?" tanong ko nang mahina ngunit malinaw at matigas pa rin ang tono. Hindi ko inalis ang aking tingin sa kanya, nakikipagtagisan ng tapang. "Marami namang ibang babae diyan na handang ibigay ang lahat para lang maging asawa mo. Marami diyan na mayaman, maganda, at kabilang sa matataas na angkan na makakatulong pa sa negosyo mo at sa mga plano mo. Maraming babae na handang maging manika at sunod-sunuran sa iyo. Bakit ako? Isang simpleng anak ng negosyanteng pinapahamak mo ngayon?"

Tumayo siya nang tuwid at lumayo nang kaunti. Tumingin siya sa labas ng malaking bintana kung saan kitang-kita ang kabuuan ng siyudad na tila nasa ilalim ng kanyang paanan. Parang siya ang hari ng mundong ito at lahat kami ay mga tauhan lamang sa kanyang palasyo, mga laruan na puwede niyang paglaruan ayon sa kanyang kagustuhan.

"Dahil hindi sila katulad mo," sagot niya. May kung anong lamig at paghamak sa kanyang boses habang nakatingin sa malayo. Parang ang mga babaeng tinutukoy niya ay walang halaga sa paningin niya. "Sila ay mga manika lamang. Mga babae na sanay sa karangyaan, sanay na sundin ang lahat ng gusto ko, at sanay na ibenta ang sarili nila kapalit ng pangalan at yaman ko. Wala silang ibang alam kundi magsuot ng mamahaling damit, magpakita sa mga piging, at pag-usapan ang mga bagay na walang kwenta. Mahihina sila. Madaling paamuhin at madaling gamitin. Walang laman ang isip at puso nila kundi sariling kapakanan."

Lumingon siya sa akin at tinitigan ako mula ulo hanggang paanan. Ang tingin niya ay parang sinusuri ang bawat sulok ng aking pagkatao, binabasa ang bawat lihim at lakas na meron ako.

"Pero ikaw…" dugtong niya habang dahan-dahang lumalakad pabalik sa aking direksyon. Ang bawat hakbang ay mabigat at puno ng intensyon. "Iba ka. Kahit alam mong mapanganib ako, kahit alam mong walang sinuman ang nangangahas na sumuway sa akin, narito ka pa rin. Hinarap mo ako, tinanong mo ako, at hindi ka yumuko kahit isang beses pa man. Hindi ka nanginginig sa takot kahit na alam mong hawak ko ang buhay niyo. May tapang ka na matagal ko nang hindi nakikita sa ibang tao. May talino ka na nakikita ko sa paraan ng pananalita at pagtingin mo. At higit sa lahat… konektado ka sa taong gusto kong pabagsakin... ang ama ko."

Nanlaki ang aking mga mata sa kaniyang sinabi. "Ang tatay ko ay walang kinalaman sa mga gulo niyo sa pamilya niyo. Inosente siya sa lahat ng ito. Ginamit lang siya gaya ng sinabi mo kanina."

Ngumisi siya nang mapakla. Isang ngiting walang kabutihan, puno ng panlilinlang at lihim na plano. "Alam ko iyan. Kaya nga napakadaling gamitin siya ng ama ko. Kaya nga nagtagumpay ang mga plano nito dahil maraming taong katulad ng tatay mo, mga taong mabuti at mapagtiwala, mga taong akala nila na ang mundo ay patas at mabuti. Pero ikaw… ikaw ang kahinaan niya. Ang kahinaan ng ama mo. At ikaw din ang magiging susi ko upang mapahina siya pabalik. Alam kong gagawin mo ang lahat para sa pamilya mo. Alam kong ipaglalaban mo sila hanggang sa huli. At iyan ang kailangan ko."

Umupo siya muli sa gilid ng kanyang mesa, nakaupo sa gilid habang nakahalukipkip at nakatingin sa akin na parang isang mananakop na nakakuha ng bagong kayamanan, isang tropeo na kanyang napagwagian.

"Kailangan ko ng isang taong matapang, matino, at hindi basta-basta mabibigla sa mundong ginagalawan ko. Kailangan ko ng isang taong may prinsipyo pero handang lumaban. At sa kasamaang-palad mo… o sa kabutihan naman… ikaw lang ang pasok sa mga pamantayan ko. Ikaw lang ang babae na kayang tumayo sa tabi ko at hindi magmukhang isang walang kuwentang palamuti."

"Pero kasal ito," giit ko pa rin, sinusubukang hanapan ng butas ang kanyang mga salita. "Isang bagay na sagrado para sa marami. Ginagawa mo itong negosyo, isang transaksyon. Paano kung tumanggi ako? Paano kung mas piliin ko ang dangal kaysa sa buhay namin na puno ng utang?"

