CHAPTER 05

Ang lalaking may hawak sa kanya ay tumutok ng baril sa kanyang ulo. “Don’t move or I’ll blow her brains out!” sigaw nito, habang humihingal. “You think you can scare me, Quen? I’ll kill her!”

Ngunit hindi gumalaw si Quen. Hindi rin kumurap.

Walang bakas ng kaba sa mukha nito—tanging malamig na ekspresyon ng isang taong sanay sa dugo, sanay sa pagkawala.

At sa tinig nitong mababa ngunit matalim, sinabi niya—

“She’s worthless to me."

Nanlaki ang mga mata ni Mirae. Hindi niya alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, parang may kumirot sa dibdib niya.

Masakit.

Hindi dahil sa mga kamay ng lalaking may hawak sa kanya—kundi sa mga salitang binitiwan ni Quen.

Worthless.

Hindi niya alam kung bakit, pero para bang may kung anong bahagi sa kanya ang gustong sumigaw.

Gustong maniwala na hindi totoo iyon.

Gustong umasa—kahit kaunti lang—na kahit sa gitna ng galit at paghihiganti, may natira pa ring awa si Quen sa kanya.

“Mirae!” sigaw ni Kairo mula sa di kalayuan. “Down!”

Ngunit hindi na siya nakagalaw.

Ang huling bagay na narinig ni Mirae ay ang putok ng baril—isang matinis, malakas na tunog na tumarak sa pandinig niya, kasabay ng init na biglang kumalat sa kanyang tiyan.

Napasinghap siya.

Sandaling walang tunog, walang kulay, walang direksyon.

Para bang huminto ang buong mundo.

Bumagsak siya sa malamig na lupa, nanginginig ang mga kamay habang dahan-dahang tumingin pababa.

Doon niya nakita—ang manipis na guhit ng dugo, mabilis lumalabas mula sa ilalim ng kanyang damit, papunta sa sahig.

I got shot.

Hindi siya makapaniwala. Hindi niya alam kung paano. Ang lahat ay biglang naging blur—ang mga anino ng mga lalaking nagbabarilan, ang amoy ng pulbura, at ang nakakabinging tunog ng mga sigaw at putok.

Ang katawan niya ay tila lumulubog sa sarili niyang dugo.

“Mirae!” may boses na sumigaw sa di kalayuan, malalim, pamilyar.

Ngunit hindi na niya marinig nang malinaw.

Lahat ay nagiging parang alon—tumataas, bumabagsak, naglalaho.

“Stay down!” isa pang tinig, galit, desperado.

At doon niya siya nakita.

Si Quen.

Habang bumabaril ito, hakbang ito nang hakbang papalapit sa kanya.

Walang ibang tinitingnan. Walang ibang iniintindi.

“Quen…” mahina niyang sambit, halos hindi na marinig ng sarili niya.

Ang paligid ay nagiging malabo. Ang liwanag ay naglalaho.

Ngunit kahit gano’n, nakikita pa rin niya kung paano unti-unting nag-iiba ang mukha ni Quen—mula sa kontroladong kalmado, tungo sa pagkasindak.

“Mirae!” sigaw nito, ngayon ay basag na ang tinig.

Tumakbo ito palapit, hinawi ang dalawang lalaki na nasa pagitan nila, at sa isang iglap ay naramdaman niyang may mga kamay nang umalalay sa kanya.

“Mirae, look at me.”

Ang tinig nito ay hindi na malamig gaya ng dati. May panginginig, may takot na tila ba noon lang nito naramdaman.

“Hey—look at me,” ulit ni Quen, marahas na hinaplos ang pisngi niya. “Stay awake, do you hear me? Don’t you dare close your eyes.”

“I-It hurts…” mahina niyang sabi, halos bulong na lang.

“I know. I know,” mabilis na sagot ni Quen, habang pilit pinipigilan ang pag-agos ng dugo sa kanyang tiyan. “Just hold on.”

Sa gitna ng kaguluhan, naririnig ni Mirae ang mga tauhan ni Quen na sumisigaw, naglalaban, nag-uutos. Pero para sa kanya, wala na ring halaga ang lahat.

Ang tanging malinaw ay ang mukha ni Quen—ang pagkabalisa nito, ang paraan ng pagkuyom ng panga, at ang mga mata nitong puno ng sakit na hindi nito maamin.

