Kabanata 5

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang matalim na patalim na tumatarak sa aking puso at isipan. Ang malamig niyang ngiti ay lalong nagpadagdag ng takot. Gumagapang ito sa bawat sulok ng aking pagkatao. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makasigaw. Tila nawalan ako ng boses at lakas sa harap ng halimaw na nakatayo sa harapan ko.

Dahan-dahang humakbang si Xavier papasok sa silid. Isinara niya ang pinto sa likuran niya nang walang ingay. Ang tunog ng pagsara nito ay parang hudyat na wala na akong takas. Hawak pa rin niya ang maliit na susi. Pinaikot-ikot niya ito sa kanyang daliri habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Ang liwanag mula sa pasilyo ay hindi na tumatagos. Tanging ang ilaw lang mula sa lampara sa sulok ang nagbibigay ng liwanag sa nakakatakot niyang anyo. Ang anino niya ay humahaba at gumagapang sa sahig na tila mga galamay na handang sumakmal sa akin anumang oras.

“Bakit ka tahimik ngayon, Keira?” tanong niya sa mababa at malambing na boses, ngunit puno ng pananakot at panganib. “Kanina ay napakatapang mong sumagot sa kanila. Napakatapang mong ipagtanggol ang iyong dangal at prinsipyo. Nasaan na ang tapang na iyon ngayon? Bakit parang ibang tao na ang kaharap ko ngayon?”

Umurong ako paatras hanggang sa tumama ang likod ko sa pader. Wala na akong mapupuntahan. Nakadikit na ang likod ko sa malamig at matigas na semento habang unti-unti niyang pinagkakait ang aking espasyo at kalayaan. Ang bawat hakbang niya ay mabigat at puno ng intensyon. Para siyang isang mandaragit na masayang-masaya habang pinapanood ang takot ng kanyang biktima bago ito tuluyang lapain. Ang bawat segundong lumilipas ay parang isang oras na puno ng pangamba at kaba.

“Hindi… hindi ako natatakot sa’yo,” sagot ko, bagaman nanginginig ang aking tinig. Pinilit kong panatilihin ang aking tingin sa kanyang mga mata kahit na ang bawat segundong pagtitig doon ay parang paglubog ko sa isang malalim at madilim na bangin. Pinilit kong ituwid ang aking tindig at itago ang panghihina na ramdam ko sa aking mga tuhod.

Tumawa siya nang mahina. Isang tawang walang halong saya kundi puno lamang ng pangungutya at kasamaan. Lumapit siya lalo hanggang sa maramdaman ko na ang init ng kanyang katawan. Ipinatong niya ang kanyang isang kamay sa pader sa gilid ng ulo ko, habang ang isa naman ay dahan-dahang itinaas upang hawakan ang aking mukha. Ang kanyang mga daliri ay malamig at magaspang. Ang dampi nito sa aking balat ay nagdulot ng kilabot na umabot hanggang sa aking kaluluwa. Hinawakan niya ang aking baba nang mariin at pilit itinaas upang magtama ang aming mga paningin.

“Talaga ba?” bulong niya. Napakalapit sa aking mukha na nararamdaman ko na ang bawat buga ng kanyang hininga. “Kung gayon, bakit nanginginig ang katawan mo? Bakit parang gusto mong lumusot sa pader para lang lumayo sa akin? At higit sa lahat… bakit hawak mo nang mahigpit ang sulat na nagpapatunay kung sino talaga ako? Nakita mo na ang katotohanan, Keira, at alam kong nababasa ko ang takot sa mga mata mo.”

Napahigpit ang hawak ko sa puting papel na kanina pa nakakumot sa aking palad. Nakalimutan ko pa itong ibaba o itago sa aking bulsa dahil sa gulat at takot. Nakita niya ito. Alam niya ang nakasulat dito. At ang nakakatakot sa lahat ay hindi siya nagagalit dahil dito. Sa halip ay tila natuwa pa siya na alam ko na ang katotohanan. Para bang hinihintay lang niya ang pagkakataong ito upang ilabas ang tunay niyang kulay.