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na parang kumakalog sa buong silid dahil sa lamig nito.

"Piliin mo," hamon niya. "Pero huwag kang umasa na kakain ako ng mga salitang sinabi ko kanina. Isipin mo ang tatay mo, Keira. Isipin mo ang nanay mo na walang alam sa mga nangyayari at umaasa lang sa kabutihan ng tadhana. Isipin mo ang mga empleyado niyo na may kani-kaniyang pamilyang binubuhay. Kapag bumagsak kayo, hindi lang kayo ang lulubog sa hirap. Maraming buhay ang masisira. At ikaw… ikaw ang sisisihin ng lahat. Dahil alam nilang narito ka. Alam nilang nagkaroon ka ng pagkakataon na iligtas silang lahat, pero pinili mong tumanggi dahil sa iyong tinatawag na dangal."

Tumigil siya sandali upang pahirapan ako lalo sa bigat ng kanyang mga salita.

"Isang taon lang, Keira. Isang taon na magiging asawa mo ako sa pangalan at sa harap ng publiko. Sa loob ng panahong iyon, ibabalik ko ang lahat ng nawala sa inyo. Gagawin kong mas matatag at mas malakas ang kumpanya ng ama mo kaysa dati… mas malakas pa kaysa noong panahon na maayos pa ang lahat. Poprotektahan ko kayo mula sa mga kalaban at mula mismo sa ama ko. Ibibigay ko sa iyo ang lahat ng kailangan mo at higit pa doon. Magkakaroon ka ng kapangyarihan, proteksyon, at yaman na hindi mo kailanman mapapangarap na makuha sa sarili mong sikap."

Lumapit siya ulit sa akin at yumuko upang magpantay ang aming mga mukha. Ang mga mata niyang madilim at malalim ay parang humihigop ng buong kalooban ko, parang bitag na hinihila ako papasok sa kailaliman.

"At sa oras na matapos ang kontrata… eksaktong tatlong daan at animnapung araw mula sa araw ng kasal… malaya ka na ulit. Walang gulo, walang dagdag na kondisyon, walang tali. Maghihiwalay tayo nang maayos at mananatiling ligtas at matagumpay ang pamilya mo habang-buhay bilang kabayaran sa serbisyong ibibigay mo."

Huminga ako nang malalim, sinusubukang timbangin ang lahat ng sinabi niya. Sa isang banda, alam kong mali ito. Alam kong ginagamit niya ako. Pero sa kabila ng lahat, totoo rin ang sinabi niya. Hawak niya ang kapalaran namin. At kung talagang mahal ko ang pamilya ko, kung talagang gusto kong iligtas sila, ito lang ang tanging paraan.

"Pero kapag tumanggi ka…" dugtong niya, biglang nagbago ang tono mula sa pagiging mapang-akit patungo sa pagiging banta at kalupitan. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik na naman, na nagpapakita ng tunay na kulay ng kanyang pagkatao. "Handa ka bang makita ang lahat ng pinaghirapan ng ama mo na maging abo lang sa iyong harapan? Handa ka bang makita kung paano unti-unting gumuho ang buhay niyo habang wala akong ginagawa para pigilan ito? Handa ka bang maging dahilan ng pagbagsak ng lahat ng taong mahalaga sa iyo dahil lang sa 'yong pagmamatigas?"

Hinawakan niya ako sa baba nang marahas, pilit na itinataas ang aking mukha upang tumingin sa kanya. Mahigpit ang hawak niya, masakit, at nagpapakita ng kanyang pagnanais na kontrolin ako.

"At tandaan mo… kapag tumanggi ka ngayon, hinding-hindi na kita muling tutulungan kahit lumuhod ka pa sa harap ko, kahit umiyak ka pa o magmakaawa. Kapag lumabas ka sa pintong ito nang hindi pumapayag, kalaban na kita. At alam mo naman siguro kung ano ang ginagawa ko sa mga kaaway ko, hindi ba?"

Kinuha niya ang isang makapal na dokumento mula sa kanyang mesa at inilapag ito sa aking harapan. May kasama itong panulat na ginto, makintab at mamahalin, isang simbolo ng kasunduang ito. Binuksan ko ang mga pahina at nakita ko ang mga nakasulat na kondisyon. Malinaw ang lahat. Isang taon. Kasunduang negosyo. Walang damdamin. Walang karapatan sa kanyang yaman maliban sa nakasaad. Walang karapatang humingi ng anumang bagay na lampas sa kasunduan.

