Chapter 2

CHAPTER 2

" THE LIFE I NEVER CHOSE "

Avianna's POV

After what happened at the hotel earlier, dumiretso agad ako sa kwarto ko.

I don't know what to feel.

Magkahalo ang nararamdaman ko.

Galit.

Takot.

Pagkalito.

Pagkabalisa sa magiging kinabukasan ko.

Hindi ko na alam.

Halos mamaga na ang mga mata ko sa kakaiyak dahil sa sinabi nina Mom at Dad kanina.

Hindi ko alam kung magulang ko pa ba talaga sila o hindi na.

May pakialam pa ba sila sa akin? Sa nararamdaman ko?

Anak pa ba ang tingin nila sa akin?

O isa lang akong mahalagang asset na maaari nilang gamitin para sa negosyo?

Pakiramdam ko kasi ganoon.

Hindi anak.

Kundi isang bagay na kailangang sumunod sa lahat ng gusto nila.

Wala na ba talaga akong karapatang magdesisyon para sa sarili ko?

Kahit man lang sa bagay na ito?

Kung sino ang gusto kong makasama habang buhay?

Pagod na pagod na ako sa buhay na ganito.

Pagod na akong magpanggap na okay lang ang lahat.

Pagod na akong sundin ang bawat gusto nila.

Minsan napapaisip ako na baka may magandang dahilan sila para gawin ito. At kung mayroon man, baka kaya ko pang intindihin.

Pero wala. Kahit isang paliwanag, wala.

Kasalanan ba ang magreklamo nang ganito?

Napahawak ako sa sentido ko nang sumakit ang ulo ko dahil sa stress, pagod, at kakaiyak.

Malapit nang mag-alas diyes ng gabi ngunit hindi pa rin ako makatulog.

Inabot ko ang cellphone ko mula sa maliit na side table sa tabi ng kama.

I opened my F******k account. Agad na lumabas ang isang notification.

"You have memories to look back on today."

Binuksan ko iyon at bumungad sa akin ang mga larawan noong elementary pa lamang ako.

Masaya akong nakangiti kasama sina Mom at Dad. Ngunit sa likod ng mga ngiting iyon ay may mapait na alaala.

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko. Dahil naalala ko ang isang araw na pilit kong gustong kalimutan.

--- Flashback ---

Sa apat na sulok ng classroom, maingay ang lahat sa kakadaldalan at kani-kanilang ginagawa.

Nang maglakad si Ma'am Love papunta sa harapan, unti-unting tumahimik ang buong klase.

"Class, listen. I will now announce the valedictorian, salutatorian, and all the top students."

Excited niyang anunsyo.

Napuno ng hiyawan ang classroom.

May kaba.

May excitement.

May lungkot.

Iilang araw na lamang kasi ay graduation na namin.

"Our class valedictorian is—"

Lalong lumakas ang ingay.

Naririnig ko ang ilan kong kaklase na binabanggit ang pangalan ko. Halos lumabas ang puso ko sa sobrang kaba. Pinagpapawisan ang noo ko kahit malamig naman ang hangin.

Kailangan ako iyon. Kailangan ako ang valedictorian.

Hindi ko dapat biguin sina Mom at Dad dahil iyon ang gusto nila. Ang maging top one ako palagi.

Sa murang edad pa lamang, ramdam ko na ang bigat ng kanilang mga inaasahan. Ang pakiramdam na kailangan kong maging perpekto.

Napapikit ako nang marinig kong muling magsalita si Ma'am Love.

Ngunit sa pagkakataong iyon, parang gumuho ang mundo ko.

Hindi pangalan ko ang narinig ko.

"Our class salutatorian is Avianna Brie Saavedra."

Nagpalakpakan ang buong klase.

May mga bumati. May mga ngumiti.

Pero hindi ko magawang ngumiti pabalik.

Salutatorian lang ako.

Paano na?

--- End of Flashback ---

Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko sa screen ng cellphone. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang araw na iyon.

Hindi dahil naging salutatorian ako kundi dahil iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong hindi sapat ang best ko.

At mula noon, parang buong buhay ko nang sinusubukang abutin ang mga pamantayang hindi ko naman pinili para sa sarili ko.

Muli akong napabuntong-hininga at pinunasan ang mga luha sa aking pisngi. Ibinaling ko na lamang ang atensyon ko sa pag-scroll sa newsfeed.

Habang nag-i-scroll, napahinto ako nang makita ang post ng dati kong schoolmate.

Nasa beach siya kasama ang mga kaibigan niya.

Masaya.

Malaya.

Walang iniisip.

Walang pressure.

Walang expectations na kailangang abutin.

She looked so happy and contented.

Napangiti ako nang mapakla.

"Siguro kung ganito rin ang buhay ko, masaya rin ako."

Hindi sila mayaman. Simple lang ang buhay nila.

Pero mukhang mas masaya pa sila kaysa sa akin.

At least they can choose for themselves.

At least malaya sila.

Napabuntong-hininga ako.

Bakit nga ba? Bakit hindi ko magawa ang gusto ko?

Bakit kailangan palaging kagustuhan nina Mom at Dad ang masunod?

Bigla akong napatigil.

I could.

Kahit ngayong gabi lang. Kahit isang beses lang.

Gusto kong maranasan kung paano maging ako.

Hindi ang anak nina Mr. and Mrs. Saavedra.

Hindi ang tagapagmana ng kumpanya.

Hindi ang babaeng ipinagkasundo sa isang lalaking hindi niya kilala.

Ako lang. Just for this night.

Walang magulang.

Walang pressure.

Walang arranged marriage.

Dali-dali akong bumangon mula sa kama. Agad akong naligo at nagbihis.

I chose a simple but elegant party dress and applied makeup that suited my look for tonight.

Pagkatapos ay dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng kwarto.

Tahimik ang buong bahay. Madilim na rin ang hallway.

I think they're already asleep.

Kinuha ko ang car keys at purse ko bago tuluyang lumabas ng bahay.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ang alam ko lang ay gusto kong makalanghap ng kalayaan.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan ko sa harap ng isang bar.

Napatingala ako sa malaking neon sign nito.

"The Velvet Hour."

Tahimik akong nakatitig dito habang mahigpit na hawak ang manibela.

This is crazy.

May parte sa akin na gustong paandarin muli ang sasakyan at umuwi.

Bumalik sa kwarto. Magkunwaring walang nangyari.

Pero kung gagawin ko iyon, bukas paggising ko, ganoon pa rin ang buhay ko. Pareho pa rin ang mga desisyong ipinipilit sa akin.

At ayoko nang tumakbo mula sa sarili kong nararamdaman.

Hindi ko pa ito nagagawa kailanman. Ngunit sa unang pagkakataon sa matagal na panahon... Pakiramdam ko ako ang may kontrol sa sarili kong desisyon.

Huminga ako nang malalim.

At saka bumaba ng sasakyan.

Just for this night.