Mag-log in"Opo, si Doktora Melisa po ang nag-diagnose niyan, Dok. Kukumpirmahin po namin ito sa pamamagitan ng laboratory test. Dok, kung hindi po kayo magagalit, kailangan ko nang ipagpatuloy ang aking trabaho. Pwede ko na po bang kunin ang medical record ni Nona Vivian?" Pakiramdam ng nars ay nagkamali siya sa pagbibigay ng medical record kay Dave."Ah, siyempre. Salamat, Nars. Pakiusap, ibigay ninyo ang pinakamagandang paggamot para kay Nona Vivian." Agad na ibinalik ni Dave ang medical record sabay tingin nang mabuti sa numero nito."Opo, gagawin po namin ang aming makakaya." Agad na umalis ang nars at naglakad palayo na iniwan sina Dave at Alarich na sabay na nagtataka at naguguluhan.Tumingin si Alarich sa nars na medyo malayo na sa kanila. "Gonorrhea? Ano iyon?" Tumingin siya kay Dave na nakataas ang kilay. Sa kanyang mukha ay may bakas pa rin ng hindi paniniwala.Tumingin si Dave kay Alarich sabay hugot ng mahabang hininga."Mukhang mas mabuting bumalik na lang tayo sa aking practice. M
"Kaya pala direkta kang nanligaw sa kanyang mga magulang?" tanong ni Dave habang muling umupo sa sopa sa harapan ni Alarich. Sumipsip ng kaunting kape na kakadeliver lang ng isa sa kanyang mga assistant."Oo. Tinupad ko na ang pangako ko sa kanya." Inilapag ni Alarich ang brochure ni Dave na kanyang binasa sandali.Bumalik ang kanyang atensyon kay Dave na nasa harapan niya."Kung gayon, paano ang iyong lolo? Sigurado ka ba na madali niyang ibibigay ang kanyang basbas sa iyo?" Napakunot ang noo ni Dave. Tila nagsimula nang maging seryoso ang kanyang mukha."Sigurado ako na tatanggapin niya si Irish. Siya ay isang taong gustong-gusto akong gumaling. Kung si Irish ngayon ay nagdadala ng kanyang magiging apo, sigurado ako na kahit hindi niya tanggapin si Irish, tatanggapin niya ang dinadala ni Irish ngayon." Sinabi iyon ni Alarich nang walang emosyon. Hindi pa rin siya mapalagay. Ang problema sa pamilya ni Irish ay madaling bagay. Ngunit ang problema sa kanyang lolo, ibang usapan iyon. Ka
"Ma?" tanong ni Irish. Nakikilala kaya niya ito?Napakunot ang noo ni Lily nang makita si Irish na patuloy na sinusubukang ngumiti kahit na ang kanyang mga luya ay patuloy pa ring umaagos. Paminsan-minsa'y pinupunasan niya ang kanyang mga luha. Pagkatapos ay tumingin si Lily kay Alarich nang may nagtatanong na mukha."Siya si Irish." Sinabi iyon ni Alarich kaya agad na tumingin si Lily kay Irish."Irish?" tanong ni Lily na hindi makapaniwala. Sa kanyang alaala, ang kanyang anak ay sampung taong gulang pa lamang. Tulad noong kailangan niyang iwan ang kanyang anak sa masasamang taong iyon."Opo Ma, ito si Irish." Bahagyang naging pabigla-bigla si Irish. Matagal na niyang pinangarap ito. Kahit sandali lang, gusto niyang magkaroon ng malay ang kanyang ina at makilala siya. Iyon lang ang kailangan niya.Si Alarich na nakita si Irish na tila hindi na makontrol ang kanyang sarili ay agad na tumayo at hinawakan ang magkabilang braso ni Irish. Inakay niya ang babae upang umupo sa gilid ng higa
"Hindi ko rin sinabi na pupunta tayo sa opisina."Naglabas si Alarich ng isang manipis na ngiti. Napakanipis ngunit napakatamis."Kung gayon? Saan tayo pupunta?" tanong ni Irish na nagpang-alsa ng kanyang mga kilay."Nakuha ko na ang basbas ng iyong ama, ngunit kailangan ko pang makakuha ng isa pang basbas. Kaya kailangan nating puntahan siya." Lalong lumalim ang ngiti ni Alarich nang makita ang nagulat na mukha ni Irish sa kanyang sinabi.Isang panibagong basbas. Hindi kaya gusto ni Alarich na makita ang kanyang ina?"Al, ang ibig mong sabihin?" tanong ni Irish na gustong siguruhin ang nasa kanyang isipan."May epekto ba ang pagbubuntis sa pag-iisip ng isang tao? Siyempre gusto kong makita ang iyong ina. Kailangan ko ring makuha ang kanyang basbas." Nagbago ang ngiti ni Alarich sa isang bahagyang naiinis na mukha."Ngunit, Al, hindi ba't alam mo na ang aking ina ay..." Hindi inaasahan ni Irish na ang nasa kanyang isipan ngayon ay totoo pala. Bakit gustong makita ni Alarich ang kanyan
