로그인Tahimik ang opisina.Walang sinuman sa kanilang dalawa ang nagsasalita.Nakaupo na ngayon si Denovon sa kanyang upuan, malamig pa rin ang mukha. Galit pa rin siya. Halata pa nga ang mga ugat sa kanyang mukha. Hindi rin siya gaanong nagsalita mula nang bumalik sila sa opisina.Tahimik pa ring nakaupo si Emily sa sofa. Ayaw niyang magsabi ng anumang bagay na lalo pang makapagpapagalit sa kanya.Kanina ay binigyan siya nito ng isang bote ng tubig, ngunit mula noon ay hindi na ito nagsalita.Biglang bumukas ang pinto at naputol ang katahimikan.Pumasok si George habang hinihila ang isang babae. Ang babaeng empleyado iyon.“Sir, narito na siya,” sabi ni George habang itinutulak ang babae palapit.Natisod ito at bumagsak sa sahig. Malakas na tumama sa sahig ang kanyang mga tuhod.“Chairman Rowland?” naguguluhang tanong nito habang nanginginig. “Bakit ninyo ako hinihila papunta rito?”Katatapos lang niya sa kanyang trabaho at pauwi na sana nang bigla siyang hinawakan ni George at dinala sa i
“Emily,” mabilis na lumapit si Denovon sa kanya at mahigpit siyang niyakap.Nanginginig ang maliit niyang katawan sa mga bisig nito.“Denovon,” nakahinga siya nang maluwag. Mahina ang kanyang boses. Tumingala siya rito at kahit nagbabanta nang tumulo ang kanyang mga luha, pinigilan niya ang mga iyon.Huwag muna ngayon. Hindi habang yakap siya nito.Agad na napansin ni Denovon kung gaano kalamig ang kanyang katawan. Para itong yelo.Wala itong sinabi. Hinubad nito ang kanyang amerikana at marahang ipinalibot iyon sa kanya.“Nanlalamig ka.”Tinitigan siya nito habang mariing nakapikit ang panga.“Ano ang nangyari?” tanong nito. Mahina ang boses ngunit puno ng pag-aalala.“May nagtulak sa akin papasok dito... at ikinandado ang pinto,” bulong ni Emily.Kalmado na ang kanyang boses ngayon, ngunit dahil lamang naroon si Denovon. Ang presensya nito ay nagbigay sa kanya ng kakaibang pakiramdam ng kaligtasan.Natigilan si Denovon.“Ano?”Lalong bumaba ang kanyang boses, ngunit malinaw ang gali
Sa loob ng meeting room,Nakaupo na ang lahat, naghihintay sa Chairman.Bumukas ang pinto, at pumasok si Denovon kasama ang kanyang PA na si George. Agad na napunta ang matatalim nitong mga mata sa upuan ni Emily.Walang tao roon.Wala siya.Bahagyang sumikip ang mga mata nito.Wala itong sinabi. Dumiretso ito sa kanyang upuan at umupo.“Bakit wala pa siya?” tanong nito sa sarili.Binati siya ng mga manager at department head.“Magsimula na tayo,” sabi ni Denovon, iniisip na baka nahuli lamang siya. Palaging maagang dumarating si Emily, pero baka may nakaantala lang sa kanya. Darating din siya maya-maya.Nagsimula ang meeting.Isa-isang inilahad ang mga report. Nakinig si Denovon, kalmado ang mukha. Pero kada ilang minuto, napupunta ang mga mata niya sa pinto.Wala pa rin siya.Nagsimula siyang makaramdam ng pagkabalisa, pero hindi niya iyon ipinahalata. Nanatiling matigas ang ekspresyon niya habang nakatingin sa team leader na nagsasalita.Pagkatapos, papalapit na ang turno ni Emily.
Nagising si Emily na mas masigla kaysa karaniwan. Pumasok sa bintana ang malambot na liwanag ng umaga at nagbigay-init sa silid. Nag-unat siya at umupo sa kama bago nagmasid sa paligid. Walang laman ang kama. Wala roon si Denovon. Bumangon siya at naglakad patungo sa mesa. Bukas pa rin ang kanyang laptop mula kagabi. Hinawakan niya ang mouse at umilaw ang screen. Binuksan niya ang mga dokumentong ilang araw na niyang ginagawa. Nanlaki ang kanyang mga mata. Kumpleto na ang lahat. Tinapos iyon ni Denovon. Napunan na ang bawat nawawalang detalye, naayos ang lahat, at handa na para sa presentasyon. Napangiti siya at tahimik na nagpasalamat. Hindi niya inaasahang ganoon kalaki ang maitutulong nito, ngunit lalo lamang siyang naging determinado na galingan ang kanyang trabaho. Pagkatapos maligo at magbihis, inilagay niya sa kanyang bag ang lahat ng kakailanganin niya. Nagsuot siya ng simpleng puting blouse na nakasuksok sa isang itim na pencil skirt. Maayos at propesyonal ang kanyan
Hindi nagsalita si Emily. Tinitigan lamang niya ito, mabilis ang tibok ng puso at bahagyang nakabuka ang mga labi. At pagkatapos, yumuko ito palapit sa kanya. Marahan. Dumampi ang mga labi nito sa kanya, banayad at mainit. Saglit lamang. Hindi malalim. Hindi rin nagtagal. Pero sapat na iyon. Sapat para kumabog ang puso niya. Nang kumalas ito, nanatili muna ang mga mata nito sa kanya. Pagkatapos, marahan nitong hinawakan ang kamay niya, iniangat iyon, at hinalikan ang likod ng kanyang palad. “Tara, kumain na tayo ng hapunan,” mahinang sabi nito. Kumurap si Emily, hindi pa rin nakakawala sa sandaling iyon. “Magsisimula nang magtrabaho ang kusinero bukas,” dagdag ni Denovon habang ginagabayan siya palabas ng silid. “Kaya kailangan nating kumain sa labas ngayong gabi.” Sumunod siya rito, magkahawak pa rin ang kanilang mga kamay, habang may bago at kakaibang damdaming namumuo sa kanyang dibdib. 10 PM Nakaupo si Emily sa silya sa kanilang silid-tulugan habang mabilis na nagta-ty
Bumaba sina Denovon at Emily mula sa kotse.Naging tahimik ang buong biyahe. Wala ni isa sa kanila ang nagsalita.Ngunit hindi payapa ang katahimikan. Nakakailang ito. Alanganin. Malamig.Ramdam na ramdam iyon ni Emily. Mabigat ang kanyang puso. May hindi tama.Ilang beses siyang sumulyap kay Denovon habang nasa biyahe sila, ngunit walang mabasa sa mukha nito.Mukhang masama ang mood niya, naisip niya habang lalong humihigpit ang pagkakahawak niya sa kanyang bag.Abala siya sa kanyang mga iniisip nang bigla niyang marinig ang tinig nito.“Hindi ka ba bababa?”Kumurap siya at natauhan mula sa kanyang pagkakababad sa mga iniisip.Tumingin siya sa paligid at napagtantong nakahinto na ang kotse. Nasa labas na si Denovon, nakatayo sa tabi ng pinto niya habang nakabukas iyon para sa kanya.“Oh… pasensya na,” bulong niya habang mabilis na tinatanggal ang seatbelt at bumababa.Tumingin siya sa paligid at nagulat nang makita kung nasaan sila.Lifestyle Plaza.Isang kilala at mamahaling lugar s







