ตอนที่ 9 กินได้หมด

"วันนี้เลิกเรียกแล้วพี่จะมารับไปคอนโดนะ" ระหว่างทางไคโตะก็ชวนโมน่าพูดคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบเกินไป

"ค่ะ" แต่โมน่าก็ตอบเพียงคำสั้น ๆ เพราะเธอรู้ว่าที่ไปคอนโดในวันนี้คือไปติวหนังสือให้กับเขา และเธอก็เตรียมพร้อมมาเรียบร้อยแล้ว

"เธอชอบกินอะไร" ไคโตะถามจบ โมน่าก็ชะงักแล้วหันไปที่คนขับ เธอย่นคิ้วบาง ๆ อย่างสงสัย

"หมายถึงอาหารน่ะเหรอคะ" เธอยังคงมองใบหน้าด้านข้างของเขา แล้วถามกลับ

"ใช่" เจ้าของใบหน้าตอบสั้น ๆ แล้วหันมายิ้มให้

"โมน่ากินได้หมด" สาวนิเทศฯ ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

"กินพี่ได้มั้ย" พอสิ้นเสียง โมน่าก็แอบหัวเราะในใจ มุกอะไรเนี่ย เสี่ยวมาก ๆ

"ถ้าพี่ให้กินโมน่าก็กินค่ะ" เล่นกับเขาสักหน่อยเดี๋ยวจะคิดว่าเราเย็นชาเกินไป โมน่าคิดในใจแอบอมยิ้มเบา ๆ

"กล้ากินพี่ก็ยอมให้เธอกิน" โอ๊ย จะอ้วกใครอยากกินนายกัน เธอแสร้งทำท่าทีเขินอายแบบฉบับผู้หญิงใสซื่อ

"พี่ไคโตะ" โมน่าเอ่ยเสียงหวาน ทำให้ชายหนุ่มวิศวะหันมาแล้วขานรับอย่างสุภาพ

"ครับ"

"พี่ชอบโมน่าจริง ๆ เหรอคะ" พูดจบ ไคโตะก็ตอบกลับทันควัน

"ใช่" เขามองใบหน้าใสใสของหญิงสาวที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มทำให้เขาหลงใหลไปชั่วขณะ ก่อนจะเรียกสติกลับมาหันไปมองถนนผ่านกระจก

"....." โมน่าเปลี่ยนสีหน้ากระตุกยิ้มมุมปาก

พอมาถึงมหาลัย โมน่าลงจากรถไคโตะก็ขับออกไปเลยเพราะว่ามีเรียนกลัวว่าจะไปสาย เธอเดินเข้ามาในตึก ก็เจอกับญิ๋งญิ๋งดูเหมือนว่าจะดักรออยู่

"มีอะไร" โมน่าถามเสียงราบเรียบ เมื่อญิ๋งญิ๋งเดินมาขวางทาง

"เธอ กับพี่ไคโตะไปถึงไหนแล้ว" เธอกอดอกถามด้วยสีหน้าลำพองใจ

"หมายความว่าไง" โมน่าแสร้งทำเป็นไม่รู้คำถามของญิ๋งญิ๋ง

"ฉันหมายถึงเธอกับเขาคบกันหรือยัง" โมน่าหัวเราะท่าทางของญิ๋งญิ๋งในใจที่ดูร้อนรนมาก

"ยัง" เธอมีสีหน้าพอใจในคำตอบเผยรอยยิ้มออกมาอย่างชัดเจน

"ก็แค่นี้แหละ" พูดจบ ญิ๋งญิ๋งก็หลบทางให้โมน่าเดินขึ้นบันไดไป

พอเข้ามาในห้องเรียนก็เจอโบว์ที่กวักมือเรียกเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"พี่ไคโตะมาส่งเหรอ" โมน่าเดินไปนั่งข้าง ๆ โบว์ก็ถามทันที

"อืม" โมน่าตอบกลับสั้น ๆ สีหน้าไร้ความรู้สึก

"ฉันว่าพี่ไคโตะต้องชอบแกแน่ ๆ เลย" โบว์พูดออกมาอย่างจริงจัง และดูมั่นใจมาก ทำให้โมน่าลอบหายใจเบา ๆ

"คงงั้น" แล้วตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจ ให้เพื่อนคิดเองเออเองคนเดียวไปเถอะ

"แล้วแกรู้สึกหวั่นไหวกับพี่เขาบ้างมั้ย" โมน่าส่ายหน้าพรึดโดยสัญชาตญาณ

"ไม่เลยเหรอ" โบว์ถามย้ำ โมน่าคลี่ยิ้มแล้วพูดเบา ๆ

"ก็ไม่แน่" เพื่อนสนิทได้ฟังแล้วก็มีสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ราวกับเป็นแฟนตัวยงคู่จิ้น บ้าไปแล้ว

