Chapter 5 - Meet

Chapter 5

Humigpit ang hawak ni Kiera sa bag na dala niya.

Wala naman siyang choice.

Wala naman siyang ibang pagpipilian.

Mas gugustuhin niyang sumakay sa kalokohang ito kaysa mahuli ng mga taong gustong sumira sa kanya. Kung ang pagpapanggap bilang ibang tao ang tanging paraan para makapagsimula siyang muli, wala siyang ibang magagawa kundi tanggapin ang sitwasyon niya.

Tinitigan ni Kiera ang malaking bahay sa harap niya.

Nasa probinsya siya ngayon, kung saan nakatira ang lalaking magiging fiancé niya habang nagpapanggap siyang si Vivian. She needed to hide her identity. She needed to be Vivian. Kailangan niyang kalimutan kung sino talaga siya, kahit pa alam niyang hindi ganoon kadaling gawin iyon.

“Miss, naghihintay na po si Sir Zayn sa loob,” nakangiting sambit ng isang matandang kasambahay.

Sinubukan niyang ngumiti at magpanggap na normal lang ang lahat. Pero sa totoo lang, hindi niya alam kung anong klaseng lalaki ang makakasama niya sa iisang bubong. 

Hindi rin niya alam kung paano niya magagawang makisama rito nang hindi nabubunyag ang tunay niyang pagkatao.

It had been a month since she escaped from the mental facility. 

Isang buwan siyang inihanda ni Vivian at tinuruan ng lahat ng kailangan niyang malaman. Mula sa mga simpleng bagay hanggang sa pinakamaliliit na detalye tungkol sa pagkatao ni Vivian, kailangan niyang kabisaduhin ang lahat para maging kapani-paniwala ang pagpapanggap niya.

Hindi puwedeng magkamali.

Hindi puwedeng makalimot.

Dahil isang maling sagot lang ay maaaring maging dahilan para maghinala si Zayn.

“Ma’am, medyo mainit lang po ang ulo ni Sir ngayon, kaya sana maging maayos ang una ninyong pagkikita,” dagdag ng kasambahay.

Napalingon si Kiera sa matanda.

Mainit ang ulo?

Ngayon pa talaga?

Bago pa siya makapagtanong, narinig na niya ang malakas na boses ng isang lalaki mula sa sala.

“You fucking shit! I told you to be careful!” sigaw nito mula sa loob.

Napakagat sa labi si Kiera nang tuluyan niyang makita si Zayn na may kausap sa telepono.

Nakatayo ito nang nakatalikod sa kanya habang hawak ang cellphone sa isang kamay. Hinihilot nito ang noo gamit ang kabilang kamay, na para bang malapit na itong mawalan ng pasensiya sa kausap.

“Ilagay ko na po sa taas ang bag ninyo, Ma’am. Kung may kailangan po kayo, tawagin n'yo lang ako,” mahinang sambit ng kasambahay.

Tumango na lamang si Kiera at tipid na ngumiti.

“Thank you po.”

“Damn! Do something! Hindi puwedeng hindi n'yo alam ang gagawin!” iritadong sambit ni Zayn.

Muling bumalik ang tingin ni Kiera sa lalaki, ngunit agad siyang napatuwid nang mapansing nakatingin na ito sa kanya.

Bahagyang magkasalubong ang mga kilay nito. Matalim ang tingin, at sa ekspresyon ng mukha nito ay para bang sa kanya ibinubunton ang lahat ng galit.

Napahigpit tuloy ang hawak ni Kiera sa laylayan ng kanyang damit.

Bakit parang kasalanan pa niyang dumating siya?

Ipinakita na ni Vivian kay Kiera ang litrato ni Zayn, kaya hindi na siya nagulat nang makita kung gaano ito kaguwapo.

Nakat-shirt lamang ito na puti at nakasuot ng shorts, pero kahit ganoon kasimple ang suot ay halatang-halata pa rin ang pagiging macho nito. Medyo mahaba ang buhok nito, na lalo pang nagdagdag sa kaguwapuhan. Malapad ang balikat, matikas ang tindig, at may presensyang mahirap balewalain.

