Chapter 6

MADISON:

My lips parted of what he said. Napangisi naman ito na matiim na nakatitig sa akin. Saka ko lang napansin na ang init na pala ng mukha ko. Paniguradong ang pula ko na! Gosh!

Naitulak ko ito na hindi manlang gumalaw. Para lang akong nagtulak ng pader sa lakas niya. Iba rin. Macho na, malakas pa.

"Stop saying weird things. Parang timang naman ‘to," ingos ko na pilit pina-normal ang lahat.

A smirk tugged at the corner of his lips. Not a full smile. Just enough to make my heart skip a beat. Damn him. Ang lakas ng dating niya ha? Ang dami ko naman nang nakasalamuhang katulad niya pero–iba siya. Iba ang dating niya sa akin. At kahit ilang oras ko pa lang siyang nakikilala ay parang ang gaan na ng loob ko sa kanya. Komportable na ako sa kanya at parang. . . parang matagal na siyang may bahagi sa buhay ko.

I quickly looked away. The room suddenly felt warmer. Or maybe it was because of him. Bigla tuloy akong pinagpawisan dahil sa tukmol na ‘to. Punlahan daw ba naman ako? My God, e ni hindi pa nga ako nakikipaghalikan e, ang magpabembang pa kaya?

"Let's just sleep," I muttered. “Inaantok na ako,” wika ko.

“Magtatabi tayo sa kama?” tanong niya na nakakunot ang noo.

I rolled my eyes. Aba, parang lugi pa siya?

"You're my bodyguard, right?" wika ko. "So stay beside me and protect me."

Before he could answer, I climbed onto the bed and pulled the blanket over myself. A few seconds later, the lights went out. The room fell into darkness except for the faint glow coming from outside. Masikip ang silid, malamig, at kaming dalawa lang ang nandidito ni Caleb. Oh God. Ang bilis naman ng mga pangyayari. Sinusubukan mo ba ang pagiging mahinhin ko?

Shit. Mahinhin ba ako? Parang hindi naman.

Napapikit ako na napalunok. Dinig na dinig ko ang malakas na kabog ng dibdib ko. This was the first time in my life that I'd be sleeping beside a man. Not just any man. Caleb freaking Cabrera.

The most handsome man I had ever seen.

I swallowed again. Teka–sinabi ko bang siya ang pinakagwapo kong nakita sa tanang buhay ko? The heck, Maddie!? Ang gwapo kaya ng mga tito at lalake sa pamilya namin. Even our family friends.

“Matulog na, Maddie.” Paalala ko sa sarili.

Huminga akong malalim. Several minutes passed. Wala pa ring nangyayari. Tahimik na ang silid at madilim. Tanging ang lampshade lang sa sulok ang nagsisilbing liwanag dito.

“Tulog na ba siya?” usal ko sa isipan.

Napalapat ako ng labi. Dahan-dahan akong nagdilat ng mga mata para makita si Caleb na tahimik sa tabi ko at–

"What the hell?!" bulalas ko!

Caleb was still awake! Parang lumukso ang puso ko na magsalubong ang mga mata namin dahil nakatitig lang naman ito sa akin! He's sitting upright against the headboard. Motionless. Like a bodyguard statue!

"Bakit?” tanong niya pa.

Napakurap-kurap ako na naupo at nahampas ito sa braso!

"You scared me!"

His expression didn't change. "What seems to be the problem?" aniya.

"Why are you still awake?" balik tanong ko.

Naipilig niya pa ang ulo. "You told me to guard you."

Napakurap-kurap ako na hindi makapaniwala sa sinabi niya. Napatampal ako sa ulo na humingang malalim.

"My God, Caleb."

"What?"

"Seryoso ka ba?"

"Yes."

"You've been sitting there this entire time?" wika ko ditong napapilig ng ulo na tila napaisip.

"Sabi mo bantayan kita, boss."

I groaned dramatically. "That doesn't mean stare at me all night. Are you a human? A robot? Or alien? Ano ‘to, kung ano'ng sasabihin ko. . . gagawin mo?” panenermon ko dito.

"If necessary."

I blinked. "What?"

"You are my boss." His voice remained calm. "My job is to protect you. If we're both asleep and danger comes, who will respond?"

I opened my mouth. Then closed it. Then opened it again. No words came out. Because annoyingly enough. . . his logic made sense. Tangina. Bakit parang hindi naman talaga boss ang turing niya sa akin?

Pabagsak akong nahiga ng kama. "You're unbelievable."

Hindi siya sumagot. Napanguso ako na nakamata sa ceiling. Ilang minuto pa ang lumipas, nanatili din itong nakaupo sa pwesto at tahimik lang. Muli, bumuhos na naman ang malakas na ulan.

"Caleb?”

"Yes, boss?"

"Matulog na tayo. Makakaramdam ka naman siguro kung may panganib na parating. You don't have to stay awake the whole fvcking night.” Wika ko.

I grabbed the two pillows and placed them between us. A clear boundary. A warning line. Napasulyap naman siya doon. I pointed at it.

"Don't cross that. Ayoko ng malikot sa kama ha?” pagbabanta ko.

"I won't dare, boss."

"You better not." I narrowed my eyes. "If I wake up tomorrow and you're hugging me or holding me, I'll kick you out of the bed. Gugulpihin talaga kita oras na tsansingan mo ako."