Tinitigan ko ang papel na nasa harapan. Ang kontrata ng kasal. Ang kasunduang magbabago sa takbo ng buhay ko magpakailanman. Sa kabila ng takot at galit na nararamdaman ko, alam kong wala akong ibang pagpipilian. Nakita ko sa mga mata niya na seryoso siya sa lahat ng banta niya. Kayang-kaya niyang gawin ang lahat ng sinabi niya. Walang makakapigil sa kanya. Walang may kakayahang humarang sa kanya.

Tumingala ako at tinitigan siya nang diretso sa mata. Kahit nanginginig ang aking mga kamay dahil sa halo-halong emosyon, nanatili akong matapang at matigas. Kung ito ang kailangan kong gawin para sa kanila… gagawin ko. Kung ito ang halaga ng kaligtasan nila… babayaran ko ito gamit ang sarili kong buhay at dangal. Pero hinding-hindi ko hahayaang gamitin niya lang ako nang basta-basta. Hinding-hindi ko hahayaang makita niya akong malungkot o talunan.

Kinuha ko ang panulat. Nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang mga labi, isang ngiti ng tagumpay. Alam na niyang panalo na siya. Alam niyang wala akong ibang magagawa kundi sumunod sa kanyang kagustuhan.

Pero bago pa man dumampi ang panulat sa papel, huminto ako at tiningnan siya nang mariin, puno ng babala at pangako.

"Sige. Pipirma ako. Gagawin ko ang gusto mo para mailigtas sila. Aakto ako bilang asawa mo sa harap ng mga tao. Susunod ako sa mga kondisyon mo," simula ko. Bawat salita ay binibigkas ko nang malinaw at mariin. Nakita ko ang pagkagulat sa kanyang mga mata dahil sa tindi ng aking tono. "Pero pakinggan mo ito nang mabuti, Xavier Cross Dela Vega… huwag mong aakalain na dahil dito ay pag-aari mo na ako. Maaaring nakuha mo ang pirma ko at ang pangalan ko, maaaring nakuha mo ang katawan ko sa harap ng publiko, pero hinding-hindi mo makukuha ang respeto at puso ko. Hinding-hindi ako magiging isa sa mga manikang nakasanayan mo."

Huminto ako sandali upang iparamdam sa kanya ang bigat ng aking mga salita.

"At huwag kang magkamali… Babantayan ko ang bawat galaw mo. Babantayan ko ang bawat salitang bibitawan mo. At kapag nagkamali ka kahit minsan lang, o kapag sinaktan mo ang pamilya ko sa anumang paraan, o kapag hindi mo tinupad ang mga pangako mong nakasulat dito… sisiguraduhin kong pagsisisihan mong nakilala mo ako. Sisiguraduhin kong kahit gaano ka pa kalakas at kayaman, mararamdaman mo ang bigat ng galit ko. Huwag mong isiping dahil pumayag ako ay mahina na ako o sunod-sunuran na. Nandito ako para lumaban at protektahan ang akin."

Sa halip na magalit dahil sa hamon ko, mas lalo lamang lumawak ang kanyang ngisi… isang ngiting puno ng panganib, pananabik, at hamon pabalik. Tuwang-tuwa siya. Parang ito lang ang hinihintay niya, ang hamon mula sa akin.

"’Yan ang gusto ko," bulong niya habang inaabot niya sa akin ang basang pampahid upang maihanda ang tinta. Ang kanyang boses ay mababa at parang musika sa kanyang pandinig ang bawat hamon ko. "'Yan ang eksaktong ugali at tapang na hinahanap ko. 'Yan ang eksaktong dahilan kung bakit ikaw ang pinili ko. Huwag kang mag-alala, Keira… hindi ako nabibili ng mga mahihinang babae. Ang matitigas lang ang nakakapagtagal sa piling ko. At mukhang ikaw lang ang may kakayahang hamunin ako."

Lumapit siya nang lalo at ibinulong sa aking tainga, na nagpapadala ng kilabot sa buong katawan ko.

"Ngayon... pumirma ka na, Misis Dela Vega. Dahil simula sa sandaling ito, nagsisimula na ang iyong bagong buhay. Nagsisimula na ang iyong impiyerno sa piling ko. At huwag mong kalimutan… sa loob ng bahay na tinitirhan natin, sa loob ng negosyong hawak ko… ako ang batas. At ang bawat utos ko ay dapat sundin nang walang tanong at pagtutol."

Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lang siya nang matalim bago ko ibinaling ang aking atensyon pabalik sa papel. Huminga ako nang malalim, tinipon ang lahat ng lakas at tapang na meron ako, at nang walang pag-aalinlangan, ibinaba ko ang aking pirma sa ibabaw ng linya.