"ฉันอยากให้แกเป็นแฟนกับพี่ไคโตะนะ"

"ทำไมล่ะ" โมน่าเลิกคิ้วถาม

"ก็แกกับพี่เขาเหมาะสมกันมาก แกสวยน่ารักเรียนเก่งฉลาด ส่วนพี่ไคโตะก็หล่อ ตัวก็สูงหุ่นก็ดี ฉันว่าเขาต้องมีซิกแพคแน่ ๆ" โบว์จินตนาการไปถึงไหนแล้วเนี่ย โมน่าจ้องมากเพื่อนแล้วส่ายหน้า

"เฮ้อ" โมน่าถอนหายใจ เธอไม่ชอบคนโง่ และไร้สาระอย่างหนุ่มลูกเสี้ยวญี่ปุ่นคนนั้นหรอกนะ

เลิกเรียนไคโตะก็มารับตามที่พูดไว้ เขาไม่ได้มุ่งไปที่คอนโดแต่เขากลับพาโมน่าไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นแทน พอจอดรถสนิทเขาก็หันมาพูดกับโมน่า

"กินได้ใช่มั้ย" โมน่าพยักหน้า แล้วลงจากรถ ระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปในร้านก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านหลัง

"ไคโตะคุง!" โมน่ากับไคโตะหันหลังไปมองที่ต้นเสียงก็พบว่าเป็นชายหญิงคู่หนึ่ง

"กระติ๊บ ไอ้ฌาณ" ผู้หญิงก็คือประธานสาวที่โมน่าเคยเจอ ส่วนผู้ชายถ้าให้เดาคงจะเป็นสามีของเธอ หญิงสาวเดินปรี่เข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"อย่าบอกนะว่าคบกันแล้ว" ประธานสาวเอ่ยพร้อมกับมองโมน่า สลับกับน้องชายของเธอแล้วทำสายตาจับผิดอะไรบางอย่าง

"ยัง" เขาเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วพ่นหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปที่พี่เขยของตัวเอง

"ไอ้ฌาณเอาเมียมึงไปเก็บดิ" ฌาณยกยิ้มบาง ๆ แล้วมองมาทางโมน่าก่อนจะหันไปถามน้องชายของภรรยา

"ติวเตอร์คนใหม่?"

"อืม" ไคโตะตอบสั้น ๆ

"เรียนวิศวะ?" เขาถามด้วยใบหน้าสงสัย

"โมน่าเรียนนิเทศฯ" กระติ๊บตอบแทน ทำให้ฌาณขมวดคิ้วมองไคโตะ แล้วหันมาที่ภรรยาตัวเอง กระติ๊บเขย่งเท้าแล้วพูดกระซิบกระซาบกับสามีของตน โดยไม่ให้โมน่ากับไคโตะได้ยิน

"หึหึ" พอกระติ๊บพูดจบ ฌาณก็มองไปจ้องไคโตะแล้วแค่นหัวเราะออกมา

"ไหน ๆ ก็เจอกันแล้ว วันนี้พี่เลี้ยงเอง" กระติ๊บคว้ามือโมน่าแล้วพาเดินนำหน้าเข้าไปในร้าน

โมน่าเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว เธอได้แต่นั่งทานอาหารเงียบ ๆ เพราะคิดว่าตอนนี้ยังคงไม่ต้องเล่นละครอะไร ไคโตะพูดคุยปรึกษา เรื่องเครื่องจักรที่เขากำลังสร้างมาประกวดกับฌาณ คนเรียนวิศวะมาถามคนเรียนแพทย์ โมน่าก็รู้สึกว่ามันแปลก ๆ ทว่าฌาณดันตอบได้ราวกับเรียนมาเหมือนกัน บ้าจริงผู้ชายคนนี้เก่งจังเลย มิหน้าถึงได้เป็นดอกเตอร์ทั้งที่อายุยังน้อย เทียบกับอีกคนยังทำตัวไร้สาระบ้าบอคอแตกอยู่เลย จะว่าก็ไม่ได้ฐานะครอบครัวดี มีเงินใช้ยันชาติหน้าคงไม่สนใจอะไรนักหรอก

ไม่เหมือนกับเธอ ที่ต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง ขนาดมาอยู่กับพ่อแท้ ๆ แล้วชีวิตก็ยังลำบาก เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาสักทีนะ จริง ๆ แล้วพ่อแท้ ๆ ก็ดีกับเธอไม่น้อย แต่อาจจะเป็นเพราะแม่ใหญ่ขัดขวางไม่ให้โมน่าได้ติดต่อกับพ่อแท้ ๆ ท่านจึงไม่ได้รับรู้ความเป็นอยู่ของเธอ คงจะได้ฟังคำโกหกของแม่ใหญ่ฝ่ายเดียว

