Chapter 5: Kindness

Hindi kami naghalikan.

Hindi kami nangako.

Pero sa gabing iyon, may tahimik kaming inamin.

Na kahit bawal.

Kahit walang pahintulot.

Kahit walang katiyakan.

May namamagitan.

At iyon ang mas nakakatakot.

Dahil ang pag-ibig na walang pangalan ay mas mahirap pakawalan.

Habang nakahiga ako sa kama ko nang gabing iyon, nakatitig sa kisame, napangiti ako sa gitna ng takot.

Unti-unti akong nahuhulog.

Hindi dahil may ibibigay siya.

Hindi dahil may makukuha ako.

Kundi dahil sa bawat tingin niya, nararamdaman kong hindi ako invisible.

At kahit alam kong maaaring masira ang lahat balang araw…

Pinili kong mahalin siya.

Tahimik.

Walang permiso.

Parang ulap na handang maglaho sa langit niya—

basta kahit minsan, naging bahagi ako ng tanawin.

---

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging espesyal si Sylvant sa paningin ko.

Siguro noong unang beses niya akong hinintay sa library kahit sinabi kong kaya ko namang mag-isa. O baka noong napansin niyang lagi akong may dalang extra ballpen dahil ayokong manghiram—dahil ayokong magmukhang nangangailangan.

O baka noon pa man, noong una ko siyang nakita sa orientation.

Ang campus ng San Alvero International University ay palaging may kakaibang katahimikan tuwing gabi. Hindi ‘yung malungkot na katahimikan—kundi ‘yung puno ng pangarap.

Sa library, ako ang huling estudyanteng umaalis.

Palaging ganoon.

Mas madali para sa akin ang magpaka-busy kaysa harapin ang sarili kong mga iniisip.

“Hindi ka ba napapagod, Delgado?”

Hindi ko na kailangang tumingin para malaman kung sino iyon.

Si Sylvant Garrison Briggston.

Ang anak ng isang kilalang hotel magnate. Ang lalaking laging tahimik. Laging seryoso. Laging kontrolado.

Naka-roll up ang sleeves ng puting polo niya. May hawak na kape. Walang emosyon ang mukha—pero ang mga mata niya, palaging may sinasabing hindi niya kayang bigkasin.

“Mas napapagod akong bumagsak,” sagot ko nang hindi siya tinitingnan.

Tahimik siyang naupo sa tapat ko.

Hindi siya nagsasalita nang walang dahilan. Hindi siya ngumingiti para lang maging mabait. Hindi siya lumalapit kung hindi niya talaga gusto.

At ‘yun ang kinakatakutan ko.

“Top ka na sa Marketing Analytics,” sabi niya. “Hindi mo kailangang magpakahirap.”

“Hindi ako katulad mo.”

Bahagya siyang tumigil.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Ngumiti ako—hindi masaya. Hindi rin masakit. Isang ngiting sanay magtago.

“Ikaw, ipinanganak kang may pangalan. Ako? Kailangan kong likhain ang akin.”

Doon ko naramdaman ang titig niya.

Hindi mapanghusga. Hindi maawain.

Kundi—interesado.

“Rosemary,” mahina niyang sabi, parang sinusukat ang pangalan ko sa labi niya, “ang pangalan, binibigyan lang ng halaga kapag may may-ari.”

Hindi ko alam kung papuri iyon o babala.

Pero sa unang pagkakataon, may lalaking hindi ako tinitingnan bilang simpleng scholar.

Tinitingnan niya ako na parang kapantay.

At doon nagsimula ang delikadong pagkahulog.

Mula noon, naging routine na namin ang sabay na pag-uwi mula sa library.

Hindi kami sweet. Hindi kami malapit.

Pero palagi siyang nariyan.

Kung may group project, siya ang kusang nag-aayos ng logistics. Kung may presentation, siya ang tahimik na nag-eedit ng slides ko kahit hindi ko hinihingi.

Hindi siya mahilig sa sweet words.

Pero ang presensya niya?

Mas malakas pa sa anumang pangako.

“Anong plano mo pagkatapos ng graduation?” tanong niya isang gabi habang naglalakad kami sa campus grounds.

