มีค่าแค่นี้

"วันนี้กูไปธุระก่อน เจอกันดึกๆ"

เสร็จกิจที่มหาวิทยาลัย ผมโบกมือลาเพื่อน เร่งรีบเดินไปยังรถและคนที่ตะโกนมาคือโชน

"รีบไปตีหม้อไงวะ"

"เดี๋ยวกูจะกลับไปตีหัวมึง"

"แล้วมึงจะรีบไปไหน" เจไดเข้ามากอดคอผม สองขาก้าวเดินพร้อมกัน

"ไปขายรถแล้วก็ไปเอาคันใหม่"

"เปลี่ยนรถอย่างกับเปลี่ยนถุงยาง ไม่รักมันบ้างไงวะ"

"ยังไม่เจอที่ใช่ว่ะ ถ้าใช่เมื่อไหร่กูจะรักแล้วก็ไม่เปลี่ยนแน่นอน เจอกันค่ำๆ เพื่อน"

ยกมือบอกลาเพื่อนแล้วขับขี่รถปอร์เช่สีดำที่เป็นเจ้าของมันมาเกือบปีไปยังบ้านของรุ่นน้องในคณะที่จีบจะซื้อต่อรถคันนี้มานานร่วมสองเดือน เห็นมันยอมให้ราคาดีผมเลยใจอ่อนขาย แล้วที่เจไดพูดก็ออกจะเว่อร์เกินไปหน่อยเรื่องเปลี่ยนรถ สามปีผมเพิ่งจะเปลี่ยนไปสองคันเอง สู้เปลี่ยนถุงยางอนามัยไม่ได้สักนิด

ฝ่าฟันรถติดมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งเวลาห้าโมง ชินรุ่นน้องยืนอยู่กับพ่อของมันที่หน้าบ้านเพื่อรอเทสต์รถก่อนการตกลงซื้อขายกันเป็นปกติ

"พี่แทน อย่างแจ่ม"

ไอ้ตัวกะเปี๊ยกยกนิ้วโป้งแล้วเข้าไปลูบไล้ฝ่ามือกับกระโปรงรถ เอาไปนอนกอดได้ผมว่าไอ้ชินคงทำ ระหว่างนี้ผมก็มองไปรอบๆ นึกอยากสูบบุหรี่แต่สถานที่ไม่เอื้ออำนวย แถมผู้ใหญ่ก็ยืนอยู่ด้วย

มองไปมองมาดันเห็นคนที่กำลังเดินออกมาจากประตูบ้านกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก สองคนนั้นพูดคุยบางอย่างกันก่อนคนโตจะกระชับกระเป๋าสะพายกับหัวไหล่แล้วก้าวเดินตรงมาทางนี้

ก้มหน้าเดินเหมือนหาเหรียญบาท ไม่มองสิ่งใดที่อยู่เหนือกว่าพื้นปูนคอนกรีต ไม่สนใจสิ่งมีชีวิตอื่น

ปึก! และแล้วเธอก็เดินมาชนผม เอาศีรษะชนหน้าอกแกร่งของผมเต็มๆ

"โอ๊ะ!"

เธออุทานเสียงหลงแล้วเงยหน้ามอง ในขณะที่ผมยกมือลูบหน้าอกด้วยความจุก ก็ไม่รู้ว่าเหม่อลอยอะไร แถมพอเห็นว่าเป็นผมก็เอียงคอมองทำตาปริบๆ

"แทนคุณ"

"อ่าห๊ะ" ผมขานรับ

เธอ..เอ่อ ทานตะวัน ใช่! ทานตะวันมองผมสลับกับบ้านด้านหลัง ความงุนงงของเธอทำเวลาของผมเดินช้าไปด้วย เธอคงสงสัยนั่นแหละ ผมจะเฉลยให้แล้วกัน

"มาขายรถให้ไอ้ชิน เธอล่ะ"

"มาสอนพิเศษน้องของชิน"

"อ่อ เป็นแฟนมัน"

เธอย่นคิ้วส่ายหน้า "รุ่นน้องเป็นแฟนชิน ขอให้มาช่วยสอนคณิตเด็กประถม"

"ร้อนเงิน?"

"ของตอบแทนเป็นสแตนดี้ชาอึนอูน่ะ"

พูดจบทานตะวันก็เดินผ่านผมออกไปแล้วเลี้ยวซ้าย เดินเท้าไปเรื่อยๆ ไม่สนใจอะไร

แต่ผมยังหยุดความคิดเอาไว้ที่สแตนดี้ชาอึนอู

มันคืออะไรวะ!

"พี่แทน พ่อผมโอเคเลย แต่พี่แถมน้ำมันเต็มถังให้ด้วยได้ไหม พรุ่งนี้ผมไปเอารถที่มอแล้วจะถือเงินสดไปให้พี่ที่มอด้วย"

ไอ้เหี้ยชิน! ถ้าพ่อมันไม่ยืนอยู่ด้วย ผมจะฟาดมือใส่กะบาลมันสักสามที นัดไม่เป็นนัด ไหนจะฤกษ์งามยามดีไปรับรถเบ้นซ์คันใหม่วันนี้อีก

"เสียหายฉิบหาย" ผมกระซิบ

"นะพี่ พ่อบอกพรุ่งนี้ฤกษ์ดีเอารถใหม่เข้าบ้าน"

"แต่ฤกษ์ดีของกูวันนี้"

ไอ้ชินพนมสองมือไหว้งกๆ ไม่ให้พ่อมันเห็น

ไอ้ลูกแหง่ไม่รู้จะไฝว้วะ ช่างแม่งเถอะ!

