LOGINHabang abala ang dalawang bata sa Mansion ng Montellana Mansion, abala naman si Theariza sa madilim na bodega kung saan nakagapos si Alexander. “Ano ba, Theariza?! Pakawalan mo ako rito!” sigaw ni Alexander habang pilit kumakawala sa pagkakatali ng kanyang mga kamay. Halatang takot na takot na ito, pinagpapawisan at namumutla habang nakatitig sa malamig na mukha ng babae. Ngunit isang mapait at halos nakakabinging tawa lamang ang isinagot ni Theariza. “Hahaha… nagmakaawa rin ako sa’yo noon, Alexander. Pero ano’ng ginawa mo?” malamig niyang sambit habang dahan-dahang lumalapit. “Mas pinili mong panoorin ako habang ang kabit mo, unti-unti akong pinapatay!” Napayuko si Alexander, nanginginig ang boses. “Wala akong magawa noon…” Biglang tumalim ang tingin ni Theariza. “Wala kang magawa?” mapait niyang ulit. “Baliw ka ba? Ikaw? Walang magagawa? Ang sabihin mo, nagpadaig ka sa kahinaan mo at sa kapusukan mo!” “Patawarin mo ako, Theariza…” halos maiyak na pagsusumamo ni Alexander. “N
“Dad, anong pinagsasabi mo? Hindi ko siya kilala—at lalong hindi ko siya mommy! I want Mommy Althea back!” “Shut your mouth, Elina!” mariing sigaw ni Alexander, halatang pinipigil ang galit. “Ang tunay mong ina ay siya—hindi ang kriminal na si Althea na muntik na akong patayin kanina!” “No, Dad!” nanginginig ngunit matigas ang boses ni Elina. “Ang mommy ko lang ay si Mommy Althea. Wala nang iba!” Hindi na siya naghintay ng sagot. Agad siyang tumakbo, pilit na inaabot si Althea na kasalukuyang hawak ng mga tauhan ni Theariza. “Bitawan niyo siya! Mommy!” sigaw niya, halos mawalan ng boses. Tahimik na napabuntong-hininga si Theariza bago nagsalita, malamig ang tono. “Ganyan ka pa rin pala hanggang ngayon, Alexander. Wala ka pa ring pinagbago… sarili mo pa rin ang inuuna mo.” Saglit siyang tumingin sa mga tauhan niya. “Dalhin niyo si Alexander sa bodega. Doon siya nararapat.” Hindi na nakapalag pa si Alexander nang lapitan siya ng mga tauhan. Samantalang si Elina, pilit pa ring k
Matagal ko nang alam… na siya ang pumatay sa akin nang paulit-ulit—at kasama ka roon. Mariing bumagsak ang bawat salita ni Theariza, punong-puno ng galit at katotohanang matagal niyang kinimkim. Ang dating mahina at tahimik na babae ay wala na—ang natira ay isang malamig at matatag na bersyon ng sarili niya. Dahan-dahan niyang itinuon ang tingin kay Althea. “Alisin siya sa harap ko. Dalhin si Althea sa kulungan.” malamig niyang utos, walang kahit anong pag-aalinlangan. Agad kumilos ang mga tauhan. Hinawakan si Althea sa magkabilang braso, pilit siyang pinipigilan habang nagpipiglas at nagngangalit. “Hindi niyo pwedeng gawin ‘to! Wala kayong karapatan—!” sigaw niya, ngunit walang ni isa ang naglakas-loob na sumuway sa utos ni Theariza. Ngunit bago pa siya tuluyang mahila palayo, bigla siyang yumuko pasulong—pinilit lapitan si Theariza kahit hawak na siya ng mga guwardiya. N
“At sino ka naman para sabihin sa kanila na hindi ako makakarating sa sarili kong kompanya?” malamig ngunit matalim na bungad ni Alexander mula sa likuran ni Althea. Parang binuhusan ng malamig na tubig si Althea. Dahan-dahan siyang napalingon, nanginginig ang mga mata habang nakatitig sa lalaking akala niya’y… wala na. “Paano…? Paano ka nakaligtas sa banggaan?” halos pabulong niyang tanong, halatang hindi pa rin makapaniwala. “Pak!” Isang malakas na sampal ang kumawala mula sa palad ni Alexander at dumapo sa pisngi ni Althea. Napaling ang mukha nito sa lakas ng tama. “Anong akala mo sa akin? Mahinang nilalang?” malamig ngunit puno ng galit ang boses ni Alexander, kasunod ang mapang-asar niyang tawa. “Hahahaha… baliw ka na! Akala mo siguro patay na ako dahil sa banggaan kanina?” Lumapit siya ng kaunti, nanlilisik ang mga mata. “Pwes, nagkakamali ka.” Sandaling tumigil ang hangin sa pagitan nila. “Ang sasakyang kinalululanan ko kanina… hindi ako ang nakasakay doo