May malamig na hangin. Ang mga ilaw sa paligid ay parang maliliit na bituin sa lupa.

“Magtrabaho agad,” sagot ko. “Mag-ipon. Magpatayo ng maliit na negosyo. Ayokong habambuhay empleyado.”

“Anong klaseng negosyo?”

“Isang boutique hotel.”

Huminto siya sa paglalakad.

Tumingin siya sa akin na parang may gustong sabihin—pero pinili niyang lunukin.

“Interesting,” maikli niyang tugon.

“Bakit?”

“Dahil ako rin.”

Napahinto ako.

“Anak ka ng may-ari ng hotel chain. Anong ‘ako rin’?”

“Hindi lahat ng minana, naiintindihan,” malamig niyang sagot. “Gusto kong bumuo ng sarili kong brand. Hindi lang extension ng pangalan ng ama ko.”

Sa gabing iyon, unang beses ko siyang nakita hindi bilang mayamang estudyante—

Kundi bilang lalaking may sariling laban.

At doon ko siya minahal.

Tahimik.

Walang aminan.

Walang label.

Chapter 6

Mga Salitang Hindi Masabi

May mga gabi na hindi kami nag-aaral.

Nakaupo lang kami sa rooftop ng dorm building.

Siya, nakatingin sa city lights.

Ako, nakatingin sa kanya.

“Takot ka ba?” tanong ko minsan.

“Sa ano?”

“Na baka hindi ka maging sapat.”

Hindi siya agad sumagot.

Matagal.

Hanggang sa inisip kong hindi niya sasagutin.

“Palagi.”

Napalingon ako sa kanya.

Hindi siya tumingin sa akin. Diretso lang sa harapan.

“Kapag mayaman ka,” sabi niya, “inaasahan nilang kaya mo lahat. Walang excuse. Walang pagkakamali. Hindi ka pwedeng magpakita ng kahinaan.”

“Eh kung gusto mong magpahinga?”

“Hindi option.”

May kung anong bumigat sa dibdib ko.

“Hindi ka robot, Sylvant.”

“Hindi rin ako malaya.”

Doon ko naintindihan.

Ang pagiging tahimik niya ay hindi kawalan ng emosyon.

Ito ay disiplina.

Proteksyon.

Kulungan.

Isang gabi, umulan nang malakas habang nasa campus kami.

Walang payong.

Tumakbo kami papunta sa covered walkway.

Basa ang buhok ko. Basa ang damit ko.

Tumingin siya sa akin—at sa unang pagkakataon, ngumiti siya.

Hindi ‘yung formal smile niya.

Kundi ‘yung totoo.

“Parang bata,” sabi niya.

“Masama bang maging masaya?”

Umiling siya.

“Tingnan mo ako, Rosemary.”

Hindi ko alam kung bakit, pero kinabahan ako.

“Tinitingnan kita.”

“Hindi. Tingnan mo ako nang mabuti.”

Ginawa ko.

At doon ko nakita ang lungkot.

Ang pagod.

At ang pagpipigil.

“Kapag umalis tayo rito,” sabi niya, “magbabago ang lahat.”

“Bakit kailangan?”

“Dahil hindi pareho ang mundo ng estudyante at mundo ng responsibilidad.”

“Responsibilidad mo o responsibilidad na ipinataw sa’yo?”

Bahagya siyang napangiti.

“Matalino ka talaga.”

“Hindi mo sinagot.”

Lumapit siya.

Hindi masyadong malapit.

Pero sapat para marinig ko ang paghinga niya.

“Kapag dumating ang panahon na kailangan kong pumili,” mahina niyang sabi, “hindi ako sigurado kung pipiliin ko ang gusto ko… o ang tama.”

Ang salitang tama ang tumimo sa akin.

Hindi ako.

Hindi tayo.

Kundi tama.

At doon nagsimulang pumasok ang takot.

Sa mga sumunod na linggo, mas naging abala siya.

May mga meeting siya kasama ang ama niya. May mga event na kailangan niyang puntahan.

At doon ko unang nakita si Brienne Chancellor.

Elegant. Socialite. Anak ng isang kilalang pamilya sa business circle.

