Kabanata 1

Matapang akong nakatayo sa tapat ng dambuhalang pinto na gawa sa matibay na kahoy. Hindi ako nagbigay ng puwang sa takot kahit na parang sasabog na anumang oras ang tibok ng puso ko. Nakaukit sa gintong letra ang pangalang kinatatakutan at iginagalang ng buong industriya.

Dela Vega Group of Companies

Ito na ‘yon. Ang lugar kung saan itinatayo o winawasak nang lubusan ang mga pangarap. Ngunit hindi ako naririto upang umiyak o makiusap. Nandito ako upang harapin ang taong naging dahilan ng halos pagkawasak ng negosyo ng aming pamilya.

Inayos ko ang laylayan ng aking simpleng damit at huminga nang malalim. Tatlong linggo na ang nakalilipas mula nang nakapagtapos ako sa aking pag-aaral bilang isang civil engineer. Sariwa pa ang lahat ng natutunan ko mula sa unibersidad. Puno ako ng magagandang hangarin at prinsipyo.

Nangako ako sa sarili ko na gagamitin ko ang aking talino at lakas para itayo ang pamana ng aking ama. Ngunit dalawang araw na ang nakalilipas, binago ng isang sulat ang lahat. Kanselado ang proyektong nag-iisang pag-asa namin. At ngayon, nakatayo ako rito, handang sumagot at lumaban kung kinakailangan.

“Kaya mo ‘to, Keira,” bulong ko sa sarili habang pinupunasan ang pawis sa aking mga palad. “Hindi ka lumaking duwag. Nandito ka para sa tama.”

Itinulak ko ang mabigat na pinto at humakbang papasok. Agad na naramdaman ang lamig ng hangin sa loob ng pasilyo. Sadyang pinalamig nang maigi ngunit may kasamang bigat ng awtoridad at kapangyarihan.

Ang disenyo ng loob ay obra maestra ng makabagong arkitektura. Kumikinang na sahig na marmol, matataas na kisame, at mga dingding na napapalamutian ng mga likhang sining. Sigurado akong mas mahal pa ang mga ito kaysa sa kabuuan ng kumpanyang pag-aari ng aming pamilya.

Ang mga empleyado ay dumadaan nang matulin at seryoso. Mahigpit ang kanilang mga mukha at iniiwasang makipagtinginan. Alam kong dayuhan ako sa lugar na ito at halatang hindi kabilang sa kanilang antas. Wala akong suot na mamahaling damit o alahas.

Ako lang naman si Keira Amara Lacson. Anak ni Robert Charles Lacson, ang may-ari ng Lacson Construction and Development. Isang kumpanyang nasa bingit ng tuluyang pagkalugi dahil sa iisang desisyong ginawa ng lalaking nasa pinakamataas na palapag.

“Magandang umaga, Miss. Paano po kita matutulungan?” tanong ng sekretarya. Magalang ngunit may halong pagiging pormal at pag-iingat ang kanyang tono.

Tiningnan ko siya nang diretso sa mata at nagbigay ng matatag na ngiti. “Magandang umaga. Ako po si Keira Lacson. Nandito ako upang makausap si Mr. Xavier Cross Dela Vega. Ngayon din.”

Kumurap ang babae at bahagyang umangat ang kanyang kilay. Pagkatapos ay bahagya siyang tumawa na parang hindi makapaniwala.

“Pasensya na po, Miss Lacson, ngunit hindi tumatanggap ng bisita nang walang abiso si Mr. Dela Vega. Lalo na po sa mga nanggagaling sa labas. Mayroon po ba kayong itinakdang oras ng pagkikita?”

“Wala,” sagot ko nang diretsahan habang itinutuwid ang aking tayo. “Wala. At hindi ko kailangan ng itinakdang oras para ipaglaban kung ano ang atin. Pakisabi lamang sa kanya na nandito ako tungkol sa pagkansela ng Proyektong Northridge. Sigurado akong makikita niya ako.”

