Chapter 5

Humakbang siya palayo, nanginginig ang mga kamay ngunit determinado ang isip.

“Hindi ’yon mangyayari, Theariza!” sigaw ni Althea.

Sa isang iglap, mabilis na inabot ni Althea ang malaking base na nakapatong sa mesa. Kumalansing ito nang bahagya sa pagkakahawak niya—mahigpit, desperado. Kita sa kanyang mga mata ang takot at galit na pinagsamang emosyon.

At bago pa man makaiwas si Theariza.

Malakas na hampas.

Isang mabigat at matinis na tunog ang umalingawngaw sa buong silid nang tumama ang base sa kanyang ulo.

“Aaaarg…!”

Napahawak si Theariza sa kanyang ulo. Nanlabo ang kanyang paningin, tila umiikot ang buong paligid. Nawala ang balanse niya, at ang kanyang mga tuhod ay unti-unting nanghina.

Bumagsak siya sa malamig na sahig.

Dumagundong ang katawan niya sa marmol, kasabay ng pagbagsak ng ilang piraso ng nabasag na salamin mula sa base. Ang mundo niya’y tila nabalot ng ingay na unti-unting napalitan ng nakakabinging katahimikan.

Habang nakahandusay siya, ramdam niya ang init na gumuguhit mula sa kanyang ulo pababa sa kanyang sentido. Ang kanyang paghinga ay mabagal at mabigat, at ang kanyang paningin ay papadilim.

Sa gitna ng lumalabong kamalayan, ang huling bagay na nasilayan niya ay ang anino nina Alexander at Althea na nakatayo sa kanyang harapan—walang pag-aatubili, walang pagsisisi.

At ang silid na minsang naging tahanan niya… ngayon ay naging saksi sa pinakamasakit na pagtataksil ng kanyang buhay.

“Alexander…”

T-tulungan mo ako… please…” nagmamakaawang sabi ni Theariza.

Halos hindi na lumalabas ang boses niya. Nanginginig ang kanyang kamay habang pilit niyang inaabot ang laylayan ng pantalon ni Alexander. Namumutla na ang kanyang mukha, at ang dugo mula sa kanyang ulo ay patuloy na dumadaloy, bumabasa sa malamig na sahig.

Nakatingala siya kay Alexander—umaasang makikita niya ang kahit katiting na awa sa mga mata nito. Kahit kaunting bakas ng lalaking minsang nangakong poprotektahan siya.

Ngunit nanatiling matigas ang mukha nito. Walang galaw. Walang salita.

Ang katahimikan ni Alexander ang mas masakit kaysa sa sugat sa kanyang ulo.

“Alexander… asawa mo ako…” halos pabulong na niyang dugtong, pilit kumakapit sa natitirang lakas.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makapagsalita—

Mabilis na lumapit si Althea. Nanlilisik ang mga mata nito, punong-puno ng galit at takot na mahuli ang kanilang lihim.

Sa isang marahas na galaw, muli niyang sinakyan si Theariza, pinigilan ang mahina nitong katawan.

“Mamatay ka na! Mamatay ka na!” sigaw niya, paulit-ulit, tila nawawala na sa katinuan.

Pilít niyang diniinan ang katawan ni Theariza laban sa sahig. Hirap na hirap itong huminga. Ang dibdib niya’y tila dinadaganan ng napakabigat na bato. Sinubukan niyang pumiglas, ngunit nanghihina na ang kanyang mga braso.

Ang kanyang paningin ay tuluyan nang nanlalabo.

Naririnig niya ang sariling tibok ng puso—mabilis… pagkatapos ay pabagal nang pabagal.

“Alexander…” isang huling bulong ang kumawala sa kanyang labi.

Ngunit walang sumagot.

Unti-unting nawalan ng lakas ang kanyang katawan. Ang kamay na kaninang nakakapit ay dahan-dahang bumagsak sa sahig.

At doon…

nawalan ng hininga si Theariza.

Naging ganap ang katahimikan sa silid—isang katahimikang mas mabigat pa sa anumang sigaw.

*****************************

Makalipas ang ilang oras, dali-dali nilang inayos ang bangkay ni Theariza Huston bago ito dinala sa ospital. Pinunasan ang dugo, inayos ang buhok at damit—ginawang parang natulog lamang siya.

Pagdating sa ospital, sinalubong sila ng doktor.

“Ano pong nangyari sa kanya, Mr Huston?” tanong nito.

Lumapit si Mr. Huston, malamig ang mukha ngunit bakas ang tensyon sa kanyang mga mata.

"Doc. Allan"

“Palabasin mong namatay ang asawa ko sa cardiac arrest!” mariin niyang utos.

Napaatras ang doktor. “B-bakit? May sugat siya sa ulo?”

“Gawin mo na lang!” putol ni Mr. Huston, mariing titig ang ipinukol. “Wala ka nang ibang dapat malaman.”

