คนไม่สวยผิดเสมอ

เทอร์โบยังโทรมาอวดไอแพดเครื่องใหม่ไม่เลิก พี่สาวแสนดีอย่างฉันก็ต้องมาแสร้งยินดีด้วยการนั่งฟังน้องชายอวดสรรพคุณของมันอยู่ครึ่งชั่วโมง

พอน้องวางสายฉันก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง มองเพดานห้องด้วยความเซ็งจับจิต คนทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย ก็ยังมาเจอเด็กมัธยมก่อกวน ก่อนนี้ก็เพิ่งจะเครียดกับเด็กประถมมาหมาดๆ สาบานเลยว่าฉันจะไม่รับสอนพิเศษเพียงเพราะอยากได้สแตนดี้ขนาดเท่าฝ่ามือที่รุ่นน้องเอามาล่ออีกเด็ดขาด การสอนหนังสือเด็กสูบพลังงานของฉันเกินไป

"บล็อกดีมั้ง"

วนกลับมาคิดถึงเทอร์โบอีกครั้ง แต่ก็ทำไม่ได้หรอก ฉันนึกอิจฉาน้องที่ได้อะไรมากกว่าก็จริง ทว่าใจก็ยังรักน้องมากอยู่ดี

หลังจากนั่งดูบาสเกตบอลแล้วพบว่าทีมของคณะมนุษยศาสตร์พ่ายแพ้คณะวิศวกรรมราบคาบ ฉันกับเพื่อนก็ประชุมเรื่องโปรเจคต์กันต่อ มันคืองานชิ้นสุดท้ายที่จะพาพวกเราเรียนจบอย่างสวยงาม

แต่เวลานี้ฉันขอฮีลใจด้วยผู้ชายในซีรีส์สักสองชั่วโมง งานอะไรพวกนั้นค่อยว่ากัน

ทว่าดูไปดูมาก็พบว่าตัวเองรู้สึกตัวตื่นอีกในตอนเช้า ฉันเป็นแบบนี้เสมอ เสียเวลาไปกับการดูซี่รี่ส์และการนอนหลับไปพร้อมมัน เวลาที่วางเอาไว้ว่าจะทำนู้นทำนี่ก็พังทุกที

"เอาหมูปิ้งสามไม้ ข้าว.."

"น้องรอก่อนนะ พอดีน้องคนสวยเขาจองไว้"

คนขายหมูปิ้งริมทางชี้ไปยังผู้หญิงวัยทำงานคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไกลๆ เธอเหมือนว่าจะยืนรอหมูปิ้งควันโขม่งนี้อยู่

"แต่หนูเอาแค่สามไม้เองนะคะ"

บนถาดรวมบนเตาย่างมองด้วยสายตาน่าจะสามสิบไม้ด้วยซ้ำ

"มีคุณคนสวยเขาโทรมาจองไว้หมดแล้วน่ะน้อง อีกสองเตา รอก่อนนะ"

รอให้โง่!

ฉันยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหมูปิ้งพวกนั้นแล้วเดินหน้าบูดออกมาเรียกรถแท็กซี่ ขึ้นรถมาได้ก็แชร์รูปนั้นลงเฟซบุ๊คส่วนตัวพร้อมแคปชั่น 'คนไม่สวยอดกิน พี่เขาว่างั้น'

น่าโมโหจัง เข้าใจประโยคที่ว่า..

'แค่หน้าตาดี โลกจะใจดีกับคุณ'

ส่วนกับฉันโคตรใจร้ายเลย

ฉันแบกท้องหิวๆ มายังร้านขนมของคณะ ซื้อแซนด์วิชกับนมรสหวานมานั่งกินระหว่างรอเพื่อนที่โต๊ะใต้ตึก พยายามกดอารมณ์กรุ่นในอกลง ฉันใช้ชีวิตมาถึงยี่สิบสองปีได้ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่าเอาเรื่องพวกนั้นมาทำให้อยากลาโลกเลย

"ปลอบใจคนสวยจ้า"

บัวพุ่งเข้ามาหาพร้อมกับใบตองสีเขียวที่ห่อบางอย่างอยู่ด้านในวางลงตรงหน้า

"อะไรเหรอ"

"อยากรู้ต้องแกะ"

ฉันไม่รอช้าหยิบมันขึ้นมามองดู ด้านหน้ามีสติ๊กเกอร์แปะเอาไว้ว่า 'หมูปิ้งแม่เอง'

ไม่ต้องตื่นเต้นแล้ว เพื่อนปลอบใจฉันด้วยหมูปิ้งสองไม้กับข้าวเหนียวหนึ่งห่อที่อยู่ด้านในใบตองอีกที

"โคตรเก๋"

"เรียนจบฉันว่าจะทำอันนี้ไปยืนขายแถวใต้สถานีรถไฟฟ้า"

"เอาจริงเหรอ แม่แกตีตายแน่ๆ"

"ตีทำไม ไปด้วยกัน"

"ตลกตลอด"

"แกก็ขำได้ไหมล่ะ" บัวโบกมือไปมา "อย่าไปสนใจเลย หน้าไอ้คนขายขี้เหร่จะตาย มันควรเครียดกว่าแกอีกมั้ง"