Tiningnan lang ako ng sekretarya na parang nababaliw na ako. Kilala ng lahat kung sino si Xavier Dela Vega. Hindi lamang siya isang mayamang negosyante. Siya ay isang imperyo sa kanyang sarili.

Sa edad na dalawampu't walo pa lamang, hawak niya ang pamamahala ng kumpanya at pinalawak ito hanggang sa maging pangunahing pangalan sa industriya. Kilala siya bilang 'Ruthless CEO'. Isang lalaking hindi sumusuko, walang awa, at hindi hinahayaang may humarang sa kanyang mga kagustuhan.

Maraming kuwento na kaya niyang gibain ang isang kumpanya gamit lamang ang isang salita. Ngunit hindi ako natatakot sa mga kuwento. Nandito ako para sa katotohanan.

“Miss, pakiusap, unawain ninyo. Kung walang itinakdang oras, hindi ko po kayo maaaring—”

“Tawagan mo siya,” putol ko sa kanya. Matatag pa rin ang aking boses. “Sabihin mo lang na nandito ang anak ni Robert Lacson. Kilala niya ang pangalang iyon. At alam niya kung bakit ako naririto. Kung tatanggi siyang makinig, aakyat ako doon mag-isa at haharapin siya sa harap ng lahat ng tao.”

Napabuntong-hininga ang sekretarya nang makita ang katiyakan sa aking mukha. Nag-alinlangan pa, ngunit dinampot din niya ang telepono at diniyal ang isang numero. Mahina siyang nagsalita sa kabilang linya habang nakatingin pa rin sa akin nang may halong pagtataka.

Habang siya ay nakikipag-usap, nilibot ko ng tingin ang pasilyo. Sa dulong bahagi ng dingding ay nakasabit ang mga larawan ng pamilyang Dela Vega.

Naroon si Magnus Dela Vega, ang pinuno ng angkan. Mukhang mahigpit at nakakatakot habang nakatayo sa tabi ng kanyang legal na asawang si Selene. Sa tabi nila ay ang kanilang mga anak, magkamukha ngunit magkaiba ang dating.

Si Xavier Cross Dela Vega ay mukhang matalas, matindi, at malamig. Samantalang ang kanyang kambal na kapatid na si Xylon Julian ay mas maamo ang hitsura, may taglay ding karangyaan. Kasama nila si Aurora Isabel Alonzo, ang pangalawang asawa ni Magnus, at ang anak nitong si Thalia Vela Hernandez.

Napaisip ako kung gaano karami rito ang totoo. Ang yaman at kapangyarihan ay madalas na nagtatago ng maruruming lihim.

“Miss Lacson?”

Bumaling ako pabalik sa sekretarya na ngayon ay nakatingin sa akin na may halong gulat at kaba.

“Makikita niyo na po si Mr. Dela Vega. Ang opisina ng mga namamahala ay nasa pinakataas na palapag. Ang elevator sa kanan ang magdadala sa inyo doon.”

Tumango ako at agad na naglakad. Walang bakas ng pag-alinlangan sa aking mga hakbang. Pumayag siya. At ngayon, wala nang atrasan ito.

Habang nasa loob ng elevator at paakyat sa matataas na palapag, inayos ko sa isip ko ang aking layunin. Hindi ako nandito upang magmakaawa. Nandito ako para hingin ang paliwanag na nararapat sa amin.

Marami na akong narinig na kuwento tungkol sa kanya. Paano siya naging malupit, mayabang, at mapanganib na matalino. Sinasabing nasisiyahan siyang makakita ng ibang tao na lumuluhod sa kanya. Lumalakas ang kanyang loob sa kapangyarihan at kontrol.

At ngayon, papasok ako sa kanyang teritoryo upang hamunin ang kanyang desisyon. Matapang ba ang ginagawa ko o sadyang matibay lang ang paninindigan ko?

Bumukas ang pinto ng elevator at sinalubong ako ng pasilyo na mas marangya pa kaysa sa nasa ibaba. Ang karpet ay kulay asul at napakalambot sa paanan. Mas madilim nang kaunti ang ilaw na nagbibigay ng pakiramdam ng pagiging eksklusibo at puno ng lihim.

