kabanata 4

"Ano? Seryoso ka? Ginawa mo iyon kagabi? Maaari mo bang -- ehm? Manatiling matibay?" tanong ng lalaki nang nagulat.

"Oo, mukhang perpekto naman." Kumuha si Alarich ng kristal na baso na puno ng Brandy Armagnac, isang pampalamig na alak na itinuturing na pinakamaganda sa lahat.

"Paano nangyari iyon?" Tanong niya muli.

"Huwag mo akong itanong. Ikaw ang doktor—paano ba nangyari iyon?" balik na tanong ni Alarich.

"Mas mabuting pumunta ka na lang sa akin. Susuriin natin muli ang lahat," mungkahi ng doktor.

"Sige na nga." Agad na pinatay ni Alarich ang tawag. Ngayon ay hinihintay na lang niya ang babae—ang babaeng nagdulot sa kanya ng kauna-unahang karanasan sa paghawak sa isang babae.

Medyo kinakabahan si Irish nang pumasok ang sasakyan sa isang malawak na bakuran ng isang napakalaking bahay na parang isang palasyo na may istilong klasikong Mediteranyo.

Nang tumigil ang sasakyan at binuksan ang pintuan ng lalaking nakasuot ng itim na blazer, siya ay tinanggap agad ng isang punong kusinero na nagdala sa kanya sa mga kuwartong napakalaking at marangya.

Hinawakan ni Irish ang kanyang hininga nang tumigil siya sa harap ng isang pintuang gawa sa mahogany na may ukit na naga at sarado nang mahigpit. Ang pagtingin pa lang sa pintuan ay nagpaliit sa kanya ng kaunti.

"Binibini, naghihintay na po kayo si Ginoong Alarich sa loob. Pumasok na po kayo." Inanyayahan siya ng kusinero habang binubuksan ang isa sa mga pintuan ng kuwarto.

Ang malamig na hangin ay tumama agad sa katawan ni Irish, lalo pang lumalamig dahil ang ilan sa kanyang damit ay basa dahil sa ginawa ni Jessica kanina. Huminga siya ng malalim bago pumasok sa lugar na para bang pasukan na ng impiyerno.

Ang bango ng pabango panglalaki ay bumuhos muli sa buong kuwarto na, sa totoo lang, ay isang opisina. Ang disenyo nito ay hindi mababawasan ng kagandahan at karangyaan. Nakita ni Irish ang isang pigura sa kanyang harap na nakaupo nang may nakakatakot na aura sa likod ng isang lamesang gawa sa mahogany—katugma ng pintuan kanina.

"Umupo ka." Hindi ito parang alok, kundi parang isang utos.

Agad na umupo si Irish sa isang maliit na upuan na para bang inilagay doon na talaga bago pa siya dumating. Sa kasalukuyan, ang kanilang posisyon ay parang isang maharlikang hukom at isang akusado sa paglilitis. Katulad din ng tensyon sa paligid.

Muling tiningnan ni Irish ang lalaki. Pareho pa rin itong malamig at may matalim na tingin tulad ng naalala niya. Hinawakan ni Irish ang kanyang mga kamay na inilagay niya sa kanyang hita—isang senyales na sobrang kinakabahan siya.

"Ano'ng ibig mong sabihin sa perang ito?" Inihagis ni Alarich ang apatnapung milyong piso na iniwan ni Irish sa kanya, at tama namang tumama iyon sa harap ni Irish.

Pinakalakas-loob lang ni Irish ang sarili. Kailangan niyang maging matapang. Hindi dapat manginig ang kanyang boses. Hindi niya dapat ipakita na kinakabahan siya ngayon. Kahit na totoo namang gusto na niyang mawalan ng malay dahil sa aura na lumalabas kay Alarich.

"Sinamahan mo ako kagabi. Kaya naman binayaran kita. Kahit na medyo nabigo ako. Pero papahalagahan ko pa rin iyon." Maayos na sinabi ni Irish iyon. Bumuntong-hininga siya ng maluwag. Tama! Bakit naman siya matatakot? Tao rin naman si Alarich, hindi ba?

Nang marinig iyon ni Alarich, agad siyang kumunot ng noo at mukhang nabigla. "Nabigo ka? Ano'ng ibig mong sabihin?"

"Akala ko kasi, kung ang una kong gabi ay kasama ang isang lalaki tulad mo, mas magiging makulay pa. Pero hindi pala umaayon sa inaasahan ko."

Ang matitinding salita ni Irish ay lalong nagpagalit kay Alarich. Paano niya nasabi iyon? Hindi ba niya alam na iyon din ang kauna-unahang karanasan niya?

Sinubukan ni Alarich na kontrolin ang kanyang emosyon, gaya ng pagkontrol ng babae sa harap niya sa sarili nitong emosyon. Alam niyang kinakabahan ang babae—makikita naman iyon sa pagkakahawak nito sa kamay.

"Magkano ba ang gusto mo?" tanong ni Alarich.

"Ano pong ibig ninyong sabihin? Hindi ko po kailangan ang pera ninyo," sagot ni Irish habang diretso ang tingin kay Alarich. Nagpasiya ito kay Alarich kung gaano kaganda ang mga mata ni Irish.