จริง! บัวทำฉันขำได้จริงๆ ถ้าไม่ได้เพื่อนฉันคงจมกับความไม่สวยทั้งวัน

"ดูๆ ดูอีคนสวยมันลีลา แกว่ามันเดินโชว์ตัวให้ใครดูอยู่"

เราสองคนมองไปยังโรสที่ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ กว่าจะเดินมาถึงพวกเราก็ใช้เวลาเกือบห้านาที

"ยังไม่คืบหน้าเลยแหะ"

โรสนั่งลงแล้วถอนหายใจ

"อะไรเหรอ"

"ร้านฉันนั่นแหละ เฮ้อ! เซ็งอ่ะ"

เรื่องนี้น่าเห็นใจโรสมาก ฉันกับบัวเพิ่งรู้จากปากเพื่อนเมื่อวานว่าร้านเค้กของโรสเจอปัญหาหนัก หนักที่ว่าหากเป็นฉันคงมืดแปดด้านและไม่กล้าจะสานธุรกิจนี้ต่อ

"ไม่ต้องเครียดหรอก แค่แกมีฉันกับบัวเป็นเพื่อนก็เครียดจะแย่ อย่าเอาเรื่องร้านมาปวดหัวตอนนี้เลย"

โรสกับบัวมองหน้ากัน สีหน้าของเพื่อนคล้ายกับเอือมระอาและเหนื่อยกับอะไรสักอย่าง แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ฉันที่ทำให้เพื่อนเหนื่อย

สี่โมงเย็นฉันกับบัวอาศัยรถของโรสมายังร้านโรสมินิเค้กที่อยู่หลังมหาวิทยาลัย โรสเพิ่งลงเครื่องชงกาแฟตัวใหม่ เวลานี้ฉันกับบัวจึงต้องโดนกาแฟกันคนละแก้วเพื่อช่วยเทสต์ว่ารสชาติกาแฟออกมาเพี้ยนหรือไม่

"รสชาติไม่เพี้ยน แต่คืนนี้กูเพี้ยนจนดีดแน่"

ฉันพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยกับบัว

"นิดหน่อยหน่า เดี๋ยวตบด้วยส้มตำ เอาปลาร้าไปสู้ ไม่กล้าดีดแล้วล่ะ"

"แต่ขี้แตกชัวร์ๆ" ฉันเสริมต่อท้าย

"คิดว่าดีท็อกซ์ไง นานๆ ที"

นานๆ ทีของโรสไม่มีอยู่จริง โรสชอบกินส้มตำมาก เวลาสั่งมากินที่โรงอาหารนึกว่าสั่งมาเลี้ยงทั้งคณะ ฉันกับบัวก็ต้องผสมโรงด้วยตลอด ทั้งที่ฉันชอบกินเมนูเส้น อย่างก๋วยเตี๋ยว ขนมจีน ไม่ใช่เส้นมะละกอ

นั่งกินส้มตำและเมาท์มอยกันถึงหกโมงเย็น ฉันกับบัวก็ขอตัวกลับ ระหว่างนั่งอยู่ในรถก็เปิดซี่รี่ส์จีนดูไปด้วย ช่วงนี้ซี่รี่ส์เข้ามาให้ดูเยอะมาก พอๆ กับพระเอกหน้าใหม่ๆ ที่มีให้กรี๊ดมากมาย

เอ๊ะ! ทำไมฉันรู้สึกถึงการจับจ้องแปลกๆ ฉันชะงักเงยหน้าขึ้นมองตรงกระจกมองหลังเป็นอันดับแรก พอดีกับที่สายตาคนขับดึงกลับไปมองเบื้องหน้า

แต่ฉันทันเห็นนะ เห็นเขามองหน้าอกของฉัน

นั่งแท็กซี่มานับครั้งไม่ถ้วน ฉันถือว่าโชคดีมากที่ไม่เคยเจอคนไม่ดี แต่เหมือนว่าวันนี้จะโชคไม่ดีเพราะเขามองนมฉันผ่านกระจกอีกแล้ว

ฉันกดออกจากแอปพลิเคชั่นดูซี่รี่ส์แล้วยกมือถือขึ้นมาตั้งทำทีเป็นไลฟ์สดพูดคุยคนเดียว ทั้งที่ความจริงฉันกดถ่ายวีดีโอด้วยกล้องหลังอยู่

"นั่งอยู่บนแท็กซี่หมายเลขxxxx ค่ะ จะถึงคอนโดแล้ว อืม.. รู้สึกแปลกๆ ค่ะ.."

เอี๊ยด! พลันรถก็เบรคอย่างแรงตรงหน้าคอนโดมิเนียม ฉันลดมือถือลงแล้วยื่นแบงค์ห้าสิบให้ คนขับหันมารับเงิน ใบหน้าคร้ามแดดผิวหนังสากระคายบึ้งตึงทำฉันขนลุกไม่น้อยจึงต้องรีบลงจากรถ ทว่าใบหูทันได้ยินเขาพูดตามหลัง

"สวยก็ไม่สวย วุ้ย!"

บรืน! แล้วรถก็ขับออกไปทันที

"ไม่สวยแต่ลุงก็มองนมหนูตั้งหลายครั้งไหมล่ะ"

ฉันก้มมองหน้าอกตัวเองพลางถอนหายใจ

มีดีอยู่อย่างเดียวนั่นแหละ