CHAPTER 06

Mabigat pa rin ang bawat paghinga ni Mirae nang muling imulat niya ang mga mata. Gabi na — tahimik ang paligid, tanging ang mahina’t tuloy-tuloy na tiktak ng orasan sa dingding ang naririnig. Sa kabila ng katahimikan, ramdam niya ang malamig na hangin na dumadampi sa balat niya.

Muling bumalik sa isip niya ang eksena — ang barilan, ang sakit sa tiyan, ang malamig na tinig ni Quen na sinabing “You can’t go home.”

At ngayon, narito siya sa isang kwarto na hindi niya alam kung para bang kulungan o kanlungan.

Pinilit niyang umupo. Napangiwi siya agad nang sumakit ang sugat niya.

“Damn it…” mahinang mura niya, hawak ang tagiliran.

Pero hindi siya pwedeng manatili lang doon. Kailangan niyang malaman kung ano ang nangyayari.

Hindi siya pwedeng maging bulag sa paligid — hindi bilang isang agent, at hindi lalo na ngayon na hawak siya ng lalaking minsang target ng misyon niya.

Hinila niya nang kaunti ang bedsheet para makatayo. Mabagal, nanginginig, pero determinado.

Bawat hakbang ay parang may apoy na humahaplos sa sugat niya, ngunit hindi siya tumigil.

Habang papalapit siya sa pinto, doon niya narinig ang mga boses.

Mahina sa una — parang mula sa hallway, ngunit habang lumalapit siya, mas nagiging malinaw.

Boses ni Quen.

At isa pa, lalaking malalim at malamig din ang tono — si Kairo.

“…I told you to keep a low profile. How did they find the route?” sabi ni Quen, mahigpit at kontrolado pero halatang galit.

“We don’t know yet, boss,” sagot ni Kairo. “But someone inside might have leaked the movement. It’s not from the outside.”

Tahimik.

Bago muling nagsalita si Quen, mabigat, halos marinig ni Mirae ang pagpigil niya sa sarili.

“Find out who it is. I don’t care how. You know what happens to traitors in my circle.”

Ramdam ni Mirae ang lamig ng boses niya, parang may kasamang banta sa bawat salita.

Pero bago pa siya makalapit pa, nadulas ang kamay niya sa pader — isang maliit na tunog lang, ngunit sapat na para mapalingon si Kairo.

“Boss,” bulong nito. “Someone’s by the door—”

Mabilis.

Ang tunog ng upuang naitulak, ang mga yapak na papalapit, at bago pa siya makagalaw, bumukas ang pinto.

Si Quen.

Ang tingin nito — matalim, nanlilisik, pero may halong gulat.

“Mirae,” malamig nitong sambit. “What are you doing out of bed?”

Napalunok siya, agad umatras. “I… I just heard voices. Akala ko—”

“Akala mo anong, huh?” putol ni Quen, lumapit nang dahan-dahan, bawat hakbang ay mabigat. “That you can eavesdrop on me again?”

Napayuko siya, pero naramdaman niyang lalong sumisikip ang dibdib niya. “I wasn’t—”

“You weren’t what?” tumaas ang boses nito. “Spying again? Gathering intel for your report?”

Napahinto si Mirae.

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buo niyang katawan.

Alam niyang may galit sa tinig ni Quen, pero mas nakakatakot ang paraan ng paglapit nito — mabagal, kalmado, pero may pwersang hindi mo puwedeng suwayin.

“Mirae,” bulong nito, halos idinikit ang mukha sa kanya. “You’re in no position to lie to me. Not anymore.”

Gusto niyang sumagot, pero walang lumalabas.

Naramdaman niya na lang ang kamay ni Quen sa braso niya — hindi marahas, pero mahigpit.

“You should be resting,” anito sa mas mababang tono, pero hindi nawala ang kontrol sa boses. “You want to reopen your wound, is that it?”

“I just wanted to know what’s happening…” mahina niyang sabi. “Narinig ko lang—”

“You don’t need to know everything,” putol muli nito. “The less you know, the safer you are.”