But there was something intimidating about him.

Hindi lang dahil sa itsura nito, kundi dahil din sa paraan ng pagtingin nito sa kanya. Para bang sinusuri nito ang bawat kilos niya, naghahanap ng kahit maliit na pagkakamaling maaari nitong punahin.

Hindi alam ni Kiera kung bakit, pero parang pamilyar sa kanya ang mukha ng lalaki.

Parang nagkita na sila noon.

Even his name sounded familiar, pero kahit anong pilit niyang alalahanin ay wala siyang maalala. Hindi niya matukoy kung saan niya ito nakita o kung bakit tila may kung anong bagay na nagpapaalala sa kanya rito.

Tinanong pa nga niya si Vivian kung sakaling nagkita na ba sila ni Zayn noon at baka kilala rin siya nito. Pero kalaunan, nalaman niyang hindi pa talaga personal na nakikita ni Zayn si Vivian. Kaya naman mas naging madali para kay Vivian na isakatuparan ang plano nilang ibang babae ang ipalit sa kanya.

“Just call me again, and don't call me just to give me some fucking bad news!” huling bulyaw ni Zayn sa kausap bago tuluyang ibaba ang tawag.

Hindi alam ni Kiera ang gagawin nang muli siyang tingnan ni Zayn at taasan ng kilay.

Gusto niyang humakbang palapit, pero natatakot siyang baka sa kaunting pagkakamali lang ay mahalata nitong hindi siya si Vivian. At kapag nangyari iyon, baka bigla na lamang siya nitong paalisin.

Hindi niya puwedeng hayaang mangyari iyon.

“What? Don't tell me you want a welcome hug?” sarkastikong tanong nito.

Napanganga si Kiera.

Seriously?

Sa dami ng puwedeng sabihin ng lalaki, iyon pa talaga ang naisip nito?

Dahil sa nangyari sa kanya at sa ginawa ng lalaking pinagkatiwalaan niya, nahihirapan na siyang magtiwala sa mga lalaki. Pakiramdam niya, pare-pareho lamang ang mga ito, at wala na siyang gustong gawin kundi umiwas sa kanila.

She had become a man-hater.

Hindi na niya alam kung paano makikitungo sa mga lalaki nang hindi naghihinala o nakakaramdam ng takot. Kahit ang simpleng pakikipag-usap sa kanila ay tila naging mahirap na para sa kanya.

And judging by her first impression of Zayn, hindi nito matutulungang magbago ang pananaw niya.

“Why would I even want your hug?” sagot niya bago tumingin sa hagdan.

Ayaw niyang makita nitong naaapektuhan siya sa mga sinasabi nito. Kung gusto nitong maging bastos, kaya rin naman niyang sumagot.

“Saan ang kuwarto ko?” normal niyang tanong.

Hindi agad sumagot si Zayn, kaya napatingin siyang muli rito.

Doon niya napansing sinusuri siya nito mula ulo hanggang paa.

Napataas tuloy ang kilay ni Kiera bago niya tiningnan ang sarili.

She was wearing a white sundress.

Simple lang naman ang damit niya. Wala siyang nakikitang mali rito, kaya hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lamang siya tingnan ng lalaki.

“Is there something wrong with my dress?” tanong niya.

Bahagyang tumaas ang kilay ni Zayn.

“Did I say there was?”

“No. But you're staring.”

“And you're watching me watch you.”

Napanganga si Kiera.

What the hell?

Muntik na siyang mapamura, pero pinigilan niya ang sarili. Ayaw niyang bigyan ito ng dahilan para isipin na madali siyang asarin.

“Maybe because you're making it obvious,” mataray niyang sagot.

Sa halip na mainis, bahagyang napangisi si Zayn. Para bang mas lalo pa itong naaliw sa paraan ng pagsagot niya.

At lalong hindi iyon nagustuhan ni Kiera.