Binuksan niya ang palad ko at dahan-dahang kinuha ang papel. Tinitigan niya ito saglit. Binasa ko ang mga salitang nagbabadya ng kapahamakan para sa akin. Pagkatapos ay ngumisi ulit nang mas malala pa kaysa dati. Pinunit niya ito sa harap mismo ng mga mata ko, pira-piraso, at hinayaang mahulog ang mga ito sa sahig na parang mga walang kuwentang basura. Ang bawat punit na ginawa niya ay parang pagwasak din niya sa huling bahagi ng pag-asa na meron ako.

“Tama ang nakasulat dito,” pag-amin niya nang diretso, walang pag-aalinlangan at walang pagsisisi. “Tama ang lahat ng sinabi niyan. Ako ang pumatay sa kanila. Ako ang tumapos sa buhay ng bawat babaeng nagtangka na maging akin, o nagtangka na akong suwagin, o nagtangka na alisin sa akin ang anumang bagay na akin. Wala akong inalala. Wala akong pinatawad. Dahil kapag nagpasya akong maging masama, wala nang makakapigil sa akin kahit sino pa sila.”

Napabuntong-hininga ako nang malalim, pilit na humihinga kahit parang nawawalan na ako ng hangin sa paligid. Ang mga salitang iyon ay tumagos sa aking puso. Totoo nga. Ang mga bulung-bulungan, ang mga lihim, ang mga nakakatakot na kuwento tungkol kay Xavier Cross Dela Vega—lahat iyon ay katotohanan. At ngayon, ako ang kasunod sa listahan niya. Ang lamig ng paligid ay tila tumagos na sa aking mga buto habang iniisip ko ang kapalarang naghihintay sa akin.

“Bakit?” ang tanging salitang nakayanan kong bitawan. Ang aking tinig ay mahina at basag, puno ng pagtataka at sakit. “Bakit mo nagawang pumatay? Tao lang din naman sila. Nagmahal lang din naman sila.”

Dahan-dahang inilayo ni Xavier ang kanyang mukha nang kaunti, ngunit hindi pa rin niya ako hinahayaang makaalis. Ang kanyang mga mata ay naging mas malalim at mas madilim habang nagsasalita. May halong poot at galit na nakatago sa likod ng kanyang titig habang nagbabalik-tanaw siya sa nakaraan.

“Dahil walang sinuman ang puwedeng magmayabang na naging asawa o pag-aari ko at nabuhay pa nang malaya at masaya,” paliwanag niya na parang nagkukuwento lang ng karaniwang bagay. “Dahil kapag pumasok ka sa buhay ko, wala ka nang karapatang umalis, wala ka nang karapatang sumuway, at wala ka nang karapatang magkaroon ng sariling kagustuhan. Ako ang batas, Keira. Ako ang simula at wakas ng lahat ng bagay na konektado sa akin. At sinumang lumabag… ay kailangang mawala. Wala silang karapatang ituring na karapatan ang pagmamahal kapag ako na ang nagmamay-ari sa kanila.”

Bumaba ang tingin niya sa aking leeg at dahan-dahang inilapit ang kanyang kamay doon. Ipinatong lang niya ang kanyang mga daliri na parang sinusukat kung paano ito pipigain hanggang sa huling hininga ko. Ang kanyang mga mata ay puno ng masidhing pagnanasa. Pagnanasang makita akong nasasaktan. Pagnanasang makita akong lumuluhod. Pagnanasang makita akong walang laban.

“Ang mga nauna sa’yo… akala nila kaya nila akong baguhin,” patuloy niya, puno ng panghahamak ang kanyang tinig habang nagbabalik-tanaw. “Akala nila dahil mahal ko sila o dahil kasal sila sa akin ay may kapangyarihan silang utusan ako o baguhin ang takbo ng buhay ko. Isa sa kanila ay nagtangkang ipagbawal ang mga negosyo ko. Ang isa naman ay nagtangkang lumayo at iwan ako. Ang iba naman ay nagmahal ng iba o nagtaksil sa tiwala ko. Ang ilan ay nagtangkang nakawin ang kayamanan at kapangyarihan na sa akin lamang nararapat. At alam mo ba kung ano ang nangyari sa kanila?”

