Chapter 7

MADISON:

WHEN I stepped out of the bathroom after my shower, I immediately noticed that our clothes from yesterday had already been returned.

Of course.

Caleb must have picked them up from the laundry while I was bathing. Maayos na rin ang kama at may nakahain ng pagkain sa mesa. Mukhang isinabay niyang bumili ng breakfast at kape namin nang kunin ang mga damit namin sa baba.

Everything looked organized. Napangiti ako na naglakad patungo sa kama at kinuha ang damit kong nakapatong doon katabi ang damit niya. Then my gaze shifted toward Caleb.

He was standing by the window. Watching the outside world through a small gap in the curtains. His posture was alert and focused. Na para talaga siyang totoong bodyguard sa tindig nito at nagmamasid sa paligid.

I rolled my eyes. "Ang OA mo."

He didn't look at me. "Am I?"

"Yes." I crossed my arms. "I'm not some wanted criminal, Caleb. Para kang assassin d'yan na binabantayan ang VIP mo e.” Tudyo ko.

For some reason, Caleb froze. The reaction was so subtle that most people wouldn't have noticed. But I did. Dahil mabilis akong makabasa ng reaction ng mga kaharap ko.

Curious, I walked toward him and grabbed his arm. The moment our eyes met, I frowned. He looked pale. Napalunok ito na parang may na-hit ako sa kanya na pilit niyang tinatago.

"Are you okay?" tanong ko.

His expression immediately returned to normal. "Of course."

I narrowed my eyes. "Then what's wrong?"

"Nothing, boss."

"Is there a problem outside?" tanong ko na napasilip sa bintana at tinignan ang tinitignan niya kanina. "May paparazzi na naman ba?"

Below the hotel, cars moved through the busy street. Napanguso ako. Mukha namang normal ang lahat e. Then something caught my attention.

A black van.

Parked across the road. Nangunotnoo ako at tinambol ng kaba sa dibdib. I couldn't explain why. But years of dealing with enemies had taught me to trust my instincts.

That van wasn't familiar. And I didn't like unfamiliar things. Sa mundong ginagalawan ko, bilang si Madison man o si Queen M, maigi nang maingat ako sa bawat kilos ko.

My eyes narrowed. “Who are they? Are they watching me?” usal ko sa isipan.

Before I could study it further, Caleb closed the curtains completely. I looked up. His face had returned to its usual unreadable state. Naka-pokerface at bahagyang salubong ang mga kilay.

"Get dressed," he said. "I'm going to shower."

Napakurap-kurap ako na tinalikuran niya na ako. Napasandal ako sa wall na nakamata dito.

"Don't open the door if someone knocks." Aniya na nilingon ako pagkatapat sa pintuan ng banyo. "I'll be quick."

Before I could ask anything else, he disappeared into the bathroom. The moment the door closed, I immediately grabbed my phone and called my sister.

If something felt wrong, I wasn't going to ignore it.

"Miss me already?"

I rolled my eyes. “Hell no. Listen, sis.”

Her playful tone vanished instantly. "What happened, ate?"

Napahinga akong malalim na napapikit. Our current operation involved the Black Wolves Organization. A criminal group responsible for kidnapping young women and forcing them into illegal clubs, prostitution rings, and human trafficking networks. Hindi na ito bago sa amin. Dahil mga gan'tong organization naman talaga ang binabangga namin at unti-unting inuubos.

"Send people to observe the area," I told her. “May kahina-hinalang van sa malapit dito sa hotel kung saan ako naka-check-in.”

Ilang segundo lang, nagsalita na itom "Done, sis."

"Don't make it obvious, Yanna." Paalala ko.

"I know."

"If they make a move–"

"We'll know."

Napangiti ako. That's why I trusted Yanna. She understood before I even finished speaking.

“A’right. Sige na, sis.” Ibinaba ko na ang linya at dinig kong tapos na si Caleb maligo.

I sat down on the sofa to wait. A few minutes later, the bathroom door opened. And my brain immediately stopped working. Tangina. Ang hot niya! Nananadya ba siya?