Isang matangkad na lalaking nakasuot ng itim na damit ang naghihintay. Walang emosyon ang kanyang mukha.

“Miss Lacson. Sumunod po kayo sa akin,” maikling sabi niya at naglakad na nang hindi man lang nag-abalang lingunin ako.

Sinundan ko siya sa mahabang daanan. Habang naglalakad, inayos ko ulit sa isip ko ang mga sasabihin ko. Ilang beses ko na itong inulit-ulit bago pa man makarating dito.

Hihingin ko ang tamang paliwanag. Pakikiusapan siyang baguhin ang desisyon. Ipakikita ko ang mga ulat at katibayan na tama at maayos ang aming ginawa. Gagawin ko ang lahat para mapakinggan niya ako, ngunit hindi ako bababa sa pagiging mababa.

Huminto kami sa tapat ng isang napakalaking pinto. Kumatok ng dalawang beses ang katulong at dahan-dahang itinulak ito bukas. Lumingon siya sa akin at sinabing “Nasa loob na po si Mr. Dela Vega at naghihintay.”

Huminga ako nang malalim at humakbang papasok. Sa sandaling tumapak ako sa loob, tila nawala ang lahat ng hangin sa aking baga dahil sa ganda at laki ng opisina, ngunit hindi ko ipahalata ang pagkamangha.

Napakalawak ng kanyang opisina. Halos sakop nito ang buong palapag. Ang malalaking bintana mula sa sahig hanggang kisame ay nagbibigay ng nakabibinging tanawin ng buong siyudad sa ibaba.

Puno ng mga aklat at parangal ang mga estante sa gilid. Ang bawat piraso ng kasangkapan ay sumisigaw ng halaga at antas. At sa gitna, sa likod ng napakalaking mesa na tila isang trono, naroon siya.

Xavier Cross Dela Vega.

Hindi siya agad tumingin sa akin. Nakatuon ang kanyang pansin sa mga nakakalat na dokumento. Hawak niya ang isang bolpen sa pagitan ng kanyang mahahaba at mapuputing daliri.

Nakasuot siya ng malinis na itim na amerikana na akmang-akma sa kanyang malalapad na balikat at matangkad na pangangatawan. Itim na itim at maayos ang kanyang buhok. Ang mga hugis ng kanyang mukha ay matatalim at perpekto, tila isang rebultong inukit mula sa marmol.

Hindi maikakaila ang kanyang kagandahan, ngunit may halong panganib at kapangyarihan. Ang klaseng ganda na para lamang sa taong lubusang alam kung gaano siya kalakas.

Ngunit ang higit na nakatawag ng pansin ko ay ang kanyang presensya. Kahit nakaupo, tahimik at hindi gumagalaw, damang-dama ang kanyang pagiging makapangyarihan at namumuno. Mabigat ang pakiramdam sa silid na ito, punong-puno ng kanyang impluwensya.

Para akong pumasok sa loob ng kulungan ng isang mabangis na hayop, ngunit hindi ako nandito upang maging biktima. Nandito ako upang magbigay ng hamon.

“Umupo ka.”

Isang salita lamang. Malalim, makinis, at namumuno. Hindi ito pakiusap. Ito ay utos.

Naglakad ako patungo sa silyang nasa harap ng kanyang mesa at umupo. Itinuwid ko ang aking likuran at itinaas ang baba. Hindi ko ipapahalata sa kanya kung gaano talaga ako kabilis na kabahan, kahit kaunti.

Ako si Keira Lacson, anak ni Robert Lacson. Hindi ako manginginig sa harap niya.

Sa wakas, itinaas niya ang kanyang mukha at tumingin sa akin.

Madilim ang kanyang mga mata. Malalim na kulay kape at halos maging itim na. Tumagos ang tingin niya diretso sa aking kaluluwa. Malamig ito at walang emosyon. Tinitingnan niya ako na parang isa lamang akong bagay na pag-aari niya o kaya ay puwede niyang itapon anumang oras.