Hindi ako sumagot. Nakikinig lang ako habang tumutulo ang malamig na pawis sa aking likuran. Ang bawat salita niya ay parang pako na tumutusok sa aking isipan. Sinusubukan kong ilarawan sa aking isipan ang sinapit ng mga babaeng nauna sa akin at ang imahe ay sadyang nakakatakot at nakapanlulumo.

“Namatay silang lahat,” sabi niya nang madiin. “Namatay sila sa paraang hindi nila inaasahan. Walang nakakaalam kung paano o bakit. Ang alam lang ng lahat ay nawala sila at ang lahat ay nanahimik dahil takot silang maging katulad nila. Walang imbestigasyon. Walang paratang. Dahil alam nilang ako ang nagpatakbo ng lahat. Ako ang nagmamay-ari ng batas, ng pera, at ng kapangyarihan. Walang makahuhusga sa akin. Kahit ang Diyos ay wala sa posisyon upang hatulan ang mga ginagawa ko.”

Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata, at sa pagkakataong iyon, nakita ko ang lahat ng kasamaan at kadilimang namumuhay sa kanyang kalooban. Ang lalaking ito ay walang puso. Ang lalaking ito ay nilikha upang maghari sa ibabaw ng iba at walang sinuman ang makakapagpabago sa kanya. At ako, ako ang nasa bitag niya ngayon.

“At ikaw, Keira… ikaw ang pinakabagong kabanata ng kwentong ito,” dugtong niya na mas lalong nagpadagdag ng bigat sa aking dibdib. “Pumirma ka sa kontrata. Tinanggap mo ang kasal. Pumasok ka sa mundong ito nang kusa. Ngayon, bahagi ka na ng akin. Ang iyong katawan, iyong isipan, iyong buhay… lahat ng iyon ay akin na. Wala ka nang karapatang magreklamo. Wala ka nang karapatang lumaban. At lalong wala ka nang karapatang umalis. Ang pamilya mo ay nakataya sa mga kamay ko. Ang kaligtasan nila ay nakasalalay sa pagsunod mo.”

Dahan-dahang inalis niya ang kamay niya sa aking leeg at sa halip ay hinawakan nang mahigpit ang aking braso. Hinila niya ako palapit sa kanya hanggang sa magkadikit ang aming mga katawan. Ang kanyang mukha ay napakalapit na sa akin at ramdam ko ang bigat ng kanyang pagkatao na sumasakal sa akin. Napakalakas ng tibok ng kanyang puso, hindi dahil sa emosyon kundi dahil sa kapangyarihan at kasakiman.

“Pero gusto kitang bigyan ng pagkakataon,” dagdag niya sa tinig na parang banat ng kamatayan. “Hindi katulad ng mga nauna sa’yo, nakita ko kung paano ka tumayo at lumaban kanina sa hapag-kainan. Nakita ko ang tapang na wala sa kanila. Nakita ko ang apoy sa iyong mga mata na nakakaakit sa akin nang labis. Gusto kong makita kung hanggang saan ang kaya mong gawin. Kung kaya mong maging akin nang buo at walang pasubali… baka hayaan kitang mabuhay nang matagal. Baka hayaan kitang manatili sa piling ko at maghari kasama ko. Pero kapag sumuway ka, kapag tinangka mong itago ang anumang bagay sa akin, o kapag sinubukan mong takasan ako…”

Pinisil niya nang mahigpit ang aking braso, sapat na upang magdulot ng sakit at mag-iwan ng marka. Ang kanyang mga kuko ay tila tumutusok sa aking balat habang pilit niya akong pinapanatili sa aking puwesto.

“…gagawin ko sa’yo ang mas masahol pa sa ginawa ko sa kanila. Hindi lang basta kamatayan ang matatamo mo. Gagawin kong impiyerno ang bawat segundong naririto ka pa sa mundong ito. Papahirapan kita sa paraang ikaw mismo ang magmamakaawa na wakasan ko na ang buhay mo. At kapag namatay ka… sisiguraduhin kong kahit ang iyong kaluluwa ay hindi makakatakas sa akin. Akin ka na, Keira. Mula ulo hanggang paanan, sa buhay at sa kamatayan.”