Natahimik ang doktor. Ramdam ang bigat ng sitwasyon. "Ayaw niyang kalabanin ang pamilyang Huston, dahil kung hindi sa pamilyang Huston , wala siya sa lugar niya ngayon.

Sa loob ng silid, tuluyang ibinalot ang katawan ni Theariza—habang ang katotohanan ay unti-unting tinatabunan ng kasinungalingan.

Nagpasya si Mr. Alexander Huston na sa mansion ibuburol si Theariza. Sa loob ng malawak at marangyang bulwagan, inilagay ang kanyang kabaong sa gitna—napapalibutan ng puting bulaklak at malalamlam na ilaw. Tahimik ang bawat sulok ng bahay na minsang naging saksi sa kanyang mga ngiti.

Isa-isang dumating ang mga bisita.

Hindi nagtagal, dumating ang mga magulang ni Alexander Huston. Mabigat ang kanilang mga hakbang habang papasok sa mansion. Nang masilayan ng ina ni Alexander ang kabaong, napahawak ito sa dibdib.

"Bakit ngayon pa nangyari ang bagay na 'to?" bulong ni Mrs.Huston.

“Hindi ito maaaring mangyari…” mahinang sambit niya, nangingilid ang luha.

Ang ama naman nito ay tahimik, seryoso ang mukha, ngunit halatang pinipigilan ang emosyon. Lumapit sila sa kabaong at tumingin sa maputlang mukha ni Theariza—parang natutulog lamang, ngunit wala nang buhay.

Sa kabilang panig ng bansa, isang tawag ang sumira sa katahimikan ng pamilya, Huston.".

"Magandang umaga. Dito po ba nakatira si Theariza Montenegro Huston?

“W-wala na po si Theariza…” Sino po ba sila? tanong ng ina ni Alexander.

Parang bumagsak ang mundo ng mga magulang ni Theariza. Nabitawan ng kanyang ina ang telepono habang napasigaw sa iyak. Ang ama niya’y napaupo, tila nawalan ng lakas.

“Ano’ng ibig mong sabihin na wala na ang anak namin?” nanginginig na tanong nito.

“Ngayon lang namin nalaman na si Theariza ang anak namin… kaya kami tumawag sa inyo, tapos malalaman naming wala na siya?”

Sa kabilang linya ng telepono, wasak ang boses ng mga magulang ni Theariza. Halo ang pagsisisi at panghihinayang—parang sinampal ng tadhana sa pinakamasakit na paraan. Ngayon pa lamang nila natuklasan ang katotohanan… ngayon pa lamang nila gustong bumawi… ngunit huli na ang lahat.

Si Theariza—ang kanilang mahal na anak—ay hindi na makakauwi.

At habang nagluluksa ang dalawang pamilya sa magkaibang lugar, ang mansion ng mga Huston ay nababalot ng lungkot… at ng isang lihim na pilit ikinukubli.

Sa lamay, tahimik ang paligid. Ang tunog ng mahinang hikbi at bulungan ng mga bisita ang tanging maririnig. Nakapuwesto sa gitna ang kabaong ni Theariza, napapalibutan ng puting bulaklak.

Lumapit ang ina ni Alexander at marahang bumulong, “Anong nangyari sa kanya, Alexander? Hindi mo ba alam na mayaman ang angkan ni Theariza?”

Saglit na natigilan si Alexander. “Anong ibig niyong sabihin?”

"Nalaman lang namin, kaya nga biglaan ang paguwi namin , pero hindi namin alam na ang madadatnan namin dito ay bangkay na ni Theariza. "mahina niyang bulong.

Ngunit agad din niyang pinanatili ang kalmadong mukha. “Pero okay lang, Mama… may papalit sa kanya. Ang anak namin ni Theariza.”

Napatitig sa kanya si Mrs. Huston. “Anak??”

“Oo, Mama,” sagot niya, tila ipinagmamalaki pa. “Ang anak namin ay nasa sinapupunan ngayon ni Althea—ang surrogate mother na napili ng aking asawa.”

“T-talaga?” gulat na tanong ni Mrs. Huston. Hindi niya malaman kung dapat ba siyang matuwa o mabahala.

Sa gitna ng malamlam na ilaw at amoy ng insenso—

“HINDI! HINDI KO ANAK ANG IPINAGBUBUNTIS NIYA!” sigaw ng kaluluwa ni Theariza.

Nagngangalit ang kanyang espiritu habang pinagmamasdan ang sariling lamay. Ang sakit at galit ay naglalagablab sa kanyang anyong hindi nakikita ng iba. Gusto niyang isigaw ang katotohanan. Gusto niyang wasakin ang kasinungalingang bumabalot sa kanyang pangalan.

Ngunit walang makarinig.

Sa isang iglap—

Nagising siya.

Malakas ang tibok ng kanyang puso. Habol ang paghinga. Pawis na pawis ang kanyang noo. Buhay siya.

Nasa sarili pa rin niyang katawan.

At ang lahat ng kanyang nasaksihan… ay mangyayari pa lamang.