"กูต้องชนะกลุ่มไอ้โยชิให้ได้" ไคโตะพูดออกมาอย่างมุ่งมั่น โมน่าที่กำลังดื่มน้ำก็แทบจะสำลัก ห๊ะ! นี่เขาแข่งกันทำเครื่องจักรกันอยู่เหรอ ไม่เคยเห็นพี่ชายพูดถึงเลย

"โยชิ?" ฌาณกล่าวถามเสียงเรียบ

"คนที่กูเกลียดมากที่สุด" เขากัดกรามแล้วพูดด้วยสีหน้าคับแค้น ราวกับจงเกลียดจงชังโยชิมาก โมน่ามองไคโตะแล้วคิดในใจว่า พี่ชายต่างมารดาไปทำอะไรให้เขาเกลียดขนาดนี้กันนะ

"มันทำอะไรให้มึงเกลียดขนาดนั้น" เป็นคำถามที่โมน่าเองก็อยากรู้

"มันเป็นพวกหมาลอบกัด!" ฌาณ กระติ๊บ แม้แต่โมน่าก็ต่างย่นคิ้วด้วยความสงสัย ทว่าไคโตะกลับไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ภายในใจของโมน่า ถึงแม้ว่าโยชิจะเกเรชอบชกต่อย แต่เขาไม่เคยลอบกัดใครนะ เป็นเรื่องเข้าใจผิดหริอเปล่า แต่ช่างเถอะเธอไม่อยากสนใจ

"ทำไมโมน่าไม่ค่อยพูดเลย เกร็งเหรอ" อยู่ ๆ กระติ๊บก็พูดขึ้น ทำเอาโมน่าไปไม่เป็นเลย

"เธอไม่ชอบคุยกับคนหน้าปลวก" เป็นไคโตะที่พูดแล้วหัวเราะเบา ๆ

"ไคโตะคุง!" กระติ๊บตวาดใส่น้องชายแล้วหันไปพูดกับสามี

"นายก็คิดว่าฉันหน้าปลวก?" เธอทันเห็นสามีตัวเองแอบยิ้มจึงถามอย่างไม่สบอารมณ์

"กระติ๊บของผมสวยที่สุดแล้วครับ" ฌาณพูดเอาใจภรรยาตัวเองอย่างอ่อนโยน

"เหอะ" ไคโตะมองสามีภรรยาที่ออดอ้อนกันก็กลั้วหัวเราะอย่างเอือมระอา ก่อนจะหันมาถามโมน่า

"อิ่มแล้ว?" เธอผงกหัวรับ

"เราไปกันเถอะ" พูดจบ ไคโตะก็คว้ามือโมน่าลุกขึ้น เธอดึงออกแล้วยกมือกล่าวขอบคุณกระติ๊บ และฌาณสำหรับอาหารมื้อนี้

"น้องเขามีมารยาทกว่านายอีก" กระติ๊บต่อว่าน้องชายอย่างไม่จริงจัง

"วันหลังมาทานกับพี่อีกนะ" แล้วหันมาพูดกับว่าที่น้องสะใภ้ที่เธอมโนขึ้นมาเอง

"ค่ะ" โมน่าตอบกลับ แล้วคลี่ยิ้มหวาน ก่อนที่ไคโตะจะดึงมือเธอเดินออกมา

"เดี๋ยวพี่จะพาไปดูคอนโดกระติ๊บ" ระหว่างขับรถอยู่ ๆ ไคโตะก็พูดถึงคอนโดที่เป็นห้องเก่าของพี่สาวขึ้นมา เพราะเธอแอบเห็นเมื่อตอนออกมากระติ๊บหยิบคีย์การ์ดสีดำ และรหัสบางอย่างให้เขา

ตอนนี้โมน่ายังคงให้คำตอบกับไคโตะไม่ได้ ว่าจะย้ายไปดีมั้ย กำลังคิดผลได้ผลเสีย เธอควรจะคิดเผื่ออะไรไว้หลาย ๆ อย่าง ไม่ควรด่วนตัดสินใจ

ไคโตะพามายังห้องพี่สาวของเขา ซึ่งดูกว้างขวาง และหรูหรามาก พอ ๆ กับห้องเขา เธอตกแต่งภายในแบบญี่ปุ่นดูอบอุ่นดี พ่อหรือแม่เขานะที่เป็นญี่ปุ่น

"น่าอยู่มั้ย" โมน่าผงกหัว ไคโตะคว้ามือเธอแล้วพาไปนั่งที่โซฟานุ่ม ๆ

"ถ้าเธอย้ายมา พี่จะดูแลเธออย่างดีเลยแหละ" พอสิ้นเสียง โมน่าก็แอบหัวเราะในใจ