CHAPTER 02

Tumango siya nang bahagya. Lumapit siya sa table kung saan nakadisplay ang mga painting at antique pieces—ang kanyang dahilan kung bakit naroon. Nagkunwari siyang interesado habang pasimpleng minamanmanan ang galaw ng target.

Ngunit bago pa siya makapagpatuloy, naramdaman niyang may tumitig sa kanya. Malakas. Direkta.

Pag-angat niya ng paningin, nagtagpo ang mga mata nila ni Quenllion.

At sa sandaling iyon, tila huminto ang paligid.

Walang musika. Walang ingay. Tanging ang kanyang tibok ng puso.

Ngumiti si Quenllion—maliit, tiyak, parang alam niyang hindi siya basta bisita. Lumapit ito sa kanya, marahang hakbang na parang alon ng kumpiyansa.

“Good evening,” aniya, mababa ang boses, may bahagyang accent na hindi matukoy kung British o Japanese. “I don’t think we’ve met.”

Ngumiti rin si Merida, pinanatiling kalmado ang ekspresyon. “Selene Rae Navarro. I represent the Navarro Art House in Madrid.”

“Ah,” tumango si Quenllion, ibinaba ang kanyang baso. “Art dealer. That explains the curiosity in your eyes.”

Tinagilid niya ang ulo, pilit na hindi nagpapadala. “I suppose you can tell much about people through eyes?”

Ngumiti ito. “Only those who are hiding something.”

Sa loob ng kanyang earpiece, may narinig siyang boses: “Agent, careful. He’s sharp.”

Pero huli na. Nakatitig na sa kanya si Quenllion, direkta, walang takot—at tila ba nakikilala siya hindi bilang Selene, kundi bilang Merida.

---

Sa pagtatapos ng gabi, habang naglalakad siya palabas ng ballroom, may nakasunod sa kanyang waiter. Inabot nito ang isang maliit na sobre.

“From Mr. Kamiyana,” anito.

Binuksan niya iyon sa sasakyan, at sa loob ay isang simpleng card—walang pangalan, walang address. Tanging mga salitang:

“We’ll meet again, Agent.”

Nanlamig ang mga daliri ni Merida. Hindi niya alam kung paano, pero isang bagay ang malinaw—

Hindi na siya ang nagmamanman. Siya na ang minamanmanan.

---

Tahimik ang buong headquarters. Tanging tunog ng mga keyboard at mahinang ugong ng air conditioning ang pumupuno sa silid habang si Mirae ay nakaupo pa rin sa harap ng kanyang desk. Mahaba ang araw — debriefing, pagsusuri ng data, at paulit-ulit na pag-check ng bawat detalye ng nakaraang operasyon.

Pinatay niya ang monitor at marahang huminga. Sa screen kanina, ilang ulit niyang nakita ang parehong mukha — ang lalaking dapat ay target lamang ng kanyang misyon. Ngunit sa bawat titig niya sa larawan, mas lalo niyang nararamdaman ang isang hindi maipaliwanag na kaba.

“Good work,” malamig na sabi ng direktor bago siya tuluyang pinayagang umuwi. “We’ll take it from here. You need rest, agent.”

Tumango lang siya. Pero ang isip niya, gising na gising.

---

Paglabas niya ng compound ay gabi na. Madilim ang langit, at tanging mga ilaw ng poste ang nagbibigay ng liwanag sa tahimik na daan. Sinubukan niyang tawagan si Kieran.

“Hey, I’m heading home,” sabi niya, habang tinatahak ang kalsada.

“Alright. Be careful. You sound off—”

Hindi na niya narinig ang kasunod. Tatlong lalaking naka-itim ang biglang sumulpot sa dulo ng kalsada. Mga maskara, mabibigat na hakbang.

Mabilis niyang hinugot ang maliit na blade sa manggas at umatras, alerto. “If you know what’s good for you—”

Hindi pa man siya nakakatapos, umatake na ang isa. Umiwas siya, sinipa ang isa sa tagiliran, tumama. Ngunit bago pa man siya makabawi, may isang kamay na humawak sa kanyang leeg. Isang karayom. Isang tusok. Isang malamig na likido.

Naglaho ang lahat sa isang iglap.

---

Pagmulat ng mga mata niya, sumalubong ang amoy ng kalawang at mamasa-masang hangin. Madilim ang paligid, may kumikislap na bombilya sa itaas. Bakal. Selda.

Napakapit siya sa malamig na rehas. “Where the hell am I…?”

“Gising ka na pala.”

