ตอนที่ 3 กลัวอะไร

"โมน่า?" ไคโตะพึมพำเบา ๆ แล้วมองไปที่โมน่าแล้วย่นคิ้วสงสัย

"เรียนที่ไหน" เป็นธีร์ที่โพล้งถามขึ้น ทำให้ไคโตะหนุ่มลูกเสี้ยวญี่ปุ่นยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ม. SC ค่ะ" พอโมน่าพูด ใบหน้าของไคโตะก็เปื้อนรอยยิ้มจาง ๆ แววตาที่จ้องมองหญิงสาวดูซับซ้อน

"บริการพวกพี่ให้ดี ๆ นะ รับรองทิปไม่อั้น" เติ้ลเอ่ยแล้วยิ้มให้พนักงานตัวเล็กอย่างเป็นมิตร ทำให้โมน่าก้มหน้าเผยยิ้มบาง ๆ อย่างดีใจ

'วันนี้โชคดีจริง ๆ' เธอคิดในใจ ก่อนจะบริการหนุ่ม ๆ นักศึกษาวิศวะอย่างขยันขันแข็ง

"ไคโตะ มึงหาติวเตอร์คนใหม่ได้หรือยัง" สิ้นเสียง โมน่าก็ชะงักแล้วหันไปยังชายหนุ่มใบหน้าใสที่ชื่อว่า 'ไคโตะ'

'เป็นเขา?' เธอนึกถึงเมื่อกลางวันที่ทิ้งกระดาษโน้ตที่มีเบอร์โทร และชื่อไป

'เขารู้จักกับญิ๋งญิ๋ง' คำถามอยู่ในหัวผุดขึ้นมากมาย ในขณะที่ไคโตะไม่ได้ตอบคำถาม เขาเลือกที่จะมองมาที่โมน่า

"ได้ยินมาว่า เธอเรียนเก่งได้อันดับหนึ่งทุกปี?" เขากล่าวถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

"เอ่อ..." โมน่ายังไม่ได้พูดอะไรต่อ ไคโตะก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

"ถ้าพี่จะจ้างเรามาติวให้...จะได้มั้ย" ไคโตะพูดน้ำเสียงสุภาพแล้วเผยยิ้มบาง ๆ โมน่าก้มหน้ามือทั้งสองกำกระโปรงแน่น รู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

"โมน่าไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ พี่หาคนอื่นเถอะ" แน่นอนว่าเธอไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวยิ่งเฉพาะคนของญิ๋งญิ๋ง

"งั้นเหรอ" เขาเอ่ยเสียงที่ราบเรียบชวนขนลุก ทำให้หัวใจดวงน้อยของโมน่าสั่นกลัว

"ไคโตะให้ค่าตอบแทนสูงนะไม่สนใจเหรอ" เป็นธีร์ที่ชวนเพื่อนเกลี่ยกล่อม

"....." โมน่าส่ายหน้าแล้วเจื่อนยิ้มบาง ๆ ค่าตอบแทนจะสูงแค่ไหน เธอก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด เพราะคนอย่างญิ๋งญิ๋งไม่ได้มีความคิดดี ๆ แน่

ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เติ้ลจะเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความสงบ

"อย่าไปบังคับน้องเขาเลย" ไคโตะยกยิ้มแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นก่อนจะกนะดกเข้าปาก แต่สายตายังคงมองไปที่โมน่า

โมน่าได้มีโอกาสออกมาจากห้องเพื่อมาสูดอากาศ หนุ่ม ๆ ข้างในสูบบุหรี่กันเก่งชะมัด เธอแทบจะหายใจไม่ออก พอมานึก ๆ ดู งานแบบนี้ก็ทำลายสุขภาพตัวเองเหมือนกัน จึงเริ่มคิดที่อยากจะเปลี่ยนงาน ระหว่างที่เธอกำลังเดินกลับเข้ามาในห้อง

โมน่าต้องชะงักฝีเท้า เมื่อมีชายหนุ่มร่างสูงยืนขวางประตูอยู่ เขาเดินก้าวขายาวมาหา ในขณะที่เธอก้าวถอยหลังหนีไปสองก้าว ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น ๆ