“Safe?” napa-irap siya kahit mahina ang boses. “You call this safe? You locked me up in your house, Quen. You—”

Hindi niya natapos dahil marahan nitong hinawakan ang kanyang baba, pinatingin siya sa mata.

Those eyes — madilim, intense, and frighteningly calm.

“Do you think I’d let anything happen to you again?” mahinang sabi nito, halos bulong. “Not after what happened that night?”

Tahimik.

Ramdam ni Mirae ang mabilis na tibok ng puso niya.

Pero bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto sa likuran ni Quen.

Si Kairo, nakayuko. “Boss, the car’s ready.”

Tumango lang si Quen, pero hindi inalis ang tingin kay Mirae.

“You’re not leaving this room again without me,” madiin niyang sabi bago lumabas.

---

Tahimik na ang buong bahay nang ibalik si Mirae sa kwarto.

Tahimik — pero hindi mapayapa.

Parang bawat tunog ng yapak niya sa marmol na sahig ay nagbubuga ng kaba.

Pagkapasok niya, sumara agad ang pinto sa likod niya. Muling bumalot ang nakakakilabot na katahimikan.

Ang kwarto ay pareho pa rin — elegante, mabango, malinis — pero ngayon, parang kulungan na rin ito sa paningin niya.

Nang marinig niyang lumayo na ang mga yapak ni Quen, saka lang siya marahang umupo sa gilid ng kama, hinahaplos ang benda sa kanyang tiyan.

Masakit pa rin. Pero mas masakit ang ideyang wala siyang kontrol.

“You’re not leaving this room again without me,”

paulit-ulit na umalingawngaw sa utak niya ang mga salitang iyon.

“Yeah, right,” mahinang bulong niya, halos pabulong lang sa sarili. “We’ll see about that.”

---

Nang makatiyak siyang wala nang tao sa labas, tumayo siya. Mabagal, maingat.

Sinuri niya ang paligid.

May malaking aparador, isang maliit na mesa, at sa ibabaw nito — isang lumang telepono.

Halos mapangiti siya nang makita iyon.

“Perfect,” bulong niya, agad na nilapitan.

Ngunit paghawak niya sa receiver, narinig niya agad ang static.

Walang linya.

Napakagat siya sa labi. “Of course…”

Hindi siya sumuko.

Binuksan niya ang drawer ng mesa — walang laman kundi ilang papel at lumang ballpen.

Sinilip niya ang ilalim ng kama, ang likod ng kurtina, at kahit ang frame ng salamin.

Wala.

Pero sa bandang gilid ng aparador, may nakita siyang maliit na switch panel.

Parang konektado sa kuryente o security system ng bahay.

Mababa ang ilaw, pero may isang pulang LED na kumikislap.

Lumapit siya, inangat nang bahagya ang takip — at doon, may maliit na communication port.

Hindi sigurado si Mirae kung para saan iyon, pero sanay siya sa ganitong mga sistema.

Agency-level setup. Encrypted signals. Possibly frequency-based relay.

“Let’s hope this works,” sabi niya sa sarili.

Kinuha niya ang maliit na hairpin mula sa kanyang buhok at ginamit iyon para i-bridge ang dalawang contact point.

Isang mahinang crackle ang sumunod — senyales ng buhay sa linya.

“Come on… come on…” bulong niya habang inaayos ang koneksyon.

At sa wakas — isang pamilyar na tunog ng static, kasunod ang mahinang boses.

> “—Agent Mirae? Is that you?”

Halos mapasinghap siya sa gulat.

“HQ? This is Agent Mirae Anast—” bigla siyang napatigil. Hindi siya pwedeng magsalita ng buong pangalan.

“This is Mirae. Mission compromised. Repeat, mission compromised. I need extraction.”

Ilang segundo ng katahimikan.

Pagkatapos ay isang malamig na tinig ang sumagot:

> “We received your signal. But Agent… you’ve been marked. Classified as missing and potentially compromised. We can’t extract you.”

Napakuyom siya ng kamao.

“What do you mean you can’t? I’m inside Quen’s base— he knows who I am!”

> “Then you need to keep your cover,” sagot ng boses. “HQ won’t risk another agent. You’re on your own.”