Walang init o kabutihan sa mga matang iyon. Ang mga mata ng isang taong nagtayo ng napakataas na pader sa paligid ng kanyang sarili, kaya walang sinumang makakalapit sa kanya.

“Keira,” panimula niya. Mababa at malambot ang kanyang boses, ngunit nagpadala ito ng kilabot sa aking buong katawan. “Ikaw ang anak ni Robert Lacson. Ang matapang na inhinyerong nangahas na pumunta rito kahit alam mong bawal.”

May halong pangungutya ang kanyang tono. Puno ng aliw at pagmamalaki. Napakuyom ko ang aking mga palad sa ibabaw ng aking tuhod upang pigilan ang mga itong manginig, ngunit nanatili akong kalmado.

“Oo, Mr. Dela Vega,” sagot ko. Nakakapagtaka at nanatiling matatag pa rin ang aking boses. “Ako si Keira Lacson. At narito ako dahil sa Proyektong Northridge. Kanselado niyo ang aming kontrata nang walang sapat at katanggap-tanggap na dahilan. Ginawa namin ang lahat ayon sa inyong pamantayan. Sinunod ang bawat detalye at patakaran. Nakapasa kami sa lahat ng pagsusuri. Ngunit itinigil niyo ito. Bakit?”

Sumandal siya sa kanyang upuan at pinagdikit ang mga dulo ng kanyang daliri sa ilalim ng kanyang baba. Pinagmamasdan niya ako gamit ang matinding at nakabibiglang tingin. Dahan-dahang gumuhit ang isang mapangas na ngiti sa kanyang mga labi, isang ngiting nagpalamig ng aking dugo.

“Sa tingin mo ba ay nagawa niyo nang tama ang lahat? Na perpekto kayo?” tanong niya. Mapaglaro at malambing pa rin ang kanyang tono, ngunit nakakatakot. “Hayaan mong ipaliwanag ko sa iyo ang isang bagay, Miss Lacson. Sa mundong ito, walang halaga ang pagiging perpekto. Walang halaga ang kalidad. Ang mahalaga ay kapangyarihan. At pera. At pareho kong hawak ang dalawang iyon.”

Hindi ako nagpatinag. Tinitigan ko siya nang diretso, tila ba nakikipagtagisan ng lakas ng loob.

“Maayos at de-kalidad ang aming gawa!” matapang na ganti ko. Medyo tumaas ang aking boses dahil sa inis. “Nasa amin ang mga sertipiko at ulat. Nandoon ang lahat ng katibayan na sumunod kami sa lahat ng alituntunin. Itinigil niyo ang proyekto nang walang katwiran, at ngayon ay babagsak na ang kumpanya ng aking ama. Winawasak ninyo ang mga taon ng paghihirap namin dahil lang sa kaya ninyong gawin ito? Iyan ba ang paraan ng pamamalakad ng isang dakilang kumpanya?”

Lalong lumawak ang kanyang ngisi at dahan-dahang tumayo. Lumakad siya paligid ng mesa hanggang sa tumayo siya mismo sa tapat ko. Matangkad siya at nakaangat nang husto sa akin. Sadyang nakabibigat ang kanyang presensya.

Yumuko siya at inilapag ang kanyang mga kamay sa mga sandalan ng aking upuan. Nakulong ako sa pagitan ng kanyang mga braso. Napuno ng amoy ng mamahaling pabango at panganib ang aking ilong.

“Galit ka,” bulong niya. Halos magdikit na ang aming mga mukha at sinisiyasat ng kanyang madidilim na mata ang bawat bahagi ng mukha ko. “Galit ka sa akin, hindi ba? Sa tingin mo, ako ang kontrabida sa kuwento mo. Sa tingin mo, kaya kong gibain ang buhay ng mga tao nang basta-basta.”

