ログイン"Sa ngayon, maayos naman ang kalagayan ni Irish. Maghihintay na lang tayo ng dalawang linggo para makita kung paano ang pag-unlad ng embryo sa sinapupunan ni Irish." Agad na sinabi ni Dave ang resulta ng ultrasound na kanyang ginawa."Mabuti kung gayon." Bumuntong-hininga si Alarich.Buti na lamang at tama ang kanyang kutob na magiging maayos si Irish. Ngayon ay makakapagpokus na siya sa pagpapatupad ng lahat ng kanyang binalak."Kahit na ganon, mas mabuti na wala nang ibang sorpresa, Al. Gusto ko sanang magpahinga pa nang husto si Irish. Hiniling ko na rin ang lahat ng datos ni Irish kay Doktora Roseta, pumayag siya na ipagpatuloy na lang ang paggamot kay Irish sa bansang ito. Kaya ako na ang bahala sa lahat." Naglakad si Dave patungo sa kanyang practice table matapos ibigay ang tissue kay Alarich. Siyempre, magrereklamo si Alarich kung siya mismo ang magpupunas ng natitirang gel sa tiyan ni Irish.Dahan-dahang pinunasan ni Alarich ang gel sa tiyan ni Irish. Noong una ay medyo naging
"Hindi ko kaya." Marahang hinaplos ni Alarich ang likod ng kamay ni Irish na tila napakalambot gamit ang kanyang hinlalaki. "Hindi ko kayang iwan kang muli rito nang mag-isa. Kakayanin ko siguro kung dalawang linggo lang. Ngunit sinabi ni Doktora Roseta na walang gaanong pagkakaiba kung uuwi kami ngayon o makalipas ang dalawang linggo. Natatakot ako na baka may gawin ang aking Lolo upang mahanap kami at sa huli ay mapahamak ka pa." Tinitigan ni Alarich si Irish.At saka, hindi magiging panatag si Alarich. Mayroon siyang mabigat na karibal sa bansang ito. Kung sakaling nasa sarili na nilang bansa, mas magiging panatag si Alarich dahil mayroon siyang lahat ng kapangyarihan doon. Masusubaybayan din niya nang mabuti ang kanyang lolo upang hindi ito makagawa ng anuman laban kay Irish."Magaling." Sa wakas ay pumayag si Irish. Umaasa lamang siya na ang kanyang pagbubuntis ay magiging maayos sa hinaharap."Oo. Huwag kang mag-alala, lahat ay aasikasuhin kong mabuti." Naglabas si Alarich ng ka
"Sa tingin ko ay maayos naman ang lahat base sa larawang ito."Inalis ni Doktora Roseta ang ultrasound transducer at agad na pinunasan ng nars na nakatayo sa tabi ni Irish ang natitirang gel sa tiyan ni Irish na pipa pa rin."Kitang-kita na ba ang pag-unlad?" tanong ni Alarich na kanina pa nakatingin sa medyo malaking monitor sa harapan niya. Ang kulay-abong larawang iyon ay wala siyang maintindihan.Tiningnan ni Irish ang mukha ng lalaking tila masigasig.Ang kanyang kamay ay kanina pa nababalot ng init mula kay Alarich. Para bang gusto niyang hawakan ang kamay ni Irish magpakailanman."Siyempre hindi pa Ginoo. Kailangan nating maghintay ng dalawang linggo upang ganap na mabuo ang HcG hormone. Pagkatapos noon saka natin masusubaybayan kung ilang embryo ang nabubuo sa sinapupunan ni Nona Irish." Paliwanag ni Doktora Roseta na may ngiti. Nauunawaan niya ang nararamdaman ni Alarich. Isang magiging ama na tiyak na gustong makita ang kalagayan ng kanyang anak. Lumipat ang kanyang tingin k
Pinagmasdan ni Alarich ang mukha ni Irish na tila napakatahimik at payapa habang siya ay natutulog. Siyempre, hindi niya hahayaang makasama ni Irish ang ibang lalaki. Sa isang buwang ito lamang, habang siya ay naghihinala at ang kanyang isipan ay nagpapakita ng mga imahe ni Irish na kasama ang iba ay sapat na upang siya ay labis na mapahirapan.Tumingin si Alarich sa basurahan sa sulok ng silid na iyon. Ang mga liryo na dala ni Claude ay nakalatag na sa loob nito. Siyempre, hindi niya ibibigay ang bulaklak na iyon kay Irish. Ayaw niyang magbago ang isip ni Irish dahil sa pakiramdam na mas mabuti si Claude kaysa kay Alarich.Humugot si Alarich ng malalim at mabigat na hininga. Ngayon, dumami na ang kanyang mga karibal. Bukod kay Caleb ay kailangan niyang harapin si Claude. At tila si Claude ay mas matigas ang ulo kaysa kay Caleb.Marahil ay nakaramdam na may nagmamalasakit sa kanya. Si Irish na kanina ay tila mahimbing na natutulog ay dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata. Nang ma