Boses iyon ng babae mula sa kabilang kulungan, marumi ang damit at nanginginig. “Huwag kang maingay. May mga bantay.”

“Nasaan tayo?”

“Sa ilalim. Sa Syndara Underground Auction Organization.”

Tumigil si Mirae. Parang may biglang sumabog sa loob ng ulo niya.

Hindi maaari.

Syndara — ang parehong organisasyon na minsang binanggit ng kanyang ama bago ito mawala. Ang utang na dahilan kung bakit nasira ang pamilya nila. Akala niya, alamat lang iyon, pero ngayon, siya mismo ang bihag nila.

Bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi ito puwedeng mangyari. Hindi siya puwedeng makilala dito. Lalo na kung may koneksyon ito sa lalaking sinusundan niya.

“Bakit nila tayo dito dinala?” tanong niya, pilit pinapakalma ang sarili.

“Ginagawa nila ‘tong auction gabi-gabi,” sagot ng babae, nanginginig. “Mga babae, binebenta. Parang laro lang sa mga mayayaman.”

Bago pa siya makasagot, naramdaman ni Mirae na gumagalaw ang sahig sa ilalim ng kanyang selda. Mabagal, paangat. Parang lift.

“W-wait—anong nangyayari?”

“Selection night!” halos pasigaw na sagot ng babae. “Pipili sila kung sino ang ilalabas!”

Sinubukan niyang pigilan ang rehas, pero walang magawa. Umandar ang selda niya pataas, paakyat sa isang silid na biglang nabalot ng liwanag.

---

“Ladies and gentlemen, welcome to tonight’s Syndara Underground Auction!”

Boses iyon ng announcer, malakas, puno ng kasiyahan na parang hindi ito mga tao ang ipinagbibili.

Nabulag si Mirae sa liwanag. Nakasuot siya ng puting damit, maninipis ang tela, at ang mga kamay niya ay itinali sa harap.

Bumukas ang selda at pumasok ang dalawang bantay, hinawakan siya sa braso at itinayo sa gitna ng entablado. Sa ibaba, mga taong nakaupo sa mga silya, lahat ay may maskara. Lahat ay may mga numerong hawak.

“Item number twenty-seven,” sabi ng announcer. “A new acquisition. Strong-willed, intelligent, and rare. Starting bid — two hundred million.”

Tumahimik siya. Pinilit niyang huwag magpakita ng emosyon. Kailangang hindi nila ako makilala. Hindi ako pwedeng makilala.

Ngunit habang tumataas ang presyo, habang paulit-ulit ang mga sigawan ng mga bidder, bigla niyang narinig ang isang boses.

Mababa. Kalma.

At sobrang pamilyar.

“Eight hundred seventy million.”

Parang tumigil ang hangin.

Ang lahat ay natahimik. Ang announcer mismo ay napalunok bago ngumiti nang pilit.

“W-we have a bid of 870 million… from Mr. Kamiyana.”

Napalakas ang tibok ng puso ni Mirae. Hindi siya makahinga. Hindi… hindi puwedeng siya iyon.

Dahan-dahan niyang iniangat ang tingin.

At doon, sa gitna ng dilim ng VIP box, nakita niya siya — nakaupo, walang maskara, malamig ang mga mata, tila walang emosyon.

Nagtama ang kanilang mga paningin.

At sa iglap na iyon, parang nabura ang ingay ng buong lugar.

Ang lahat ng sigawan, palakpakan, at bulungan ay naglaho.

Tanging siya lamang — at ang lalaking ilang araw pa lang ang nakalilipas ay dapat niyang imbestigahan.

Ngumiti ito, bahagya lang, ngunit sapat para manigas ang buo niyang katawan.

“Sold,” sigaw ng announcer. “To Mr. Kamiyana!”

Nanghihina ang tuhod ni Mirae habang nilalapitan siya ng mga bantay. Ibinaba ang ulo niya, pilit pinipigilan ang mga luhang gustong tumulo.

Hindi. Hindi siya puwedeng makaalam kung sino talaga ako.

Habang hinahatak siya palayo, marahang tumigil sa gilid ng entablado ang mga bantay.

Mula roon, tumayo si Quen at bumaba sa unahan, mabagal, kontrolado, parang sinadyang patagalin ang bawat hakbang.

At nang magtama muli ang kanilang mga mata, alam ni Mirae na tapos na ang tahimik niyang mundo bilang agent.

Ngayon, siya na ang bihag ng lalaking dati niyang binabantayan —

at binili siya nito sa halagang walong daan at pitumpung milyong piso.