CHAPTER 5

THE MORNING AFTER

AVIANNA'S POV

" You're awake."

Biglang kumabog ang puso ko nang marinig ang boses.

Dahan-dahan kong iniangat ang ulo at tinignan kung sinong nagsalita at agad kong nakilala ang may-ari ng boses.

Siya.

Yung lalaking nakabangga ko sa bar.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang lalaking kaharap ko. Bakit sya andito sa kwarto ko at dito sa harapan ko?

Bakit may aso?

Inilibot ko ang paningin ko sa paligid. Teka-- wal ba'ko sa bahay? Ano to?

Napabangon ako bigla mula sa pagkakahiga.

" San yung cr nyo?" Nagmamadali kong tanong.

Ngumuso sya kung saan ang direksyon kaya dali-dali akong tumakbo papasok.

Napasampal ako sa mukha ko nang makita ang buhok ko.

Magulo.

Hulas ang makeup. Gusot-gusot ang damit.

At mukhang ilang oras akong tulog.

At doon lang nagsimulang kumabog nang malakas ang puso ko.

May ginawa ba siya sa akin?Hindi. Hindi pwede.

Agad kong sinuri ang sarili ko.

Sinuri ko nang mabuti ang katawan ko kung may kakaiba ngunit wala naman. Ganito pa rin naman ang damit ko, hindi rin baliktad. Wala ring mga bakas sa katawan ko na may ginawa syang masama.

Napabuntong hininga ako nang malalim nang makumpirma na okay lang ako.

Dahan-dahan kong isinara ang pinto ng cr nang lumabas ako. Nakasandal sya sa pader habang ang mga braso nya ay magkabigkis at seryosong nakatitig sa akin.

Kinagat ko ang labi ko dahil sa hiya nang tignan sya.

" Uhmm." hindi ko alam kung paano sisimulan ang sasabihin ko.

" You want to know what happened? " Inunahan nya na'ko.

I nod habang kagat-kagat ang ibabang labi ko.

"After sa bar, may kukunin sana ako sa likod ng sasakyan ko nang makita kitang tulog sa truck bed. I don't know kung saan kita dadalhin that's why I brought you here sa guestroom ko. "

He explained.

Napayuko ako dahil sa hiya.

Kung pwede lang talagang lamunin ako ng sahig ngayon, matagal ko nang ginawa.

Hindi ko lubos maisip na nakatulog ako sa truck bed ng isang estranghero.

At mas lalong hindi ko maisip na dinala niya ako sa condo niya nang walang masamang intensyon.

Tahimik na bumaba ang tingin ko sa puppy na nasa paanan ko.

Tila ba wala itong pakialam sa kahihiyan ko habang masaya nitong winawagayway ang buntot nito at tumatahol pa gamit ang cute na boses nito. Inilapag nito ang mga kamay nya sa tuhod ko kaya hinimas ko ang ulo nito.

Napatawa ako nang bahagya ng dilaan nito ang mga kamay ko. Sa huli ay kinarga ko ito sa lap ko at humiga ito.

" He don't usually do that." Rinig kong banggit nya.

Tinignan ko sya.

"He likes me."

" Yeah. " Sagot nito.

"What's his name?" tanong ko upang mabawasan ang awkwardness.

"Mochi."

Napatingin ako sa aso habang nakalabas anh dila nito.

"Mochi?"

Tumango siya.

Napatawa ako nang bahagya.

Hindi ko alam kung bakit pero hindi bagay sa seryosong lalaking ito ang pangalan ng aso niya.

Parang ang cute masyado.

"Anong nakakatawa?"

Agad kong pinigilan ang tawa.

"Wala."

Napatitig siya sa akin at para bang hinihintay niyang magsalita ako.

"Mukha kasing hindi ikaw ang nagpangalan."

"You're right."

Napakurap ako.

"Ako?"

"My sister."

Napangiti ako.

"Ah. Kaya pala."

Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin.

Hindi ito komportable. Pero hindi rin nakakailang.

Nakakagulat dahil sa unang tingin pa lang, akala ko suplado siya. Pero habang tumatagal, parang hindi naman.

Tahimik lang talaga.

" Btw, thanks uhm-- "

" Kyrex. "

" Thanks, Kyrex for bringing me here safely."

I smiled.

Maybe he's not as bad as I thought.

" Yeah. It's fine."

" Avianna. " I told him my name.

Tumango sya.

"May tubig sa kusina."

Tumango lang ako.

Naglakad na siya palabas ng guest room nang hindi na naghihintay ng sagot.

Agad ko naman siyang sinundan. Saglit akong napahinto sa sala.

Simple lang ang disenyo ng condo niya.

Malinis.

Organized.

Halos walang personal na gamit na nakakalat.

Parang katulad lang ng may-ari nito.

Tahimik.

Malamig.

At higit sa lahat mahirap basahin.

Pagdating sa kusina, nakita kong may nakahandang baso ng tubig sa mesa.

"Drink it."

Nakita kong may nakasalang na maliit na kaserola sa stove. Hindi man lang siya lumingon nang maramdaman niyang papalapit ako.

"May sabaw."

Napakurap ako.

"Huh?"

"Kung gusto mo." Maikli niyang sagot.

Parang obligasyon lang ang pagsasalita.

Lumapit ako sa mesa at nakita ang isang bowl na may mainit-init pang sabaw na inilapag nya.

"Para sa akin?"

Tumango lang siya.

Hindi ko alam kung paano magre-react.

Hindi naman siya palangiti.

Hindi rin siya palabiro.

Pero mula kagabi hanggang ngayon, wala rin naman siyang ginawang masama sa akin.

Tahimik akong umupo at nagsimulang humigop ng sabaw.

At nakakahiya mang aminin...

Mas gumaan nga ang pakiramdam ko.

I don't know why, but somehow that simple gesture eased the pounding in my head.

* Phone rings *

Dad's calling. Lagot!

Kumabog ang puso ko. Alam nya na ba na wala ako sa bahay? Ano nalang sasabihin ko?

Tinignan ko lang ito hanggang sa mamatay ang tawag.

* Phone rings *

It's dad again!

Napatingin ako sa kanya at nakatitig sya sa akin. Tinaasan nya ako ng kilay na para bang sinasabi ' hindi mo ba yan sasagutin? ang ingay kasi. '

Dali-dali akong lumabas ng condo nya at sinagot ang tawag.

" Hello, dad? " Sagot ko.

" Where are you? " He asked.

Nanigas ako.

" Uhmm I'm here sa---- "

Hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko ngunit pinutol nya na'ko.

" Don't be late later. "

"Late sa?" I asked.

" You will be meeting your fiance together with his parents at 6 pm.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang hawak-hawak ang phone ko. Hindi na'ko muling pumasok sa condo para magpaalam dahil parang nanghihina na ang tuhod ko.

Fiancé.

Sa dami ng nangyari kagabi...

Nakalimutan ko na pala.

At sa loob lamang ng ilang oras...

Makikilala ko na ang lalaking pakakasalan ko.