Ang huling naramdaman niya ay ang braso ni Quen na mahigpit na nakayakap sa kanya, habang ginugunita ang isang pagkakamaling pilit niyang tinatakasan sa bawat patak ng dugo.

---

Parang may nakadagan sa dibdib niya.

Dahan-dahang iminulat ni Mirae ang mga mata, ngunit sinalubong siya ng liwanag na masyadong maliwanag, halos nakakabulag.

Napapikit siya muli bago tuluyang masanay ang paningin.

Hindi ito ospital.

Hindi rin safehouse.

Isa itong silid—malawak, elegante, tahimik.

Ngunit nang tumingin siya sa sarili, doon niya napansin ang benda sa kanyang tiyan.

May kirot.

At kasabay noon, bumalik ang mga alaala.

Ang putok ng baril. Ang dugo. Ang sigaw ni Quen.

Napakapit siya sa bedsheet, nanginginig ang mga daliri.

“Don’t give me excuses, Kairo.”

Ang boses ni Quen.

Napahinto si Mirae. Marahang ipinihit niya ang ulo, at doon niya siya nakita.

Nakatayo ito sa tapat ng bintana, nakasuot ng simpleng itim na shirt at pantalon. Ang buhok nito ay magulo, parang ilang araw nang hindi natutulog. Hawak nito ang cellphone, ngunit sa bawat salitang binibitawan, ramdam ang panginginig ng galit.

“You had one job,” malamig na sabi nito, habang pinipigilan ang sarili. “One. To make sure she was covered. I told you to keep her out of sight.”

May ilang segundo ng katahimikan.

Tila may nagsasalita sa kabilang linya, ngunit si Quen ay hindi agad sumagot.

Huminga ito nang malalim, saka dahan-dahang itinapon ang cellphone sa sofa—hindi malakas, pero sapat para ipakitang pigil na pigil ito.

Ang mga kamay nito ay nakasapo ngayon sa ulo, nakayuko, habang pilit inaayos ang paghinga.

“Damn it…” mahinang mura nito.

Gusto niyang magsalita, pero parang ayaw ng boses niyang sumunod.

Hanggang sa maramdaman niyang napatingin ito sa kanya.

Parang biglang tumigil ang hangin sa pagitan nila.

“Mirae…” mahina, pero puno ng pag-aalala ang tono.

Lumapit ito, mabagal, parang natatakot na baka bigla siyang maglaho.

“Don’t move,” sabi nito agad nang mapansin ang pilit niyang pagbangon. “You’re still healing.”

“W-where… where am I?” mahinang tanong ni Mirae, halos pabulong.

“Safe,” mabilis nitong sagot, habang umupo sa gilid ng kama. “You’re in my estate. No one can touch you here.”

Estate.

Hindi niya alam kung dapat siyang huminga nang maluwag o kabahan lalo.

“Why… why am I here?” tanong niya, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses. “You could’ve taken me to a hospital—”

“I did what I had to do,” putol agad ni Quen, malamig pero may bakas ng guilt sa mata. “They would’ve found you. The minute they trace your name, you’d be dead.”

Ang tanging tunog ay ang mahinang pag-ihip ng hangin at ang patuloy na tibok ng puso ni Mirae.

Lumingon si Quen saglit, parang pinipigilan ang isang emosyon na ayaw niyang ipakita.

“When I saw you fall…” bulong nito, halos para sa sarili. “I thought—”

Napahinto ito.

Humigop ng hangin, nagbago ang tono.

“You should rest.”

Tumayo siya, parang gustong umiwas.

“Quen…” tawag ni Mirae, halos hindi niya alam kung bakit niya iyon nasabi.

Tumigil ito sa may pintuan.

“I heard you,” mahinang sabi ni Mirae, halos pabulong. “You were angry… because of me.”

“I wasn’t angry at you,” mahina nitong sagot. “I was angry because I almost lost you.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Mabagal ang oras.

Para kay Mirae, hindi na niya alam kung alin ang mas mahirap—ang kirot sa sugat, o ang bigat ng titig ni Quen na tila may sinasabi ngunit hindi kayang sambitin.

At bago pa ito tuluyang lumabas, marahang nagsalita si Mirae.

“Quen…” Napalingon ulit ito.

“I wanna go home.”

Mahina, basag, at kasabay ng mga salitang iyon ay ang pag-agos ng luha mula sa mga mata niya.

Nanahimik si Quen.

Matagal.

“You can’t,” mahina pero matigas ang tono. “Not yet.”