Bago pa man ako makasagot, bigla niyang hinila ang aking baywang at idinikit pa lalo sa kanya. Sa isang iglap ay dumampi ang kanyang mga labi sa akin. Isang halik na hindi puno ng pagmamahal kundi puno ng pag-aangkin at puwersa. Malupit ito at mapanghamon. Hinawakan niya ang aking buhok at hinila ito nang bahagya upang mas palalimin pa ang halik na iyon. Wala akong nagawa kundi sumunod habang tumutulo ang luha mula sa gilid ng aking mga mata. Ang halik na ito ay paalala na wala na akong kalayaan.

Nang humiwalay siya, hinihingal ako at tuliro. Ang kanyang mga labi ay namumula at nakakurap pa rin ako sa gulat at takot na naramdaman ko. Ang ngiti sa kanyang mga labi ay mas nakakatakot pa kaysa sa galit na nakita ko kanina.

“’Yan ang paalala,” bulong niya habang pinupunasan gamit ang kanyang hinlalaki ang luha na tumulo sa aking pisngi. “Hindi kita hahayaan na makatakas. Hindi kita hahayaan na maging katulad nila dahil ikaw ay espesyal sa paraang hindi mo pa naiintindihan.”

Binitawan niya ako nang biglaan na parang isa lamang akong walang kuwentang bagay na nakasagi lang sa kanya. Umurong siya nang kaunti at ibinalik ang nakakatakot na ngiti sa kanyang mga labi. Ang hangin sa silid ay nanatiling mabigat at puno ng tensyon.

“Maghanda ka,” utos niya nang malamig at awtoritaryan. “Bukas, dadalo tayo sa isang malaking piging. Ito ang taunang pagtitipon ng mga makapangyarihang pamilya at mga kasosyo sa negosyo. Doon, ipapakilala kita sa buong lipunan bilang nag-iisang Misis Dela Vega. Doon, makikita ng lahat na ikaw ay ganap na akin. At mula sa araw na iyon… magsisimula ang tunay na laro. Ang laro ng kapangyarihan at kaligtasan.”

Lumakad siya patungo sa pinto, binuksan ito, at lumingon muli bago tuluyang umalis. Ang kanyang anino ay humaba muli sa sahig bago siya tuluyang lumabas sa pasilyo.

“Tandaan mo ang lahat ng sinabi ko ngayong gabi, Keira. Ito lang ang paalala na ibibigay ko sa’yo. Huwag mong kalimutan kung sino ako at huwag mong kalimutan kung sino ka na ngayon. Dahil kapag nakalimutan mo… ako ang magpapaalala sa’yo sa paraang hinding-hindi mo makakalimutan habambuhay.”

Isinarado niya ang pinto at narinig ko ang pagpihit ng susi mula sa labas. Nakakulong na naman ako. Mag-isa na naman ako sa loob ng silid, ngunit ang kanyang presensya ay tila nananatili pa rin sa paligid. Ang bawat sulok ay parang may mga matang nakamasid. Ang bawat tunog ay parang paalala na malapit lang siya at nakabantay. Ang lasa ng kanyang halik ay nananatili pa rin sa aking mga labi, mapait at nakakasulasok.

Nadapa ako at napaupo sa sahig, sa gitna ng mga pira-pirasong papel na dati ay naglalaman ng babala. Nanginginig pa rin ang buong katawan ko habang unti-unting tumutulo ang mga luha na kanina ko pa pinipigil. Ang katotohanan ay mas masakit at mas nakakatakot kaysa sa inaakala ko.

Si Xavier Cross Dela Vega ay isang halimaw. Isang mamamatay-tao. Isang lalaking walang puso at walang konsensya. Ang halik na iniwan niya ay selyo ng aking pagkakakulong. At ako… ako ay nakakulong sa kanyang pugad, nakatali sa isang kasunduang walang takda, at nakaharap sa isang kapalarang puno ng dilim at panganib.

Pero habang nakayuko ako at umiiyak, may isang bagay na biglang tumatak sa aking isipan. Ang sinabi niya kanina. Nakita niya ang tapang ko. Hinahangaan niya ang pagtayo ko sa harap ng pamilya niya. Binigyan niya ako ng pagkakataon. At sa likod ng kanyang kalupitan, nakita ko rin ang isang sugat na matagal nang hindi naghihilom.