"พี่ไคโตะ..มีอะไรหรือเปล่าคะ" ไคโตะยืนเอามือล้วงไปในกระเป๋า เอียงคอจ้องมองคนตัวเล็กพร้อมกับใช้ลิ้นกระพุ้งที่แก้ม

"พี่แค่อยากจะมาถามน่ะ...." พูดจบก็กระตุกยกยิ้มมุมปาก

"...เธอกลัวอะไรพี่?" เขากล่าวถามพร้อมกับเลิกคิ้วบาง ๆ

จู่ ๆ หัวใจของคนตัวเล็กก็เกิดเต้นแรงผิดจังหวะ สาเหตุก็เพราะใบหน้าที่หล่อเหลาอยู่ใกล้สายตาของเธอแค่คืบ โมน่าก้าวถอยหลังไปอีกสองก้าว เธอรู้สึกว่าใบหูทั้งสองร้อนผ่าวลามไปถึงต้นคอ

"โมน่า ไม่ได้กลัวค่ะ" เธอเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา

"หึ" ไคโตะแค่นหัวเราะเบา ๆ

"แล้วทำไมไม่ยอมมาติวให้พี่ล่ะ" โมน่าเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงหลังจากที่เขาพูดจบ

"เอ่อ...ก็เพราะโมน่าไม่มีความสามารถติวให้ใครได้ค่ะ" จริง ๆ เธอเคยรับติวให้กับนักศึกษาทั้งในคณะ และต่างคณะ และเธอก็ทำได้ดีด้วยเพียงแต่กับไคโตะที่เป็นคนของญิ๋งญิ๋ง เธอไม่กล้ารับจริง ๆ

ไคโตะไม่ได้พูดอะไร เขาได้แต่ยืนจ้องมองโมน่านิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในห้อง โมน่ายืนมองแผ่นหลัง แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

KaiTo

ไคโตะขับรถกลับมายังคอนโดของตัวเองหลังจากไปสังสรรค์กับเพื่อนที่คลับมา เขาถอดเสื้อช็อปสีเลือดหมูออกแล้วเหวี่ยงไปกองอยู่บนโซฟา ก่อนจะนั่งลงแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เขาพ่นควันสีขาวขุ่นออกมา ในหัวนึกถึงคนคนหนึ่งที่เพิ่งเจอมา ไคโตะกระตุกยกยิ้ม

"น่าสนใจ" เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ราคาแพงขึ้นแล้วกดหาใครบางคน

(ไคโตะคุง! โทรมาทำไมดึก ๆ ดื่น ๆ) เสียงแหลมโวยวายผ่านลำโพงทำให้เขาต้องเอียงคอออกห่างโทรศัพท์

"มีเรื่องให้ช่วย" เขาเอ่ยเข้าไปในสายเสียงเรียบ ทำให้คนปลายสายนิ่งเงียบ ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจเบา ๆ

(สำคัญ?)

"อืม" ไคโตะตอบกลับไปสั้น ๆ แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ เหยื่อติดเบ็ดล่ะ

(งั้นก็พูดมา ถ้าช่วยได้ฉันก็จะช่วย)

"กระติ๊บช่วยได้อยู่แล้ว"

.........

โมน่าตื่นเช้าเข้าครัวกับป้าดี เพื่อทำอาหารใส่บาตรทำบุญให้กับคนเป็นแม่ที่ล่วงลับ ตอนนี้คนในบ้านหลังใหญ่ยังไม่มีใครตื่น หลังจากทำอะไรเสร็จเรียบร้อย เธอก็กลับเข้ามาในห้อง อาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัยตามปกติ

วันนี้มีเรียนช่วงเช้า โบว์จึงอาสาไปหางานพาร์ทไทม์เป็นเพื่อนโมน่า

"แกอยากได้งานแบบไหน" ระหว่างหญิงสาวทั้งสองเดินหางานกันอยู่ สายตาก็สะดุดไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่ง

"นั่นมัน..ญิ๋งญิ๋ง" โบว์เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เพราะญิ๋งญิ๋งมีคนควงไม่ซ้ำหน้าอยู่แล้ว ทว่าชายหนุ่มคนนั้นกลับเป็นพี่ชายต่างมารดาของฉัน 'พี่โยชิ'