“Nakahanda na po ang lahat Madam Theariza. Aalis na po ba tayo?” tanong ng Montellana Guard, bahagyang kinakabahan habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo. Huminga nang malalim si Theariza, ngunit hindi nito napawi ang kakaibang sikip na bumabalot sa kanyang dibdib. Marahan siyang tumango, pinipilit maging kalmado kahit tila may unos na unti-unting nabubuo sa loob niya. “Yes, para naman maaga tayong makarating sa Holding's Company!” sagot niya, nakahanda na rin ba ang lahat ng mga tauhan?” Saglit na nag-alangan ang guwardiya, tila may gustong sabihin ngunit natatakot.Yes madam… “Pero Madam… meron lang akong mahalagang bagay na natuklasan at kailangan niyo itong malaman,” dagdag niya, mas mababa ang boses, halos pabulong. Unti-unting kumunot ang noo ni Theariza. May kung anong kaba ang gumapang sa kanyang sistema. “Ano ’yon?” tanong niya, mas naging malamig at mabigat ang kanyang tono. “Nabalitaan ko po na ang Rereio Holdings Company ay dating pagmamayari pala ng inyong tu
“Kinabukasan, maagang umalis si Alexander, kasama ang ilang mga tauhan ni Master Rereio upang protektahan siya, dahil isa na siyang bahagi ng Rereio Holding Company. “Uhmmmmm! Hindi ko na kailangang sundin ang sinasabi ni Master Rereio. Dahil kahit bali-baliktarin pa niya ang mundo, ako na ang may-ari ng Holdings Company!” bulong ni Alexander sa sarili, habang may bahid ng malamig na ngiti ang kanyang mga labi. Sabay kumpas ng kanyang kamay upang palapitin ang kanyang mga tauhan. “Alam niyo na ang gagawin kay Rereio!” malamig ngunit matigas ang kanyang tinig. Balak ni Alexander na wakasan na rin ang buhay ni Rereio, dahil sa kanyang paningin ay wala na itong halaga. “Masusunod po, Master!” sabay-sabay na sagot ng kanyang mga tauhan, puno ng takot ngunit may halong katapatan. Samantala, sa ospital kung saan naroon si Theariza—na kagigising lamang mula sa mahabang pagkaka-coma—ay nagpasya siyang lumabas at asikasuhin ang mga bagay na napabayaan ni Darryl dahil sa nangyari sa kan
“Ano?” gulat na sabi ni Alexander. “Seryoso ba kayo sa sinasabi niyo? Diba ang Montale Corporation ay isang kilalang kompanya sa buong mundo?”Napaupo siya sa sofa sa loob ng opisina habang pilit pinoproseso ang narinig. Kilalang-kilala niya ang pangalang iyon. Ang Montale Corporation ay isa sa pin
“Hindi ko alam kung ano ang nasa utak mo, Theariza. Umuwi na tayo! We need to talk!” galit na sabi ni Alexander habang matalim ang tingin niya sa asawa. Halatang pigil na pigil ang kanyang inis at kahihiyan sa nangyaring eksena sa hotel. Bahagyang napalunok si Theariza ngunit nanatili siyang kalma
“Ang asawa ko nasa loob ng kwartong iyan kasama ang kabit niya,” mariing saad ni Theariza habang nakatayo sa harap ng pinto ng VIP room. Katabi niya si SPO1 Gabriel Fernandez, nakauniporme at seryosong nakatingin sa pintuan. May isa pa itong kasamang pulis na tahimik lamang na nakamasid sa paligi
Hindi niya maialis ang tingin kay Theariza na nakayakap pa kay Alexander ilang sandali ang nakalipas. “Bakit ganyan ka makatingin, Theariza?” Parang may kakaiba sa mga mata niya. Para bang alam niya ang lahat. “Alam kaya niya na may relasyon kami ng asawa niya?” dagdag pa niya habang hindi si