ผมพยักหน้าให้มันแล้วกลับขึ้นรถ ขับขี่ด้วยความเร็วไม่ต่างจากเต่าคลานไปตามเส้นทางที่เข้ามา ขนาดขับเป็นเต่าก็ยังไล่หลังผู้หญิงตัวเล็กผิวสีน้ำผึ้งได้ทัน

"เดินหาเหรียญยังไม่ครบไง จะมืดแล้วแม่คุณ"

ปกติก็ไม่ใช่คนมีน้ำใจเท่าไหร่ ที่คอยเทียวรับส่งเมียรุ่นพี่กับเพื่อนทุกวันนี้เพราะคำสั่ง แต่วันนี้ผมจะทำตัวมีน้ำใจไปส่งรุ่นพี่ของเมียโอบอีกสักครั้งแล้วกัน

ปิ๊บ! ผมจอดรถเทียบด้านข้างทานตะวันพร้อมกับเปิดกระจกรถลง เธอเองก็ชะงักแล้วหันมอง

"กลับด้วยกันไหม"

"ขอบใจ"

ที่ไม่ใช่ปฏิเสธเพราะเธอเปิดประตูแล้วขึ้นมานั่งทันทีก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่คล้ายโล่งใจ ผมคิดว่าเธอน่าจะรอนั่งรถฟรีอยู่มากกว่า และคงจะเหนื่อยน่าดูด้วยถึงได้เอียงตัวพิงกระจกแล้วหลับใหลไม่แม้แต่จะคุยกับผมสักคำเดียว

เออ! ผมมันก็มีค่ากับพวกเธอแค่นี่นั่นแหละ

[Tankhun End]

ปิ๊บ!

"แม่งเอ๊ย! ขับรถควายๆ"

ฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงบีบแตรกับสบถด่าดังลั่น ถึงเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองนั่งอยู่บนรถหรูของแทนคุณ

และเขาก็กำลังทำหน้าบูดบึ้ง บีบแตรอีกสองครั้งใส่รถที่เลี้ยวออกมาจากซอยกะทันหัน

ผู้ชายคนนี้หัวร้อนและดูนักเลงที่สุดไปเลย

"ทานตะวัน" เสียงเอ่ยเรียกไม่เบานักดังจากด้านข้างมาพร้อมกับบางอย่างจิ้มที่แก้มอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บจี๊ดทำฉันสะดุ้ง

ผู้ชายหน้าคมคนหัวร้อนเมื่อครู่กำลังมองฉัน ในมือของเขามีหลอดสีเขียวแท่งยาวที่น่าจะใช้เป็นอาวุธทำร้ายกันเมื่อครู่

"ถึงคอนโดแล้ว"

ฉันหันมองอีกฝั่ง อ่า.. ถึงคอนโดมิเนียมแล้วจริงๆ ด้วย

พิจารณามองเขาเพลินไปหน่อย ไม่รู้ตัวเลยว่าซอยที่รถพุ่งออกไปถึงก่อนคอนโดมิเนียมนิดเดียว

"ทำไมจอดรถตรงนี้ล่ะ"

ฉันปลดล็อกเข็มขัดนิรภัย เหล่ตามองหลอดในมือของเขาแล้วมองแก้วกาแฟที่อยู่ตรงกลาง หลอดค้างอยู่ในนั้นมาตั้งกี่วันแล้วก็ไม่รู้ รู้บ้างไหมว่าฉันเหนื่อยแค่ไหนกับการดูแลผิวหน้า

“จะไปผับต่อ”

พอรู้อยู่ว่าเขาเป็นหุ้นส่วนผับดัง แต่ถ้าไม่กลับมาที่นี่เลยก็น่าจะจอดส่งฉันที่ป้ายรถเมล์สิ

“ขอบใจนะ เสื้อคลุมเราฝากชูครีมไปคืนแล้ว ขอบคุณอีกครั้ง.."

"ไอ้พี่หมูห้องฟ้า.."

จู่ๆ เขาก็พูดบางอย่างขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาที่สานสบกันแฝงอันตรายที่ทำให้ฉันร้อนวูบวาบตรงแขนทั้งสองข้าง

อันตรายเหมือนกับเมื่อคืนตอนเขาจ้องหน้าฉันแล้วเอ่ยชมมาในประโยคนั้น แม้มันจะเป็นการตอบแบบถนอมน้ำใจก็ตาม

"เราสมัครแอคล็อกนั้นแล้วนะ"

"อ่อ.. อื้ม"

แล้วฉันก็ลงจากรถมายืนงุนงงยกมือเกาศีรษะมองตามท้ายรถหรูขับออกไป สนับสนุนเซ็กซ์ครีเอเตอร์ต้องมาบอกกันด้วยหรือไง แปลกคน!