Maganda.

Perpekto.

Bagay sa mundo niya.

Nakita ko silang magkasama sa isang charity event sa campus.

Magkatabi.

Komportable.

Hindi niya ako nakita.

Pero nakita ko ang paraan ng paghawak ni Brienne sa braso niya.

Parang pagmamay-ari.

Kinagabihan, hindi siya nagpunta sa rooftop.

Hindi siya nag-text.

Walang paliwanag.

At sa unang pagkakataon, naramdaman kong ako ang masyadong nag-assume.

Kinabukasan, bumalik siya na parang walang nangyari.

“May event kagabi,” sabi niya.

“Alam ko.”

“Bakit?”

“Nakita kita.”

Sandali siyang natahimik.

“Hindi ko ginustong pumunta.”

“Pero pumunta ka pa rin.”

Doon niya ako tiningnan nang diretso.

“May mga bagay na kailangan kong gawin.”

“Para kanino?”

Hindi siya sumagot.

At sa katahimikan na iyon, mas malinaw ang sagot kaysa anumang paliwanag.

Isang linggo bago ang graduation, nagyaya siyang maglakad sa beach malapit sa campus.

Sunset.

Tahimik ang alon.

“Rosemary,” sabi niya.

May bigat ang tono niya.

Handa na akong marinig ang mga salitang matagal ko nang hinihintay.

Aminan.

Pangako.

Tayo.

Pero iba ang sinabi niya.

“Pagkatapos ng graduation, kailangan kong pumunta sa Europe. Expansion plan.”

Napangiti ako.

“Congratulations.”

“Ikakasal si Brienne sa isang investor partner kung hindi ko itutuloy ang deal.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

“At ikaw?” tanong ko.

“Ang pamilya niya ang pinakamalaking shareholder sa upcoming project.”

Hindi ko maintindihan kung bakit niya sinasabi iyon sa akin.

“Anong punto mo, Sylvant?”

Tumitig siya sa dagat.

“Kung pipiliin ko ang gusto ko… mawawala ang pagkakataong itayo ang sarili kong pangalan.”

“At kung pipiliin mo ang tama?”

“May masasaktan.”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil doon ko naintindihan.

Hindi niya ako pipiliin.

Hindi niya ako kayang piliin.

Hindi dahil wala siyang nararamdaman—

Kundi dahil mas mahalaga sa kanya ang responsibilidad.

At ako?

Hindi ako responsibilidad.

Ako ang risk.

“Hindi kita hihingan ng sagot,” sabi ko, pinipigilan ang boses ko na manginig. “Hindi kita pipilitin.”

Lumapit siya.

Sa unang pagkakataon, hinawakan niya ang kamay ko.

Mainit.

Mahigpit.

Pero hindi sapat.

“Rosemary,” mahina niyang sabi, “kung iba ang sitwasyon—”

“Pero hindi.”

Tumango siya.

At sa pagtango na iyon, tuluyan kong naramdaman ang lamat.

Walang sigawan.

Walang eksena.

Walang third party confrontation.

Tahimik lang.

Katulad ng paraan niya ng pagmamahal.

Tahimik.

Hindi ipinaglaban.

Sa araw ng graduation, magkatabi kami sa stage.

Ngumiti siya sa akin para sa larawan.

Ako rin.

Perpektong imahe.

Perpektong pagtatapos.

Pero habang hawak ko ang diploma ko, alam kong may isang bagay akong iniwan doon sa campus—

Isang pusong hindi ko kailanman inamin.

At isang lalaking minahal ko nang hindi niya kailanman ipinaglaban.

Akala ko doon nagtatapos ang kwento namin.

Akala ko ang mga salitang hindi nasabi ay tuluyan nang malilimutan.

Hindi ko alam—

Na makalipas ang ilang taon,

Sa mismong lobby ng Briggston Hotels, haharapin ko muli ang lalaking iyon.

Hindi na bilang estudyante.

Kundi bilang assistant niya.

At ang katahimikan namin noon?

Mas magiging mapanganib ngayon.

Dahil ang pag-ibig na hindi namatay—

Mas mahirap takasan.