Ilang segundo akong natulala dito. O baka inabot ng minuto. Because Caleb walked out wearing nothing but a towel around his waist. Walang ibang suot kundi ang towel lang na nakabalabal sa baywang niya! Towel! Towel lang?!

My eyes widened! Oh God! Hindi ko tuloy maalis ang paningin sa kanya! Caleb looked like he belonged on the cover of a fitness magazine.

Broad shoulders. Defined chest. Visible abs. Eight of them, apparently. Not that I was counting. Okay, maybe I was. A little. Napaawang ako ng labi na paulit-ulit binibilang sa isipan ang namumutok niyang pandesal sa tyan!

Napansin naman ako ni Caleb. A grin slowly appeared on his face. He reached for his clothes while looking at me too.

"Are you planning to watch me get dressed, boss?"

Namilog ang mga mata ko at nasamid! "I-I wasn't staring!"

"Sure." Aniya na sinamaan ko ng tingin.

"I wasn't!"

Ngumisi lang ito at ang walang hiyang lalake, nagbihis talaga dito kahit kasama niya ako! Napapaypay ako ng kamay sa mukha at pinagpawisan ako. Damn him. Pwede namang sa banyo siya magbihis, ‘di ba? Sa harapan ko talaga.

Iwas na iwas ako na hwag mapasulyap sa kanya, lalo na nang alisin niya ang towel at nagsuot ng boxer! Gosh! Napapikit ako bago pa magkasala ang mga mata ko!

Several minutes later, fully dressed and looking annoyingly handsome again, Caleb joined me at the table. Napairap ako dito na pangisi-ngisi. Haist. ‘Di na lang kasi ngumiti e. Parang nang-aasar kasi ang ngisi niya.

Walang imikan na nagsimula kaming kumain. Pilit akong umaktong normal at mahinhin na kumakain katabi ito.

"Do paparazzi always follow your family, boss?" tanong nito.

I nodded. "Most of the time. Well. . . we're used to it."

Nagsubo ako at nagpatuloy. “Pero hindi naman palaging paparazzi ang nakabantay sa amin e.”

His gaze remained on me. Ngumisi ako na nagtaas baba ng kilay ditong napalunok.

"Sometimes it's criminals." Wika ko.

"Criminals?" ulit niyang tanong.

I nodded. "Aha. Kidnappers."

His hand paused slightly. “That's not new, boss.”

“Tama ka.”

Caleb looked down at his food. Then asked quietly.

"Have you ever been kidnapped, boss?"

Natigilan ako sa akmang pagsubo. Naibaba ko ang kutsara na naalala ko ang isang bahagi ng nakaraan ko na pilit kong kinakalimutan dahil na-trauma ako noon, pero may special kasing tao ang bahagi no'n kaya ayaw kong kalimutan.

Mapait akong napangiti na maalala ang araw na iyon. Bata pa lang ako noon. Maybe seven or eight? I remembered leaving school. May humarang na itim na van sa harapan ko, sa isang iglap lang, nasa loob na ako ng van. Umiiyak at nakagapos ang dalawang kamay habang kasama ang mga armadong lalake.

Ilang oras ang byahe. Nakaidlip na ako dala ng pagod sa byahe at pag-iyak. Nang magising ako, madilim na at nasa lumang silid ako na marumi, maagiw at basag-basag ang salamin ng bintana. Nakagapos pa rin ako at sa labas, dinig ko ang tawanan ng mga lalake na nagkakasiyahan.

Umiiyak ako na nakasiksik sa sulok ng silid, then suddenly, the door slowly opened. May batang pumasok na sinenyasan akong hwag akong maingay. Kaya huminto ako sa pag-iyak. I remembered him leading me out of the room.

Maya pa'y ang tawanan ng mga kidnapper ay unti-unting nawala. I remembered another man with him. Hawak ako ng batang lalake sa kamay, habang ang ama niya ay nakipaglaban sa mga kidnapper.

Magaling sa pakikipaglaban ang ama niya. Naubos ang mga kidnapper kahit mag-isa lang ito. Ligtas kaming nakalabas ng warehouse at sumakay ng yate. Pero sinalubong kami ng masamang panahon habang nasa dagat.