"แล้วผู้ชายคนนั้นใครกัน เรียนวิศวะด้วยเท่จัง" ไม่มีใครรู้ว่าโมน่ามีพี่ชาย เพราะเธอไม่เคยกล่าวถึงพี่ชายจอมเสเพลเลย แต่ที่แปลกใจพี่โยชิรู้จักกับญิ๋งญิ๋งได้ยังไง พวกเขาเจอกันที่ไหน ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่แทบจะไม่มีโอกาสได้พบเจอกันเลย

โมน่ายืนมองพี่ชายต่างมารดาที่กำลังป้อนไอศครีมให้หญิงสาวแล้วเบ้ปากอย่างไม่รู้ตัว คาสโนว่าตัวพ่อ เจอกับคาสโนว่าตัวแม่ น่าสนุกแหะ เธอปิดปากหัวเราะเบา ๆ

"แกหัวเราะอะไร" โบว์เห็นท่าทางของโมน่าก็เลยถามออกไป

"เปล่านิ เราไปกันเถอะ" ว่าจบ โมน่าก็คว้ามือโบว์เดินออกมา

สองสาวเดินวนในห้างจนเมื่อย จึงตัดสินใจเข้าไปในคาเฟ่สั่งเครื่องดื่ม กับเบเกอรี่มานั่งกิน

ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่างก้มหน้ามองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง แล้วอยู่ ๆ โบว์ก็สะกิดแขนรัว ๆ

"แก ๆ ดูนี่สิ เขาประกาศรับสมัครติวเตอร์ รายได้ดี" เธอเอ่ยน้ำเสียงดีใจ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้โมน่า

โมน่าอ่านข้อความในโทรศัพท์

'ประกาศรับสมัครติวเตอร์ด่วน รับประกันรายได้ สอบถามรายละเอียดได้ที่เบอร์ 0808888888 กระติ๊บ หรือสะดวกมาพูดคุยกันได้ที่บริษัท NOVANO'

"บริษัท novano?....." โมน่าพึมพำเบา ๆ

"...บริษัทที่ผลิตและส่งออกชุดชั้นใน" พอสิ้นเสียง โบว์ก็ผงกหัวงึก ๆ

"ใช่ ๆ เท่าที่ฉันรู้มาประธานบริษัทเป็นผู้หญิงชื่อกระติ๊บ"

"อืม" โมน่าตอบรับสั้น ๆ ซึ่งเธอก็พอจะรู้มาบ้าง และรู้ด้วยว่าเธอแต่งงานแล้ว และก็มีลูกชายหนึ่งคน

"แก ที่เขาหาติวเตอร์เพื่อจะให้ไปสอนลูกชายเขาหรือเปล่า"

"จะบ้าเหรอแก ลูกชายเขาเพิ่งจะห้าเดือนเองนะ" ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ

"เอ้าเหรอ...." โบว์จ้องมาที่ฉันแล้วขมวดคิ้วแน่น

"...แล้วเขาหาติวเตอร์ให้ใครกันนะ" โมน่านั่งครุ่นคิด เพราะเธอไม่รู้เรื่องส่วนตัวของประธานสาวคนนี้เลย รู้แค่ผิวเผิน เธอแต่งงานกับดอกเตอร์หนุ่มที่ชื่อ 'หมอฌาณ' มีลูกชายหนึ่งคนตอนนี้อายุห้าเดือน

"แกไม่ลองโทรไปสอบถามดูล่ะ" โบว์กล่าวแนะนำ

"เขาจะรับฉันเหรอ" โมน่าแอบไม่มั่นใจความรู้ความสามารถของตัวเองขึ้นมา

"แกเก่งขนาดนี้ ใครจะไม่รับล่ะ" โมน่าเผยยิ้มหวาน

"งั้นฉันจะลองดู" โมน่าไม่ได้โทรไปทันที เธอกลับมาที่บ้าน กำลังจะเดินแยกไปห้องพักแม่บ้าน รถยนต์คันหรูก็กดแตรดังมาจากด้าน เธอพ่นหายใจเบา ๆ ก่อนจะชะงักฝีเท้ายืนรอ ไม่นานก็มีคนลงจากรถเดินเข้าไปหาเธอ

"รู้จักญิ๋งญิ๋งมั้ย"