Inihilig ni Alarich ang kanyang tingin sabay kunot ng noo. Hinila niya pabalik ang pintong nakabukas at humakbang nang isang hakbang palapit kay Claude na tanging nakatitig lamang kay Alarich nang matalim."Kailangang magpahinga ni Irish at hindi siya dapat gambalain." Sinabi iyon ni Alarich nang walang emosyon at may tingin na nagpapakitang siya ang may kapangyarihan dito.Hindi agad sumagot si Claude kay Alarich, pinagmasdan lamang ang mapagmataas na asta ng lalaki sa harapan niya. "Magaling, hindi ko siya gagambalain. Sabihin mo na lang sa kanya, dumalaw si Claude." Iniabot ni Claude ang mga puting liryo kay Alarich na tila hindi niya alam kung sino ang lalaking nakatayo sa harapan niya.Tiningnan ni Alarich si Claude na nag-aabot ng bulaklak sa kanya sabay kunot ng noo. Sa totoo lang, ayaw niyang kunin ang bulaklak na iyon, pero kaysa magkaroon ng dahilan si Claude na ibigay mismo ang bulaklak kay Irish, mas mabuti nang kunin niya ito. Pwedeng itapon na lang niya mamaya."Oh, maga
Medyo matagal ding nagyakapan sina Alarich at Irish. Ibinuhos nila lahat ng kumukulong damdamin na lalong sumidhi dahil sa init na kanilang nararamdaman ngayon."Ehem?!" Ang pag-ubo ni Dave ay tul tuluyang nagpamulat sa kanila sa kanilang kalagayan. Agad na tumingin si Alarich sa kanyang kaibigan na nakakabuwisit para sa kanya. Ano'ng ginagawa ni Dave doon?"Oo, alam ko na kapag umiibig, ang ibang tao sa mundo ay naglalaho." Sinabi iyon ni Dave na may bahagyang pag-aalinlangan."Kung gayon, ano pa ang ginagawa mo doon?" Tinitigan ni Alarich si Dave nang may inis. Ang kanilang ginagawa ni Irish upang mawala ang pananabik ay naabala dahil sa lalaking ito. Tahimik lamang si Irish dahil nakadikit pa rin siya kay Alarich na tila ayaw na siyang bitawan."Bilang doktor at bilang taong nagpumilit upang marating ni Irish ang yugtong ito, gusto ko lang sabihin na, Alarich, huwag mong gagawin iyon kasama si Irish! Kung gagawin ninyo iyon, maaaring maapektuhan ang kanyang pagbubuntis." Ipinantawi
Higpit na hawak ni Irish ang hawakan ng upuang gawa sa balat, na nagdulot ng mahinang kaluskos. Tumingin siya sa maliit na bintana sa tabi niya. Lahat ay madilim, tanging ang maliliit na ilaw lamang ang nagbibigay liwanag."Kailangan n'yo po ba ng anumang bagay, Binibini?" tanong ng stewardesa."Hu
Inilalagay niya ang mga hiniwang gulay sa kaldero kung saan nagluluto.Nagulat ang mga kasambahay sa kusina nang makita si Alarich. Sa buong panahon ng kanilang pagtatrabaho doon, hindi pa nila nakikitang pumasok si Alarich sa kusina. Karaniwan na lang siyang humihiling ng pagkain mula rito. Kaya n
Agad na pumasok si Alarich sa isang marangyang restoran na may istilyong minimalist, may mga pader na salamin at kulay itim ang lahat ng pintura.Ngunit nang akmang tatawid na siya sa pangunahing pinto, bigla siyang hinarang ng isa sa mga waiter doon."Ginoo, hindi po maaaring pumasok nang ganyan
Ngumiti si Vivian at bahagyang tumawa nang makita ang gulat na mukha ni Alarich. Hindi niya akalain na magiging ganoon ang itsura ni Alarich."Hindi ba't sinabi mo na kailangan mo ng oras para muling mabuhay ang damdaming iyon? Sa tingin ko, mas mabuti kung mas madalas tayong magkasama," sabi ni Vi