“Hindi ba totoo naman?” balik ko. Tumitig din ako nang diretso at hindi umiwas kahit na ang lakas ng tibok ng puso ko. “Winawasak niyo ang buhay ng ibang tao, Mr. Dela Vega. Parang kayo ay isang hari na gumagawa ng kahit anong gusto, at tinatapakan ang mga tao na parang walang halaga ang mga ito. Kung mayroon man kayong kapangyarihan, dapat sana ay ginagamit niyo ito para sa kabutihan at katarungan.”

Sa isang iglap, akala ko ay sasampalin niya ako o itatapon palabas ng opisina. Inasahan ko ang galit, sigawan, o mga masasakit na salita. Ngunit sa halip, tumawa siya. Isang mababa at malakas na tunog na umugong sa buong silid.

Bahagya siyang umatras at tiningnan ako nang may panibagong interes. “May tapang ka,” sabi niya habang itinagilid nang kaunti ang kanyang ulo. “Nagugustuhan ko ito. Karamihan sa mga pumupunta rito ay umiiyak, nakikiusap, o nagtatangkang suhulan ako. Pero ikaw… pumapasok ka rito, tumitig nang diretso sa mata ko, at inaakusahan mo ako. Iba ka, Keira Amara Lacson.”

Alam niya ang buong pangalan ko. S'yempre naman. Alam niya ang lahat tungkol sa akin, marahil ay pati mga bagay na hindi ko pa alam tungkol sa sarili ko.

“Hindi ito tungkol sa pagiging iba,” sagot ko habang humihinga nang malalim dahil sa kanyang lapit. “Tungkol ito sa kung ano ang tama. Pakiusap, Mr. Dela Vega. Pag-isipan niyo ulit ang desisyon niyo tungkol sa kontrata. Napakahirap para kay Papa ang nangyari. Marami kaming umaasa. May mga pamilyang mawawalan ng kabuhayan kapag bumagsak kami. Bigyan niyo lang kami ng pagkakataon na mapatunayan ang sarili. Hihingin ko ito hindi bilang isang lumuluhod na tao, kundi bilang isang kapwa propesyonal na naniniwala sa katarungan.”

May nakita akong kislap sa kanyang mga mata. Isang bagay na hindi ko matukoy. Interes, pagkalkula, o marahil ay pag-uusyoso. Bumalik siya sa kanyang mesa at umupo. Binuksan niya ang isang kabinet at kumuha ng isang makapal na lalagyan ng mga papel. Inilapit niya ito sa akin, sapat lang upang maabot ko, ngunit parang may laman itong nakakatakot.

“Alam mo ba kung bakit ko talaga kinansela ang proyekto?” tanong niya. Seryoso na naman ang kanyang mukha at mas naging madilim pa ang kanyang boses. Nawala ang pangungutya at napalitan ng isang bagay na mas malalim.

Kumunot ang aking noo. Kinuha ko ang lalagyan at binuksan ko ito. Sa loob ay mga dokumento, litrato, at mga ulat sa pananalapi. Mabilis kong binasa ang nakasaad at parang gumuho ang lupa sa aking paanan, ngunit nanatili akong kalmado sa labas.

Ito ang mga talaan ng mga transaksyon, mga pagpupulong, at mga ugnayan. Mga koneksyon sa pagitan ng kumpanya ng aking ama at mga taong sangkot sa mga iligal na gawain sa lupa. Mga pangalang kilala ko. Mga pangalan ng makapangyarihang tao, kasama na si Magnus Dela Vega, ang kanyang sariling ama.

“Ito…” nauutal kong sambit habang nakatingin sa kanya. Sinikap kong huwag magpakitang-gulo. “Imposible ito. Hinding-hindi gagawa ng masama ang aking ama o makikisali sa anumang labag sa batas. Kilala ko siya. Matino at tapat siyang negosyante. Peke ang mga ito o di kaya ay may maling pagkakaintindi lamang.”