"Oo, ayos lang ako." Nagbigay si Irish ng kanyang ngiti sandali. Hindi niya inaasahan na susundan siya ni Alarich dito. Sa totoo lang, medyo nahihiya si Irish na ipakita ang kanyang dating buhay. "Maaari ka nang bumalik sa harapan.""Ginoong Irish o dapat ba kitang tawaging mahal. Pinaaalis mo ako matapos kitang tulungan na layuan ang iyong kahanga-hangang kapatid?" tanong ni Alarich na may nakataas na isang kilay na ikinatawa ni Irish. Hindi lamang dahil sa kanyang kilos. Ang salitang 'mahal' na lumabas sa bibig ni Alarich ay tila napaka kakaiba, sobrang labis para kay Irish."Ano ba'ng problema mo? Tiyak na walang maniniwala na kaya mong kumilos nang ganito." Umiling-iling si Irish nang makita ang kilos ni Alarich. Ang lalaking ito ay talagang hindi mahulaan. Kahapon ay seryoso siya. Bukas ay kaya niyang kumilos nang ganito kakomiko."Lahat iyon ay dahil sa...," sabi ni Alarich sabay lapat ng kanyang braso sa maliit na baywang ni Irish. "Gusto ko lang pasayahin ang magiging ina ng a
"Kung gayon, sa tingin ko iyon lang ang gusto kong sabihin sa Ginoo at Ginang Wright. Bilang kapwa negosyante, alam kong napakahalaga ng inyong oras. Mahal, may gusto ka bang sabihin," muling tumingin si Alarich kay Irish.Inikot ni Irish ang kanyang mga mata sa dalawang taong nakaupo sa harapan niya. Sa wakas, matapos ang mahabang panahon na nakaupo sa harap ng kanyang ama, tinitigan ni Irish ang kanyang sarili. Ngunit wala siyang sinabi at agad na inilipat ang kanyang tingin kay Elisa. Ang babaeng iyon ay may mukhang inosente. Mapagkunwaring puro."Wala. Wala akong kinalaman sa kanila. Pero gusto ko lang humingi ng pahintulot na kunin ang isang bagay sa aking kwarto." Matigas na sinabi iyon ni Irish habang paulit-ulit na tumitingin sa kanyang mga magulang."Ah, siyempre. Kunin mo lang ang anumang gusto mo sa iyong kwarto. Hindi ka namin pagbabawalan." Ngumiti si Elisa nang nakakatakot para kay Irish. At saka, walang anumang mahalaga sa kwarto ng babaeng ito. Kung may kukunin man siy
Higpit na hawak ni Irish ang hawakan ng upuang gawa sa balat, na nagdulot ng mahinang kaluskos. Tumingin siya sa maliit na bintana sa tabi niya. Lahat ay madilim, tanging ang maliliit na ilaw lamang ang nagbibigay liwanag."Kailangan n'yo po ba ng anumang bagay, Binibini?" tanong ng stewardesa."Hu
Inilalagay niya ang mga hiniwang gulay sa kaldero kung saan nagluluto.Nagulat ang mga kasambahay sa kusina nang makita si Alarich. Sa buong panahon ng kanilang pagtatrabaho doon, hindi pa nila nakikitang pumasok si Alarich sa kusina. Karaniwan na lang siyang humihiling ng pagkain mula rito. Kaya n
Ngumiti si Vivian at bahagyang tumawa nang makita ang gulat na mukha ni Alarich. Hindi niya akalain na magiging ganoon ang itsura ni Alarich."Hindi ba't sinabi mo na kailangan mo ng oras para muling mabuhay ang damdaming iyon? Sa tingin ko, mas mabuti kung mas madalas tayong magkasama," sabi ni Vi
Kakarating lang ni Alarich sa kanyang tahanan na may istilong minimalistang Europeo na mukhang napaka-moderno. Agad siyang bumaba ng kanyang sasakyan, at mabilis na pinagbuksan siya ng pinto ng katulong sa bahay.Diretsong pumasok si Alarich patungo sa kanyang silid habang patuloy na nakatingin sa







