Chapter 4

“Best, ito yung magiging kwarto mo… at sa isang pintong ’yan, ’yan yung magiging kwarto ng magiging baby namin ng asawa ko.”

Mahinahon ngunit may awtoridad ang tinig ni Theariza habang itinuturo ang pintuang nasa loob ng maluwang na silid. Malaki ang kwartong iyon—may mataas na kisame, kristal na chandelier, at malalambot na carpet na kulay garing. Halatang pinaglaanan ng panahon at pagmamahal ang bawat detalye.

Tahimik na napalunok si Althea habang iniikot ang paningin sa paligid. Hindi niya maikakaila ang lawak at ganda ng bahay. Ang lahat ng ito—kayamanan, pangalan, respeto—pagmamay-ari ni Theariza.

“Wow… ang ganda naman ng silid na ’to,” plastikan niyang sabi, pilit ang ngiti. Hindi niya ipinahalata ang bahagyang inggit na kumurot sa kanyang puso.

“Gusto mo bang kumain?” tanong ni Theariza, mahinahon at magalang pa rin sa kabila ng pagiging amo ng bahay.

“Busog na ako, best. Kumain ako sa bahay ng parents ko bago ako umalis doon. Magpapahinga na ako… ’di ba bukas na gagawin ang surrogation?”

Saglit na tumahimik ang paligid. Ang salitang surrogation ay tila may bigat na bumagsak sa pagitan nila.

“Oo, tama ka. Bukas na,” sagot ni Theariza, pilit na matatag. “Kaya magpahinga ka na. Kailangan mong maging maayos ang pakiramdam mo.”

“Oo… salamat.”

Pagkasara ng pinto, unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Althea. Ang maamong mukha ay napalitan ng malamig na titig.

“Napakalaki ng bahay… napakaganda ng buhay,” bulong niya habang hinahaplos ang sarili niyang tiyan.

Lingid sa kaalaman ni Theariza—buntis na siya. At si Alexander ang ama.

Matagal na nilang plano iyon. Hindi na kailangan ng surrogation dahil nauna na ang lahat—sa mga palihim na pagkikita nila sa parehong hotel na kanilang tagpuan. Sa bawat gabing sinasabing may meeting si Alexander, sa bawat pag-uwi nitong pagod—si Althea ang kasama niya.

“Hindi magtatagal…” mahina ngunit puno ng ambisyon ang kanyang tinig.

“Ako na ang kikilalaning Mrs. Huston.”

Bahagya siyang napangiti.

“Pero sa ngayon… kailangan ko munang magpanggap. Hanggang sa tuluyan nang mawala sa buhay namin ang babaeng ’yon.”

*******************

Sa master bedroom ng bahay—ang silid ng tunay na may-ari.

Pagpasok ni Theariza, agad niyang nasilayan si Alexander na mahimbing nang nakahiga. Malawak ang kama, may malalambot na unan at makapal na comforter. Sa dingding ay nakasabit ang kanilang wedding portrait—nakangiti, puno ng pangako.

“Ilang gabi na… lagi siyang pagod kung umuwi,” bulong ni Theariza habang marahang inilapag ang kanyang bag.

Kung nabigyan ko lang sana siya agad ng anak… baka mas naging buo ang pamilya namin.

May kirot sa kanyang mga mata. Siya ang may-ari ng bahay. Siya ang legal na asawa. Ngunit bakit pakiramdam niya’y may kulang?

Dahan-dahan siyang lumapit sa kama at umupo sa gilid nito.

Pinagmasdan niya ang mukha ni Alexander—ang lalaking minahal niya nang walang kondisyon.

Marahan siyang humiga sa tabi nito at niyakap siya mula sa likod. Isang yakap na puno ng pangungulila at pagmamahal.

“Mahal kita…” halos hindi marinig ang kanyang bulong.

Ngunit si Alexander—gising.

Nakapikit lamang siya, nagkukunwaring tulog. Ramdam niya ang init ng yakap ng asawa. Ramdam niya ang lambing na hindi na niya kayang suklian.

Dahan-dahan siyang gumalaw, kunwari’y nasa mahimbing na pagtulog. Marahan niyang inalis ang kamay ni Theariza sa kanyang dibdib.

Unti-unting bumagsak ang kamay ng babae sa kama.

Nanatiling nakapikit si Alexander—tinatakpan ng dilim ang kanyang konsensya.

