Chapter 1

CHAPTER 1

" I REFUSE "

Avianna's POV

Kung may isang bagay na gusto kong maranasan sa buhay ko, iyon ay ang kalayaan. Hindi pera. Hindi karangyaan. Hindi ang pagiging tagapagmana ng isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa kundi Kalayaan.

Dahil sa kabila ng marangyang buhay na mayroon ako, pakiramdam ko ay isa akong ibong nakakulong sa isang ginintuang hawla.

Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame ng aking kwarto.Isa na namang araw ng pagsunod sa mga gusto nina Mom at Dad. Isa na namang araw kung saan kailangan kong maging perpektong anak.

Bahagya akong bumangon nang sumilip ang sinag ng araw mula sa bintana.

Matapos mag-ayos ay bumaba na ako upang mag-almusal.

Pagdating ko sa dining area ay nadatnan ko sina Mom at Dad. Katulad ng nakasanayan, abala si Dad sa pakikipag-usap sa telepono habang binabasa ang ilang dokumento.

Business matters. Always business matters.

"Good morning, Mom." Lumapit ako at hinalikan siya sa pisngi.

Ngumiti siya.

"Good morning, Avi."

Pagkatapos ay lumapit ako kay Dad at bahagyang niyakap siya.

"Good morning, Dad."

Tumango lamang siya habang nagpapatuloy sa tawag.

Naupo ako at nagsimulang kumain.

Tahimik. Masyadong tahimik. Parang may kakaiba.

Napansin kong ilang beses nagkatinginan sina Mom at Dad. Para bang may gusto silang sabihin.

"Avi."

Napatingin ako kay Mom.

"Hmm?"

"How's your studies?" She asked.

"Okay naman po." Sagot ko.

"Your grades?" Si dad naman ngayon.

"Still good."

Tumango si Dad bago inilapag ang hawak niyang baso.

"You better keep it that way."

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may mabigat na hangin na bumabalot sa buong silid.

Biglang ngumiti si Mom. Ngumiti nang masyadong malaki.

"Avi, we have a surprise for you."

" A surprise? " Napakunot-noo ako.

"Yes. Mamaya mo na malalaman."

Agad akong napaupo nang tuwid.

"Ano po iyon?" I asked.

Ngunit umiling lamang siya.

"We'll have dinner tonight at Leondell's Hotel. Eight o'clock."

"What's the occasion?"

"Just be there, dear."

Ngumiti lamang siya bago nagpalit ng usapan.

Ngunit sa buong almusal, hindi na nawala ang kutob ko.

Parang may mangyayaring hindi ko magugustuhan.

---

Lumipas ang buong araw na hindi nawawala ang curiosity ko.

Ano kaya ang sorpresa? Bakit parang excited na excited si Mom? At bakit parang seryoso si Dad buong umaga?

Pagsapit ng alas-sais ng gabi ay nagising ako mula sa pagkakaidlip.

Paglabas ko ng banyo matapos maligo, napansin ko ang isang malaking puting kahon sa ibabaw ng kama.

May maliit na note sa ibabaw nito.

"Wear this, dear. You'll look like an angel."

- mom

Napangiti ako.

Binuksan ko ang kahon at tumambad ang isang eleganteng puting damit.

Simple ngunit napakaganda.

Matapos mag-ayos ay agad akong umalis patungo sa hotel.

Mabuti na lamang at hindi gaanong mabigat ang trapiko.

Pagdating ko sa Leondell's Hotel, agad kong nakita sina Mom at Dad sa isang pribadong dining area.

"Sorry, medyo na-late ako."

"It's okay, dear," ani Mom.

"You're just in time." Si dad naman.

Naupo ako sa aking upuan.

Isa-isang dumating ang mga pagkain.

Tahimik kaming kumain. Ngunit habang tumatagal, lalo akong kinakabahan.

Parang may hinihintay.

Parang may malaking bagay na malapit nang mangyari.

At hindi ako nagkamali.

"Avi."

Napatingin ako kay Dad.

Seryoso ang mukha niya. Masyadong seryoso.

"Yes, Dad?"

"Remember Mr. Lincoln?"

Tumango ako.

"Your business partner?"

"My closest friend and business partner."sagot nya.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit.

May masamang kutob akong hindi maipaliwanag.

Huminga nang malalim si Dad bago nagsalita.

"You will marry his son."

Nanigas ako. Pakiramdam ko ay huminto ang mundo ko.

"What?"

"You heard me."

Hindi ako agad nakapagsalita. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat.

Ang sinabi niya O ang paraan ng pagsasabi niya nito.

Parang ordinaryong business decision lamang.

"D-Dad..."

Hindi ko napigilan ang pagtaas ng boses ko.

"How can I marry someone I don't even know?"

"You'll get to know him."

"That's not the point!" Napatayo ako.

Hindi ko na alintana kung may ibang taong nakatingin.

"I can't marry a stranger!"

"Avi—"

"No, Dad!"

Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko. Hindi ko alam kung dahil sa galit o takot.

"Why are you deciding my future without even asking me?"

Tahimik na napapikit si Dad.

Samantalang si Mom ay mariing humawak sa aking kamay.

"Avi, calm down."

"How can I calm down, Mom?" Napatingin ako sa kanya.

Umaasang kakampi ko siya. Umaasang kahit minsan lang ay pipiliin niya ako.

"Please, Mom." Mahina ang boses ko.

"Help me."

Sandaling nag-iba ang ekspresyon niya.

Ngunit agad din itong nawala at iyon ang lalong sumakit.

"Avi," mahinahon niyang sabi.

"It's already decided."

Parang may kung anong nabasag sa loob ko.

"You can't be serious..."

"We're doing this for your future."

"No." Napailing ako.

"You're doing this for the business."

Tahimik ang buong mesa.

Maging si Mom ay walang maisagot.

Biglang tumayo si Dad.

"Avi." Mariin ang boses niya.

"You will marry him."

Hindi ako makapaniwala. Para bang wala akong karapatang magdesisyon para sa sarili kong buhay. Para bang isa lamang akong asset.

Hindi anak.

"Enough." Tinapik ni Dad ang mesa.

"Tomorrow, you'll meet your fiancé."

Tuluyan akong natigilan.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko...

Natakot ako sa sarili kong kinabukasan.