Sumadsad ang yate sa batuhan sa lakas ng hangin at ulan. Nasira ito kaya na-stranded kami. Three days stranded together. I was kidnapped and saved by the strangers, pero kakatuwang hindi na ako natatakot noong sila ang kasama ko. Na kahit hindi ko sila kilala, walang kasiguraduhan kung ibabalik nila ako sa pamilya ko, tiwala at naging masaya ako na nakasama ang mga ito sa isla.

I smiled unconsciously while remembering the past.

The boy had barely spoken. Gano'n din ang ama niya. Minsanan lang sila magsalita at madalas ay tila nag-uusap sila sa pagitan ng kanilang mga mata. Isang tingin lang kasi ng lalake sa anak niya, alam na kaagad nito ang gagawin.

No matter how much I followed him around, talked to him, or annoyed him, he always remained serious. Tahimik ito, hindi marunong tumawa o ngumiti. Kahit maingay ako, kahit sasayaw ako sa harapan nila ay nakatitig lang sila sa akin. Hindi mo mabasaan ng emosyon. Gano'n pa man, I never felt afraid around them.

Unti-unting napalis ang ngiti ko na may ma-realized. Dahan-dahan akong napalingon kay Caleb na katabi ko. Napalunok ako na mapatitig sa kanyang mukha. The angle of his face. His eyes. The shape of his jaw. They looked. . . familiar. Sobrang pamilyar ng kanyang mukha. Na parang. . . na parang–

‘yong batang lalake. . . ano nga ulit ang pangalan niya?

"C-calin. . . ?"

No. Napailing ako.

"C-cain. . . ?"

Muli akong napailing. Hindi. Malapit na. Napapikit ako na pilit inaalala iyong pangalan ng bata na tinatawag-tawag ko pa.

"Is it C-calon. . . ?” usal kong muli.

Why couldn't I remember? Nasa isipan ko ito pero hindi ko ma-hit. Sobrang bata pa ako noon pero alam ko. . . matatandaan ko ang pangalan niya kapag nasambit lang.

Nang biglang–

"Caleb."

Napadilat ako ng mga mata. The name! That was it! Parang tinambol ang dibdib ko na marinig ang sinabi ng katabi ko!

“C-caleb.” Usal ko na nakatulala at iyon nga ang tawag ko sa bata!

That was the boy's name! Napalunok ako na kay bilis ng tibok ng puso. I stared at the man sitting across from me. Tama, ang laki ng pagkakahawig nila sa mukha. . . at maging sa kilos at pananalita. Pero bakit ang kalmado niya? Kumakain ito na parang wala lang.

As if he hadn't just dropped a bomb into my brain.

"Why?" anito na mapansing nakatitig ako sa kanya!

"How did you know what I was thinking?"

He blinked. "I didn't."

"You said Caleb!" sikmat ko dito.

"Yes." Aniya na kalmado pa rin.

"Exactly! May iniisip ako at ikaw ang nagsabi,” wika ko pa dito.

His expression remained perfectly blank. Nangunotnoo pa siya na napanguso.

"I said my name because it looked like you forgot it." Balewalang sagot nito.

Nanigas ako. Alam niya? Alam niyang iniisip ko siya? Kung gano'n ay alam niyang. . . ako iyong batang niligtas nila noon ng ama niya?

“Ikaw nga iyon?” usal ko na matiim na nakatitig dito.

Nagsubo naman ito na tila wala lang. “Ano ba'ng iniisip mo, boss? Sinabi ko lang ang pangalan ko, kasi parang nalulutang ka at hindi mo masambit nang maayos,” paglilinaw nito.

Naipilig ko ang ulo ko. "Was that really your point?"

"Oo. Bakit, boss? May iba pa ba?” balik tanong niya.

Napaawang ako ng labi. Gusto kong umapila. Pero ano'ng iaapila ko? Kung siya nga ang batang iyon, e ‘di good, ‘di ba? Nagkita pa rin kami ngayong malalaki na kami. Pero kung hindi naman siya ang kababata ko. . . okay lang din iyon.

"Wala. Kumain ka na.” Tugon ko at nagpatuloy sa pagkain.

Tumango naman ito. “Okay, boss.”