"I understand."

Only then, I turn around and close my eyes. Napangiti ako na pinapakiramdaman ito. Napahinga pa siya ng malalim. Haist. Parang luging-lugi talaga siyang makatabi ako sa kama, mare. Tangina.

A moment later, I felt the mattress sink slightly. Maingat siyang humiga. Then the bedside lamp clicked off. Darkness swallowed the room. Napangiti ako na binalot ang sarili sa makapal na kumot. Bahala siya kung hindi siya magkukumot. Ang sabi ko lang naman. . . hwag niya akong tsansingan habang natutulog ako.

KINABUKASAN, naramdaman kong ang init at tigas ng kinasisiksikan ko. Pero kahit matigas, ang komportable sa pakiramdam. Na parang safe na safe ako at walang makakagalaw sa akin sa kinatataguan ko. Still half-asleep, I smiled and snuggled closer.

The warmth remained. In fact. . . it felt really nice. Napangiti ako na nanatiling nakapikit. Maya pa'y. . . may mahinang ungol akong narinig. Napalis ang ngiti ko at natigilan ako.

Dahan-dahan akong nagdilat ng mga mata. Then I froze. Dahil unang bumungad lang naman sa akin. . . ang malapad na dibdib ng lalake na tanging roba lang ang suot. My brain stopped functioning. My soul left my body. Because somehow. . . I was wrapped around Caleb!

My one arm draped across his chest. My one leg practically hooked over his. Nakayakap ako sa kanya habang nakasiksik na ito sa sulok nitong kama! The pillows I'd carefully placed between us last night had completely disappeared. Mga traydor! Iniwan ba nila ako? Saka paanong. . . heto at ako ang tila nangsasamantala kay Caleb?!

"Oh my God!" bulalas ko na napaupo ng kama!

My face burned. How did this happen?! Napasabunot ako sa ulo na naiisip ang nangyari kagabi. Pero malinaw naman sa isipan ko na tumalikod ako sa kanya.

Impit akong napairit na maalala ang pagbabanta ko sa kanya kagabi na hwag na hwag akong hahawakan o yayakapin. Pero heto at. . . ako ang gumawa no'n. Gosh! This is embarrassing!

Dahan-dahan akong napalingon dito at napalunok na mapatitig sa maamo niyang mukha. Nahihimbing pa rin siya. Nakahinga ako ng maluwag na natutulog pa siya. Hindi ko namalayan. . . heto at nakahiga na pala ulit ako at matamang itong pinagmamasdang tulog!

Oh God. How could someone look that handsome while sleeping? His skin was ridiculously smooth. His eyelashes were long. His eyebrows were thick and dark. His nose was sharp and perfectly shaped. And his lips. . . my gaze landed on them.

Napalunok ako na bumilis ang tibok ng puso na mapatitig sa mga labi niyang ang kissable. Shit. Parang nang-aakit pa ang mga iyon! Kahit ang jawline niya ay perpekto ang hugis na parang pinaretoke. Napakagwapo niya!

He honestly looked like Zhang Linghe.

A tiny smile spread across my face. Para akong sayad dito na pinagmamasdan siya. Kinakabisado ang hulma ng mukha niya. Kahit ang maliit niyang nunal sa tongki ng ilong niya ay napansin ko.

"Kabisado mo na ba ang mukha ko, boss?"

“Ayt–butiki!” gulat kong bulalas na magsalita ito!

Namimilog ang mga mata ko at parang lumukso ang kaluluwa at puso ko na dahan-dahan itong nagdilat ng mga mata!

“Mukhang. . . pinagpapantasyahan mo yata ako, boss?” aniya pa na gumalaw ang sulok ng labi sa pagngisi.

Napakurap-kurap ako. Ang sarap sa tainga ng baritonong boses niya na namamaos pa. A morning voice. A very attractive morning voice. Kikiligin pa sana ako pero–

"H-hoy!" singhal ko dito at mabilis na napaupo! “May laway ka, gigisingin nga dapat kita e!”

One of his eyebrows rose. Halatang hindi siya naniniwala sa alibi ko! Naman oh! Nakakahiya!

"Hindi ako naglalaway habang tulog, boss."

"Meron."

"Wala."

"Meron nga kasi! Just admit it! Bakit ka ba nakikipagdebate sa akin?" ingos ko dito.

His lips twitched. “Pinapahiya mo naman kasi ako, boss.”

"Tayong dalawa lang ang nandito. As if namang ipagkakalat kong nakita kitang may laway habang tulog,” ingos ko na bumaba na ng kama at sinamaan ito ng tingin.

Paano ba naman? Nakangisi siya sa akin! “Tsk, kalalakeng tao, naglalaway habang tulog. Ano ka, bata?”

The amusement in his eyes deepened. Bago pa ako mabisto, nagmamadali na akong nagtungo ng restroom! Pagpasok ko, narinig ko itong mahinang natawa.

A low chuckle. A real one. Napapadyak ako ng mga paa na nanghihinang napasandal ng pintuan. Haist. Nakakainis. Sayang. Ito ang unang beses na narinig ko siyang natawa. Siguradong napakagwapo niyang tumawa, pero heto at hindi ko nakita dahil nag-walkout ako sa kanya.

“Naman oh!”