"Tigilan mo na ang pagpapanggap mong banal. Hindi ka naman ang unang babae na sinusubukang lokohin ako ng ganito! Magkano ba ang gusto mo?" tanong muli ni Alarich. Bilang tagapagmana at nag-iisang susunod sa pamamahala ng Vance Corp., tiyak na maraming babae ang gustong makalapit sa kanya—mula sa mga babaeng kasing ganda ng mga pandaigdigang artista hanggang sa mga artista mismo. Ngunit walang sinumang babae ang kanyang nakitang ganito kalungkot ang hitsura.

"Hindi ko kailangan ang pera ninyo. Kung kailangan ko nga, hindi ko kayo bibigyan ng bayad!" matapang na sabi ni Irish na nagpamulat ng mata ni Alarich. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na may babae na gumamit ng ganitong tono sa kanya. Iba talaga ang babaeng ito.

"E ano naman ang gusto mong makuha sa akin?" tanong ni Alarich na may matalim na tingin, sinusubaybayan kung matatakot ba si Irish o hindi.

"Gusto kong maging Ginang Vance," mariing sabi ni Irish. Kahit na sa loob-loob niya ay nanghihina siya sa matalim na tingin ng lalaking may makapal na kilay.

Tumaas ang sulok ng bibig ni Alarich. "Nag-iisip ka ba ng imposible?"

Mga babaeng kasing klaseng mga artista ay hindi pa nagtagumpay na sabihin na gusto nilang maging Ginang Vance. Paano pa kaya ang babaeng tulad niya? Posible ba?

"Hindi po! Totoo pong gusto kong maging Ginang Vance," matibay na sabi ni Irish habang mas lalong hinihigpitan ang kanyang mga kamao. Hindi niya alam kung magtatagumpay siya o hindi.

Nang makita ang pagtitibay ni Irish, hinimas-himas ni Alarich ang kanyang bibig.

"Kung sasabihin kong hindi pwede? Ano naman ang gagawin mo?" tanong ni Alarich. Gusto niyang malaman kung ano ang gagawin ng babaeng ito para makuha ang gusto niya.

"Hindi ko naman talaga gustong gawin ito." Kinagat ni Irish ang kanyang labi habang kinukuha ang kanyang telepono, ipinakita ang video na kanyang kinunan kagabi.

Kumunot ng noo si Alarich. Ang babae ba ay walang alam o bobo? O hindi niya alam kung sino ang kanyang kinakaharap? Ang pagbabanta sa kanya gamit ang kanilang video ay hindi makakalusot. Maaari niyang sirain iyon bago pa makalabas ang babae sa kanyang bahay.

"Seryoso ka ba?" tanong ni Alarich.

"Sigurado pong iniisip ninyo na napakabata kong isip para bantahen kayo gamit ang video na ito. Pero seryoso po akong bantahen kayo gamit ito. Ang softcopy ng video na ito ay inilagay ko na sa isang internet café at ilalabas bukas ng umaga, maliban na lang kung ako mismo ang magkansela nito," paliwanag ni Irish habang diretso pa rin ang tingin sa lalaki na ngayon ay seryoso na rin ang tingin sa kanya.

Nakipikit-mata si Alarich. Mali pala ang hatol niya sa babaeng ito—medyo matalino pala.

"Alam mo bang sa aking kapangyarihan, maaari kong ipag-utos na patayin ang lahat ng access sa internet sa bansang ito sa loob ng isang araw." Nagsimulang maging seryoso si Alarich. Kung lalabas man ang video, siguradong mababago ang imahe niya.

"Hindi ko naman sinabing nasa bansang ito ang internet café na iyon. Gusto ko pong malaman kung kaya ninyong patayin ang internet sa buong mundo? Kung kaya ninyo, subukan ninyo na lang." Tumaas ang sulok ng bibig ni Irish at gumawa ng isang masamang ngisi.

Medyo nagulat si Alarich. Ang babae ay mas iba pa kaysa sa inaakala niya.

"Kung ipapalabas mo iyon, madadamay ka rin."

"Hindi bale. Ang babaeng nakasama matulog si Alarich Vance, siguradong pag-uusapan ako ng lahat."

Sandaling yumukô ang bibig ni Alarich. Kakaiba! Talagang naging kakaiba ang babaeng ito sa kanya. May pagtitibay at matibay na hangarin ito. Hindi niya alam kung ano ang dahilan kung bakit gusto nitong maging kanyang kasosyo, pero nagustuhan niya ang ugali ng babae. Hindi ito nakakaakit sa paraang karaniwang ginagawa ng ibang babae, pero iyon ang nagpabago sa kanya.

"Sige na nga." Tumaas ang isang sulok ng bibig ni Alarich. Ang mga salitang iyon ay nagpahawak sa hininga ni Irish. Nagtagumpay na ba siya?

"Pero bibigyan kita ng tatlong buwan para mabuntis ang aking anak. Kung sa loob ng tatlong buwan ay matagumpay kang mabuntis, pupuntahan ko mismo ang inyong pamilya para manligaw sa iyo. Pero kung mabibigo ka, magiging bisita ka na lang sa aking kama habambuhay. Paano iyon?"