Semua Bab The Assassin's Last Mission: Killing the Mafia Queen!: Bab 1 - Bab 10

CALEB:MABILIS akong nagmaneho ng Ferrari ko pauwi ng condo. It's already 11 o'clock in the evening. The moment I stepped inside my penthouse in BGC, silence welcomed me.No guards. No servants. No family. Just me. Dahil sa profession namin ng daddy, walang katulong o guard ang nakapaligid sa amin. Tanging ang mga kasamahan lang namin sa organization ang nakakasalamuha namin. Dahil bawal kaming makipaglapit sa sinoman. Maaari kasing gamitin iyon ng mga kalaban against us.The city lights beyond the floor-to-ceiling windows illuminated the dark interior of the apartment. Millions of people were living their lives outside, unaware that one of the world's deadliest assassins had just walked through the door. Sa paningin ng mga tao, para lang kaming ordinaryo katulad nila. Wala silang kaalam-alam. . . kung gaano kami kadelekadong nilalang.I loosened my tie and tossed my coat onto the couch. My body felt heavy. Not from physical injuries. But from exhaustion. For two straight nights, I ha

MADISON:TUMULOY ako sa silid at naghubad na nagtungo sa banyo. Padilim na din at gusto kong mag-unwind ngayon. I stood beneath the cold shower fully naked. Water cascaded over my body as I tried to clear my thoughts.Unfortunately. . . one person kept appearing inside my mind. Si Caleb.His face. His voice. His eyes. Most especially his eyes. Napahilamos ako ng palad sa mukha. I leaned against the tiled wall and pouted my lips.Why did he feel so familiar? Pilit kong kinukumbinsi ang sarili na ngayon ko lang siya nakilala. Yet something inside me insisted otherwise. Hindi ako kumbinsido na ngayon ko lang siya nakita.As if a forgotten memory was trying to resurface. As if my heart remembered something my mind couldn't. Damn. Unang sulpot niya pa lang dito pero. . . ginugulo na niya ang isipan ko.I closed my eyes. “Where have I seen you before, Caleb?”Napailing ako na pilit winaglit sa isipan ang lalakeng iyon. Nakakatawa lang. For the first time, may lalakeng gumugulo sa isipan ng

MADISON: My lips parted of what he said. Napangisi naman ito na matiim na nakatitig sa akin. Saka ko lang napansin na ang init na pala ng mukha ko. Paniguradong ang pula ko na! Gosh! Naitulak ko ito na hindi manlang gumalaw. Para lang akong nagtulak ng pader sa lakas niya. Iba rin. Macho na, malakas pa. "Stop saying weird things. Parang timang naman ‘to," ingos ko na pilit pina-normal ang lahat. A smirk tugged at the corner of his lips. Not a full smile. Just enough to make my heart skip a beat. Damn him. Ang lakas ng dating niya ha? Ang dami ko naman nang nakasalamuhang katulad niya pero–iba siya. Iba ang dating niya sa akin. At kahit ilang oras ko pa lang siyang nakikilala ay parang ang gaan na ng loob ko sa kanya. Komportable na ako sa kanya at parang. . . parang matagal na siyang may bahagi sa buhay ko. I quickly looked away. The room suddenly felt warmer. Or maybe it was because of him. Bigla tuloy akong pinagpawisan dahil sa tukmol na ‘to. Punlahan daw ba naman ako? My God,

CALEB: LIHIM akong napangiti na napaniwala ko si Madison. Damn. Muntik na akong mahuli kanina. Hindi ko pa kasi nasasabi sa kanya na ako nga ang batang nagligtas sa kanya noon, pero alam naman ito ni Tito Delta. Paglabas namin ng silid, nakaalalay ako dito. Tahimik lang naman ito. Nakasuot ng headphone at nakatutok sa cellphone niya. The moment Madison and I stepped out of the hotel, I moved instinctively beside her. Hinawakan siya sa kamay at inalalayan. Madison didn't seem to notice. Or perhaps she simply trusted me enough not to question it. Pagbukas ng elevator, sabay na kaming lumabas. Pasimple kong pinapakiramdaman ang paligid. Sumulpot naman ang bagong sportcar sa harapan namin at bumaba ang driver no'n na yumuko sa amin ni Madison. Several Rolls-Royce SUVs also arrived moments later. The Madrigals' security convoy. Pinagbuksan ko ito ng pintuan at inalalayan makasakay, bago umikot sa driver side at sumakay na rin. The moment Madison entered the passenger seat, the convo

CALEB:MAGHAPON akong nanatili sa hospital para samahan ang ama ko. Wala kasing ibang nakabantay sa kanya kaya ang hirap sa akin na iwanan itong mag-isa. The doctors said his condition was finally stable, but he still hadn't regained consciousness. Watching him lie motionless on that hospital bed made my chest tighten.He was all I had left. And I was all he had. Sa mga gan'tong pagkakataon, kaming dalawa lang ang magkasangga. Kami ang hindi mag-iiwanan hanggang huling hininga namin.I took a deep breath before standing. Pasado alas-otso na pala ng gabi. Hindi ko namalayan ang paglipas ng mga oras. Before leaving, I adjusted his blanket and looked at him one last time."Daddy, aalis na po ako. Magpalakas ka ha? I'll be back tomorrow."Muli akong napabuntong hininga ng malalim bago tuluyang lumabas ng silid nito at inihabilin siya sa mga nurse sa nurse station. Paglabas ko ng elevator, tumuloy na ako sa kinaroroonan ng kotse na gamit ko. “Oh fvck! I'm dead!” Napatampal ako sa ulo na