Sa sandaling dumampi ang tinta sa papel, alam ko… na hindi lang ang buhay ko ang nagbago, kundi pati na rin ang kapalaran ng lahat ng nakapaligid sa amin. Ang simpleng buhay na nakasanayan ko ay tapos na. Mula ngayon, magiging bahagi na ako ng madilim at mapanganib na mundo ni Xavier Cross Dela Vega.

Itinaas ko ang aking tingin at nakita ko siyang nakangiti… isang ngiti ng panalo, isang ngiti na nagpapahiwatig na marami pa siyang itinatagong lihim at plano. Sa likod ng kanyang matamis at mapang-asingiti, nakita ko ang isang plano na mas malaki at mas madilim pa kaysa sa inaakala ko. Isang plano kung saan ako ang nasa pinakagitna, at wala na akong paraan para makalabas pa.

Kinuha niya ang dokumento at itinago ito sa kanyang kabinet, parang isang kayamanang kanyang nakuha. Pagkatapos ay humarap siya ulit sa akin, seryoso na naman ang mukha at wala nang bakas ng nakaraang aliw.

"Magsimula na tayo," utos niya, matigas at awtoritaryan na naman ang tono. "Bukas, lilipat ka na sa mansyon ko. Mula ngayon, bawal ka nang manatili sa bahay niyo. Kailangang makita ng lahat na magkasama na tayo, na tunay na kaisa ko ang asawa ko. Walang pag-aatubili, walang pagtutol. Ang kasal ay gaganapin sa loob ng dalawang linggo. Isang simpleng seremonya, pero dadalo ang lahat ng makapangyarihan. Kailangang maging perpekto ang lahat."

Tumayo ako nang tuwid at hinarap siya nang may parehong tindi. "Gagawin ko ang kailangan kong gawin. Pero tandaan mo ang sinabi ko… huwag mong lalampasahan ang mga hangganan."

Humakbang siya palapit at hinawakan ako sa panga, mariin at mapanghamon.

"Ang hangganan ko ang hangganan mo ngayon, Misis Dela Vega. At kung ano ang gusto ko, iyon ang batas. Masanay ka na dito dahil matagal pa tayong magsasama. At simula ngayon… wala ka nang ibang dapat sundin kundi ako."

Binitawan niya ako at tumalikod, bumalik sa kanyang mesa na parang wala lang nangyari. "Maaari ka nang umalis. Ihanda mo ang sarili mo. Dahil simula bukas, hindi mo na makikilala ang dating buhay mo."

Lumabas ako ng kanyang opisina nang mabigat ang dibdib, pero matatag ang hakbang. Sa likod ko, naiwan siyang nakangiti habang nakatingin sa dokumentong pinirmahan ko. Alam kong nagsimula na ang laro. At sa larong ito, ang panalo ay ang makapagpanatili ng sarili at makakaligtas sa bitag.

Pero habang naglalakad ako palayo, alam ko… na hindi lang siya ang naglalaro. Kung akala niya na magiging manika lang ako sa kanyang mga kamay, mali siya. Siya man ang hari ng mundong ito, pero ako si Keira Amara Lacson. At hinding-hindi ako magpapatalo nang basta-basta.

Nang makaalis ako sa gusaling iyon, tumingala ako sa langit at huminga nang malalim. Nasa harap ko na ang hamon. Nasa harap ko na ang matandang leon na handang manakmal. Pero sa halip na matakot, isang bagay lang ang tumatakbo sa isipan ko habang hawak nang mahigpit ang aking sarili: *Simulan mo lang, Xavier Cross Dela Vega. Dahil hindi lang ikaw ang marunong gumamit ng kapangyarihan. At kung akala mong mapapaamo mo ako… handa akong patunayan na ikaw ang mapapaamo ko sa huli.*

At sa loob ng opisina, habang pinagmamasdan ni Xavier ang pirma ko, isang masamang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

"Laro lang ito, Keira," bulong niya sa kawalan habang nakatingin sa labas ng bintana. "Isang laro kung saan ikaw ang bitag na gagamitin ko upang mahuli ang kalaban ko. Pero huwag mong akalain na magiging madali ito. Dahil sa loob ng isang taon… sisiguraduhin kong kakainin ka ng buhay ng mundong ito. At kung matibay ka nga gaya ng sinasabi mo… makikita natin kung hanggang saan aabot ang tapang mo."

At doon nagtapos ang aming unang pagkikita, at doon nagsimula ang kuwento ng dalawang taong pinagtagpo ng tadhana sa pamamagitan ng pilitan at kapangyarihan. Ang kwento ng isang lalaking malupit at isang babaeng matapang, na parehong nakakulong sa isang kasunduang puno ng kasinungalingan at panganib.

Ang kasunduang magbibigay ng buhay… o baka naman ang kasunduang siyang papatay sa aming dalawa.