Pinunasan ko ang aking mga luha at dahan-dahang itinaas ang aking mukha. Ang takot ay nandiyan pa rin. Ang takot ay hindi kailanman mawawala. Pero kasabay nito ay may ibang damdaming nabubuo sa aking kalooban. Galit. Paglaban. At pangako.

Hindi ako mamamatay tulad ng mga nauna sa akin. Hindi ako magpapatalo sa kanya. Kung gusto niya ng laro… paglalaruan ko siya. Kung gusto niya ng pagsunod… magpapanggap akong sumusunod. At sa oras na ibaba niya ang kanyang bantay… sa oras na makita ko ang kanyang kahinaan… gagawin ko ang lahat para makatakas, o mas mabuti pa… para siya ang mawala.

Tumayo ako at humarap sa salamin. Tinitigan ko ang aking sarili. Ang mga mata ko ay mapula at namamaga, pero sa likod ng mga iyon ay may kislap na nawala kanina. Hinawakan ko ang aking mga labi kung saan naroon pa rin ang pakiramdam ng kanyang malupit na halik. Ito ang magiging paalala ko.

“Hindi ako matatalo,” bulong ko sa sarili, inuulit ang panatang sinabi ko noon pa man. “Hindi ako magpapatalo sa’yo, Xavier. Kahit ikaw pa ang pinakamalupit na tao sa mundo… lalaban ako. At hinding-hindi ko hahayaang maging katapusan ko ang kwentong ito.”

Sa labas ng pinto, narinig ko ang mabibigat na yabag na papalayo. Alam kong nakikinig siya. Alam kong binabantayan niya ang bawat galaw ko. Pero ngayon… alam ko rin kung sino ang kaharap ko. At ang kaalamang iyon ang magiging pinakamalakas kong sandata.

Bukas ay haharapin ko siya at ang buong lipunan. Bukas ay isusuot ko ang maskara ng isang masayang asawa. At bukas… magsisimula ang aking sariling laro. Ang laro ng kaligtasan, ng katotohanan, at ng paghihiganti.

Napansin ko ang isang bagay na kumikinang nang mahina sa ilalim ng mabigat na kabinet, malayo sa abot ng liwanag ng ilaw. Dahan-dahan akong lumapit at pinulot ko ito gamit ang nanginginig na mga daliri. Isa itong kwintas na ginto, luma ngunit matibay pa rin. Sa gitna nito ay may isang palawit na may nakaukit na pangalan.

“Elena”

Nanlamig ang buong katawan ko nang mabasa ko iyon. Ito ang pangalan ng huling babaeng naging asawa ni Xavier bago ako dumating. Ang babaeng sabi nila ay namatay sa isang nakakalungkot na aksidente. Ang babaeng sinasabing tuluyan nang nawala at nilamon na ng lupa. Pero kung nandito ang gamit niya, ibig sabihin… nasa silid ko siya noon. At kung may naiwan siyang ganito, baka may iba pa siyang itinago.

Mabilis kong sinilip ang puwang sa ilalim ng kabinet. Doon, sa isang maliit na butas sa dingding, ay may nakasilip na gilid ng isang bagay na parang aklat. Inabot ko ito at hinugot ko nang buong lakas. Isa itong makapal na kwadernong balat, puno ng alikabok at amoy ng lumang papel.

Nang buksan ko ang unang pahina, tila huminto ang mundo ko. Ang tinta ay kupas na, ngunit malinaw pa rin ang bawat salitang nakasulat, parang sinadya nitong manatili para sa isang taong katulad ko.

“Kung hawak mo ito ngayon, ibig sabihin ay hindi ako nagkamali sa pagtatago. Ibig sabihin, narito ka na rin sa impiyernong ito, katulad ko. Makinig ka nang mabuti, dahil ito ang magiging susi ng iyong kalayaan o ang dahilan ng iyong kamatayan. Alam ko ang sekreto ni Xavier. Alam ko kung paano namatay ang mga nauna sa akin. Pero higit sa lahat… alam ko kung ano ang tunay niyang kahinaan. Ang katotohanan ay nakakandado sa pinakailalim ng mansyon. Sa silid na walang bintana, laging nakasarado at binabantayan ng mga anino. Pero mag-ingat ka, Keira… dahil hindi lang si Xavier ang halimaw dito. May iba pa. May mas matanda, mas malupit, at mas mapanganib pa sa kanya. At tandaan mo ito… walang patay na nakalabas sa mansyong ito. Hindi pa ako patay noon, at baka… hindi rin ako patay ngayon.”

