#5:

Binuksan ko ang pinto sa kwarto ni Tamarah ng hindi na kumakatok. Hindi ko na ipinagpaliban ang pag uwi para komprontahin si Tamrah sa nalaman ko. At gusto ko na sa mismong bibig niya manggaling ang katotohanan.

Pagpasok ko sa loob ay hindi ko na kinailangang hanapin siya dahil naabutan ko nga siyang may kausap sa cellphone niya. At dahil sa pagkaabala sa kausap ay hindi na nga niya ako napansin na pumasok.

"Hindi ako pwede ngayon, Stiven. Alam mong hindi ako pwedeng lumabas ngayon kapag nakabakasyon si Lucas. At lalong hindi ngayong gabi dahil dadalaw ulit sa dito sa bahay si Lucas."

Iyon ang naabutan ko at malinaw na totoo nga mismo ang nalaman ko mula sa mama ni Stiven. Sa narinig ko ay hindi ko na kailangang tanungin pa iyon kay Tamarah pero bakit nagawa niyang lukuhin si Lucas.

"I know.. I know... I love you too..." at sa huling kataga niya ay parang ayaw ng gumana ang utak ko.

Hindi na ako lumabas. Naupo ako sa gilid ng kama at hinintay na tuluyan siyang matapos sa pakikipag usap sa Stiven na iyon.

Ilang sandali pa ay pumasok na nga siya mula sa bakonahe kung saan siya nakipag usap kay Stiven.

"Farrah!" hindi maitago ang pagkagulat sa boses niya ng makita niya ako.

Hindi niya pinansin ang pagkagulat niya, bagkus nginitian ko lang siya sabay tapik sa tabi ng kinauupuan ko sa gilid ng kama niya.

"Maupo ka, Tamarah. At sabihin mo lahat sa akin kung ano ang nangyayari. Or else sisigaw ako at sasabihin lahat ng narinig ko. Okay?" utos ko sa kanya sa seryosong tinig.

Kagat ang ibaba niyang labi at hawak ng mahigpit ang laylayan ng kanyang bistida. At walang nagawa kundi ang sumunod sa sinabi kong maupo siya sa tabi ko.

.....

Kilala ko si Stiven dahil isa nga ito sa business partner ko sa isa kong negosyo. At sa kwento ni Tamarah sa akin ay nalove at first sight daw siya dito.

At kilala si Stiven na isa ring gwapong binata na galing sa mayaman din na pamilya. Wala akong mairereklamo o maipipintas kay Stiven maliban sa nakakabit na sa pangalan nito ang pagkaplayboy.

At ang malaking problema ngayon ay mayroon kasintahan si Tamarah kaya hindi dapat niya pagtaksilan si Lucas.

"Hindi ko sinasadya, Farrah. Nangyari na lang bigla. Hindi ko naman akalain na mauuwi kami sa..." hindi natuloy ni Tamarah ang sinasabi pero alam ko na ang ibig niyang sabihin.

Napailing ako.

"Sinabi mo noon sa akin na mahal na mahal mo si Lucas, tapos ngayon... Tamarah, are you out of your mind? Alam mong mahal na mahal ka ni Lucas at nakahanda na silang mamanhikan sayo. At ano ngayon itong ginawa mo?" gigil na hindi ko mapigilang hindi siya sumbatan.

"Alam mo kung gaano ako kapihikan sa lalaki, at hindi ko isusuko sa kanya ang sarili ko kung hindi ko sigurado na mahal ko si Stiven."

Lalong nablanko ang isip ko sa sinabi nito.

"Hindi na kita kukwesyunen sa bagay na iyan pero sana naman ay maging patas ka kay Lucas. Alam mong umaasa ang tao sayo na magpapakasal kayo matapos ang kanilang pamamanhikan. Ano na lang ang sasabihin ng pamilya nila sa atin."

"Farrah..."

"Hindi kita matutulungan sa bagay na iyan. Ikaw ang gumawa ng gulong ito kay ikaw ang tumapos. At ito ang sinasabi ko sayo, Tamarah. Huwag na huwag mo akong isasali sa gulong pinasukan mo. Dahil ako ang alam ng mama ni Stiven na kasintahan niya ngayon." panunumbat ko sa kanya saka ko siya tinalikuran at lumabas na lang ulit sa kwarto nito.

Sumakit ang ulo ko dahil sa ginagawa ngayon ni Tamarah. Lahat ng bagay ay nagtutulungan kami pero parang hindi ko na siya matutulungan sa pagkakataong ito. Ayaw kong makisali sa buhay pag ibig niya. Kaya parang ayaw ko ng pumasok sa isang relasyon dahil posebleng hindi magtatagal tulad na lang ngayon Kay Tamarah at Lucas.

Bumaba ako hanggang sa sala. At doon ko naabutan si Lucas na papasok ng bahay. Dadalawin na naman niya si Tamarah.

"Hello, brother-in-law. Take a seat." Alok ko sa kanya.

Matapos ko siyang alukin ng upo ay nagtuloy naman ako sa paglabas ng bahay dahil parang hindi ko na muna kayang magtagal dito sa bahay hanggang sa hindi naayos ni Tamarah ang kanyang gulo.

"Thanks," narinig ko pang sabi niya ng matapat ako sa kanya.

"Mmm," tanging naging tugon ko at deretso na sa paglabas.

.....

Napailing akong napasunod ng tingin kay Farrah ng lumagpas na siya sa akin,

Kunot ang noo ko ng mapansin na tila may malaking siyang problema na nababakas sa seryoso niyang mukha.

"Nevermind. Bka problema lang iyon sa kanyang mga negosyo." sa loob loob ko bago ako naupo at naghintay kay Tamarah. Pangalawang gabi na bibisita ako dito sa bahay nila.

Bukas ay lalabas kami para mamasyal. At sinusulit ko ang mga araw na wala akong masyadong trabaho sa kompanya para makasama siya.

"Good Evening, baby." tumayo ako at sinalubong si Tamarah na pababa na ngayon ng hagdan.

Hindi naman niya iniwasan ang pagdampi ko ng halik sa kanyang mga labi. Magkaagapay kaming bumalik sa sala at umupo.

Ngunit kapansin pansin din na parang hindi siya mapakali.

"May problema ka ba, baby?" tanong ko sa kanya ng hindi ako makatiis.

Napailing siya.

"Nakita mo si Farrah?" tanong naman niya sa akin.

"Oo. Bakit? nag away ba kayo? Napansin ko kanina na hindi maipinta ang mukha niya na tila problemado. Dahil ba sa mayroon kayong hindi pagkakaunawaan?" tanong ko sa kanya.

Muli lang siyang umiling.

"Wala naman."

"Ang akala ko nga ay bumalik na siya kahapon,"

"Iyon din ang pagkakaalam ko. Kaya nga nagulat din ako ng makitang nandito ulit siya. Ngayon lang ulit siya magkasunod na gabi na umuwi siya dito sa bahay."

"Hmmm, baka problemang pag ibig. Mayroon na bang kasintahan ang kapatid mo?" muli kong tanong.

Ewan ko na lang bakit nausisa ako sa bagay na iyon na tanungin iyon kay Tamarah.

Kibit balikat lang ang tinugon niya sa akin.

Nang mapansin kong wala siyang interest sa bagay na iyon ay iniba ko na lang ang usapan namin. Nagkwentuhan ng ilang mga bagay at pinag usapan namin kung anong mga plano namin bukas para mamasyal.

Matapos makapag usap at mapagplanuhan ang gagawin namin bukas ng maghapon ay agad rin akong nagpaalam sa kanya para umuwi na at makapagpahinga na siya ng maaga.