“Maaaring walang alam ang iyong ama,” malamig na sagot ni Xavier. Walang emosyon ang kanyang mukha habang pinagmamasdan ang bawat reaksyon ko. “Ngunit ang mga kasama niya ay meron. Ang lupang tinatayuan niyo? Ito ay lupang pinag-aagawan, Miss Lacson. Lupa na matagal nang inaasam ng aking ama at sentro ng matagal nang hidwaan. Nagamit lamang ang iyong ama. Ginawa siyang kasangkapan nang hindi niya namamalayan.”

Hindi ako makapaniwala sa mga naririnig ko. Ang ama niya? Si Magnus Dela Vega? Ang lalaking iginagalang ng lahat bilang isang dakilang negosyante?

“Ang iyong ama ay isang mabuting tao, iyan ang paniniwala ko,” patuloy niya habang nakasandal sa kanyang upuan. “Ngunit masyado siyang mapagtiwala at masyadong marangal para sa mundong ito. Ginamit siya ng aking ama upang maisulong ang sarili nitong mga plano. Kung itinuloy ko ang proyekto, hindi lang milyon ang matatalo ng kumpanya ko. Mapapahamak din kayo kapag lumabas na ang katotohanan. At higit sa lahat, magiging tagumpay ito para kay Magnus. At hinding-hindi ko hahayaang mangyari iyon.”

Napabuntong-hininga ako habang mahigpit na hawak ang mga dokumento. Ang damdamin ko ay halo-halo. Nais kong ipagtanggol ang aking ama, ngunit alam kong may katotohanan ang sinasabi ni Xavier tungkol sa maduming mundo ng negosyo.

“Bakit mo sinasabi sa akin ang mga ito?” tanong ko nang maingat. “Bakit mo ibinubunyag ang mga lihim na ito kung kailan winasak niyo na kami?”

Tumayo siya muli at naglakad patungo sa malaking bintana. Tumingin siya sa labas, sa siyudad na nasa ilalim ng kanyang paanan. Sandaling nakita ko ang isang bahagi ng kanyang mukha na puno ng pagod at poot, ngunit nawala ito agad nang humarap siya ulit sa akin.

“Dahil nakikita ko ang sarili ko sa iyo,” seryosong sagot niya. “Matapang ka, matino, at handang lumaban para sa iyong pinaniniwalaan. Mga katangiang matagal ko nang hindi nakikita sa ibang tao. At dahil kailangan ko ng isang katulad mo.”

Lumapit siya pabalik sa mesa at sumandal dito, nakaharap sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon at isang madilim na plano.

“Maraming taon ko nang nilalabanan ang aking ama,” mahina ngunit mariing sabi niya. “Sinusubukan kong pigilan ang kanyang mga balak, sinusubukang protektahan ang kung ano ang akin at ang mga taong napapahamak dahil sa kanya. Pero laging nauuna siya sa akin. Alam niya ang aking mga kahinaan. Alam niya kung paano ako saktan.”

Yumuko siya nang kaunti palapit sa akin, at naramdaman ko ang bigat ng kanyang presensya na parang bumabalot sa buong pagkatao ko.

“At ngayon… sa tingin ko ay nahanap ko na ang paraan upang lumaban nang pabalik.”

Hindi ko nagustuhan ang paraan ng kanyang pananalita. Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagtingin niya sa akin, na parang bigla akong naging solusyon sa lahat ng kanyang problema.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko nang may pag-iingat. Mahigpit ang hawak sa gilid ng aking upuan.

“Ikaw,” diretsong sagot niya. Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. “Ikaw ang magiging susi, Keira. Ang susi upang mapabagsak ko siya, at upang mailigtas ko rin ang pamilya mo.”

“Hindi ko naiintindihan,” sagot ko, kahit na may kung anong kaba na gumuguhol na naman sa aking tiyan.

“Kayang-kaya kong iligtas ang kumpanya ng iyong ama,” mabagal niyang wika, binibigyang-diin ang bawat salita. “Maibabalik ko ang kontrata. Babayaran ko ang lahat ng pagkalugi at danyos. Sisiguraduhin kong magiging isa sa mga pinakamatagumpay at iginagalang na pangalan sa industriya ang Lacson Construction. Ibibigay ko sa iyo ang lahat ng hinihiling mo, at higit pa doon.”