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa buong silid.

Sabay-sabay na namatay ang mga lampara at bumbilya. Napuno ng ganap na kadiliman ang paligid, na parang nilamon ng dilim ang buong kwarto. Hindi ko makita ang sarili kong mga kamay. Ang tanging naririnig ko ay ang mabilis at malakas na pagtibok ng aking puso, at ang bigat ng katahimikan na tila sumasakal sa akin.

Pagkatapos ng ilang sandali, mula sa pinakadulong sulok ng silid, sa likod ng mabibigat at makakapal na kurtina, may gumalaw.

Hindi lang basta kaluskos. May tao doon. 

Isang mahina, garalgal, at basag na tinig ang umalingawngaw sa hangin. Isang boses na puno ng sakit at poot, na parang galing sa ilalim ng lupa.

“Keira…”

Napahawak ako nang mahigpit sa kwaderno. Ang tinig na iyon… pamilyar ito. Pamilyar na pamilyar sa akin. Narinig ko na iyon noon. Nabasa ko na ang tono niyon sa mga lumang balita at kuwentong-bayan. Ito ang tinig ng babaeng akala ng lahat ay matagal nang wala sa mundo.

“Keira… huwag kang maniwala sa lahat ng nakita mo… huwag kang magtiwala kay Xavier… at lalong huwag kang magtiwala sa sinumang nagsasabing gusto ka nilang tulungan… dahil ako… ako raw ang nagpakamatay… ako raw ang sumira sa sarili kong buhay… pero ang totoo…”

Napahinto ang tinig. Nakaramdam ako ng malamig na hangin na dumampi sa aking pisngi, parang may isang mukha na dahan-dahang lumalapit sa akin mula sa dilim.

“…buhay pa ako, Keira. At ako… ang nakakita sa lahat. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ang pumatay sa mga nauna sa atin. At ngayon… nakikita ko na rin… na hindi lang tayo ang biktima. Ikaw… ako… at ang batang dinadala mo sa iyong sinapupunan…”

Nanlaki ang aking mga mata at napahawak ako sa aking tiyan nang hindi namamalayan. Parang gumuho ang buong mundo ko. Paano niya nalaman? Kahit ako mismo ay hindi pa sigurado, kahit ako ay kakatapos lang maghinala. Paano niya nalaman?

Dahan-dahang gumalaw ang mabibigat na kurtina. Unti-unti itong humawi, at sa likod nito ay may isang mahinang liwanag na nagmumula sa isang maliit na lamparang hawak ng isang kamay na puno ng galos at sugat.

Lumabas ang isang anino. Payat, maputla, at puno ng mga pilat ang buong katawan. Ang buhok ay gusgusin at halos umabot na sa sahig. Ang mukha ay puno ng mga bakas ng matagal na pagdurusa, ngunit ang mga mata… ang mga matang iyon ay nakatitig nang diretso sa akin. Mga matang kilalang-kilala ko.

“Elena…” ang tanging nabitawan kong salita, puno ng takot at pagkagulat.

Ngumiti siya. Isang ngiting puno ng lihim at poot. Itinaas niya ang kanyang libreng kamay at itinuro ang pintuan kung saan kakarapa lang umalis si Xavier ilang sandali ang nakalipas.

“Hindi si Xavier ang dapat mong katakutan, Keira… dahil ang tunay na halimaw… ay nakatayo na ngayon sa likuran mo.”

Biglang may humawak nang mahigpit sa magkabilang balikat ko. Isang malaki, magaspang, at napakalamig na kamay na sadyang hindi kay Elena.

At sa aking tainga, narinig ko ang isang boses na mas malalim, mas mababa, at mas nakakatakot kaysa kay Xavier.

“Sa wakas… nahuli na kita… at ngayon… alam mo na ang lahat.”