Samantalang si Theariza, kahit nakapikit na rin, ay may luhang tahimik na pumatak sa kanyang unan.

Isang oras matapos…

Tumayo si Alexander nang mahinahon, tinitingnan ang natutulog na si Theariza—hindi niya alam na ang babae ay nagkukunwari lang ring makatulog para hindi makita ang pag-alis ng asawa.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng kwarto at lumabas, dala ang kanyang cellphone. Diretso siya sa silid ni Althea, walang alinlangan sa mga hakbang. Pagbukas ng pinto, agad siyang sinalubong ng yakap ni Althea.

“Akala ko hindi ka na darating,” bulong nito, hinalikan siya sa pisngi. Baka mamaya hinalikan kapa niya.

“Huwag mong isipin ‘yon,” sagot ni Alexander, inilagay ang cellphone sa mesa. “Nagkunwari lang akong tulog para hindi na siya makulit.”

Napangisi si Althea. “Bukas na ‘yung surrogation.

At kailangan maging successful ang lahat .saad ni Althea, nakausap mo na ba si Doc Allan.

“Oo naman,” sagot ni Alexander, hawak ang tiyan. “Ang anak natin ang dapat makamtan lahat ng ito. Hindi siya.”

“Alexander? Nandito ka ba?”

Anong pinaguusapan niyong dalawa?“Best… bakit nandito si Alexander?” tanong niya, ngunit alam na niya ang sagot.

“Nandito lang ako para kausapin siya tungkol bukas,” plastik na sagot ni Alexander. “Baka kasi may mga detalye pa kasi siyang hindi napag-usapan tungkol sa surrogation.”

“Totoo ba ang sinasabi niya best? Eh ano yung maririnig kong ang anak niyo ang dapat magnamasa ng lahat?”

Napalakas ang paghinga ni Althea, ngunit hindi umimik. Si Alexander naman ay tumayo at nilapitan ang asawa.

“Mali ka ng pandinig?” mahinahong sabi ni Alexander.

“Wag na tayong maging plastic, Sweetheart, sabihin na natin sa kanya ang totoo..

Anong sinasabi niyo? Anong totoo ang sinasabi niyo?

“Ngumiti ang dalawa, bago nagsalita si Alexander.

“Dahil hindi mo ako kayang bigyan ng isang anak!” sigaw ni Alexander, “Ikaw ang dahilan kung bakit hindi ko makamtan ang tunay kong ninanais! Si Althea lang ang nakapagbigay sa akin ng lahat ng gusto ko!”

“A-anong sinasabi mo, Alexander? Hindi kita maintindihan!

Best, anong sinasabi niyo! Hindi ko kayo maintindihan!”

Halos manginig ang buong katawan ni Theariza habang nakatitig sa dalawa. Ramdam niya ang panlalamig ng hangin sa silid, ngunit mas malamig ang paraan ng pagtitig sa kanya ni Alexander—walang lambing, walang bakas ng dating pagmamahal.

“Hindi pa ba malinaw sa’yo, Theariza?” malamig at mariing saad ni Althea. “Hindi mo ako best… dahil ako na ngayon ang papalit bilang Mrs. Husyon…”

Parang isang malakas na sampal ang mga salitang iyon. Nanlaki ang mga mata ni Theariza. Unti-unting napuno ng luha ang kanyang paningin habang pilit inuunawa ang ibig sabihin ng narinig.

“Paano niyo nagawa ’to sa akin? Best friend kita!” sigaw niya, halos mabasag ang boses sa sobrang sakit. Ang dibdib niya’y tila pinipiga, bawat paghinga ay may kasamang kirot.

Dahan-dahan siyang lumingon kay Althea. Ang babaeng minsan niyang tinawag na kaibigan. Ang babaeng pinagkatiwalaan niya sa loob ng sarili niyang tahanan. Nanginginig ang kanyang labi habang nagsasalita. “Akala mo ba makakamtan mo ang lahat sa pamamagitan ng pandaraya? Isang bata lang ay hindi sapat para makuha ang lahat ng gusto mo.”

Saglit na naghari ang katahimikan. Ngunit ang katahimikang iyon ay mabigat—punong-puno ng galit, inggit, at pagtataksil.

Hindi na kinaya ni Theariza ang presensya nila. Tinalikuran niya ang dalawa, pilit pinipigilan ang pagguho ng kanyang emosyon.

“Tatawag ako ng pulis! Hindi kayo pwedeng magtagumpay!”