Sumikip ang aking dibdib dahil sa pag-asa na biglang sumulpot. Ang mga pangarap namin, ang pamana ni Papa, ang kabuhayan ng marami... lahat iyon ay maibabalik niya sa isang iglap?

“Talaga? Gagawin mo 'yon?” tanong ko, hindi makapaniwala.

“Sa isang kondisyon.”

Nawala agad ang ngiti sa aking mga labi at napalitan ng pag-aalala. Alam kong may kapalit ang lahat sa mundong ito. Lalo na kung galing sa isang taong katulad niya.

“Anong kondisyon?”

“Pakasalan mo ako.”

Nanigas ako sa aking kinauupuan. Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo at nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Tinitigan ko siya. Akala ko ay namalikmata lang ako o di kaya ay nabingi.

“Ano?” nauutal kong tanong. Sigurado akong mali ang narinig ko.

“Narinig mo ang sinabi ko,” kalmadong sagot niya, tila ba hindi niya ibinato ang isang bomba sa pagitan namin. “Pakasalan mo ako, Keira. Maging asawa ko. Hindi habang buhay. Isang taon lamang. Isang kasal na nakabase sa kasunduan at negosyo. Magpapanggap ka bilang perpektong may bahay sa harap ng publiko, at kapalit nito ay ililigtas ko ang pamilya mo, sisiguraduhin ang kinabukasan niyo, at poprotektahan kita at ang lahat ng mahalaga sa iyo mula sa anumang masamang balak ng aking ama.”

Hindi ako makagalaw. Parang pinaglalaruan lang niya ako. Ito ba ang kanyang paraan ng pagbibigay ng tulong? Ang gawing alipin o manika ang anak ng lalaking sinaktan niya?

“Nababaliw ka na ba?” matapang kong tanong kahit na nanginginig na ako sa halo-halong gulat at galit. “Hindi ba sapat na naisira niyo na ang buhay namin? Ngayon ay gusto niyo pang pasukin ko ang impiyernong buhay niyo? Para ba akong isang bagay na puwedeng bilhin at gamitin ayon sa gusto niyo?”

Umugong ang kanyang tawa, puno ng aliw sa aking reaksyon. Tuwang-tuwa siya na parang nanonood ng isang magandang palabas.

“Hindi kita binibili, Keira,” sagot niya habang itinuturo niya ako gamit ang kanyang daliri. “Nagbibigay ako ng pagkakataon. Pagkakataon upang mailigtas ang lahat ng pinahahalagahan mo. At pagkakataon upang tulungan mo akong gibain ang sistemang sumisira sa maraming buhay. Hindi kita pipilitin. Ngunit isipin mo ito nang mabuti. Ito na marahil ang tanging paraan upang makaahon kayo. At tandaan mo… hindi ako nagbibigay ng alok nang dalawang beses.”

Lumapit siya ulit sa akin at ibinulong sa aking tabi, sa paraang nakapanghihina ng tuhod ngunit puno ng banta at pangako.

“Pumili ka nang mabuti, matapang na inhinyera. Ang manatili ka bang malaya ngunit makita mong gumuho ang lahat ng itinayo ng pamilya mo… o maging akin sa loob ng isang taon at makamit ang kapangyarihan at proteksyon na kailangan niyo? Nasa kamay mo ang desisyon. At simula sa araw na ito, wala ka nang ibang mapupuntahan kundi dito lang sa akin.”

Tumalikod siya at naglakad pabalik sa kanyang mesa, habang ako ay naiwang nakatayo, puno ng mga tanong at takot, ngunit puno rin ng isang bagay na hindi ko maipaliwanag.

Simula pa lang ito. At alam ko, kahit sa sandaling iyon… na tinanggap ko man o tinanggihan ang kanyang alok, hinding-hindi na muling magiging katulad ng dati ang buhay ko.