Chapter 5

Chapter 5: Mess

Hindi ko alam kung paano ako nakalabas sa silid na iyon.  Basta nakita ko na lang ang sariling nasa sariling kwarto habang habol habol ang hininga.

Putik. Kakasimula ko palang pero parang gusto ko ng umatras.

Pabagsak akong humiga ka sa kama. Sapo-sapo ko pa ang mukha dahil sa matinding frustration sa lalaki. 

Magpakatatag ka, Reña…  may usapan kayo ni ma'am Tarah dibay?

At saka kailangan mo rin ng pera sa pag-aaral, para kay mama at kay… ate.

Kinaumagahan maaga akong gumising para maghanda ng pagkain ng amo ko. Sinabihan kasi ako ni manang Sidra na maaga daw itong gumigising para magluto ng agahan niya.

Kaya ang goal ko ngayon, ay unahan siya.

Nagsangag lang ako ng kanin sa kawali at nilagyan ng iba’t ibang pampalasa. Nangamoy pa nga ang omelette egg na isa sa ni-request ni ma'am Tarah para sa anak. Sa inumin naman ay naghanda lang ako ng isang tasang kape at pitsel ng tubig.

 Breakfast check.

Habang nag-aayos ay nakarinig ako ng mga yapak mula sa itaas. Kumaripas agad ang tibok ng puso ko nang makumpirmang bulto iyon ng malaking tao. Siya na ata. Mabilis akong nagtago sa sulok na alam kong medyo madilim pero sapat na para matanaw pa rin siya.

Higit higit ko ang hangin habang pinanood ko kung paano siya dumaan sa lamesa, naglalakad lang naman siya pero bakit parang mapapayuko ako kung sakaling nakasalubong ko siya? Parang masyadong maangas. 

 Umiling ako, ano ba itong iniisip ko? Syempre mayabang iyan kaya feeling hari kung makadaan.

 Umangat ang labi ko nang mapansing nagawi ang mata niya sa mga nakahain. 

Pero agad din iyong napawi ng seryoso niya lang iyong nilagpasan at dumiretso pa nga sa kusina na parang walang pakialam.

Abat!

Bagsak ang balikat kong sumandal sa pader. Huminga ako ng malalim para kalamahin ang sarili. Gusto kong umasa na babalik pa siya at baka may kung anong kinuha lang iyon saglit. Syempre sino namang aayaw sa nakakatakam na umagahan? Maya-maya pa nga ay ganun nga ang nangyari. Lumabas siya pero ngayon ay may bitbit ng umuusok na tasa. At… isang tray?

Hindi ko inaasahan ang sunod niyang ginawa. Marahas kasi nitong kinuha ang mga pinggang kakaayos ko lang kanina at isa-isa iyong pinagkasya sa tray. Sumiklab ang init sa ulo ko nang matapon ang ibang ulam sa sahig dahil sa ginawa niya.

Bastusan lang?!

Bago pa man siya makalabas ng p***o ay mabilis kong hinarang ang braso ko sa harap niya. “Saan mo naman iyan dadalhin, Ser?” Taas kilay kong puna habang mariin ang titig sa hawak niya.

 Hindi naman siya umimik bagkus ay gumalaw pa nga ang magkabilaang panga niya, tila hindi natutuwa na nakita akong nandito ngayon at mangingielam pa sa gusto niyang gawin.

“Teka, teka, teka!” pigil ko nang makalapit siya. 

Napaatras ako nang maramdaman ang bigat na dala niya kung kaya't halos manginig ang dalawa kong tuhod kakaatras. Ito na naman, parang delikado. 

Kahit na magkaharap kami ay sinadya kong ipukol ang tingin sa likod niya. Hindi naman sa natatakot ako… basta may something lang na ‘di ko maipaliwanag sa tuwing nagbabanggan ang tingin namin.

“Look up.”  

Natameme ako at hindi makapaniwala na umiling sa sarili. “ S-saan mo dadalhin iyan?” pang iiba ko ng usapan dahil wala akong balak sumunod sa utos niya. 

Naramdaman ko ang paghakbang niya na parang uubusin niya ang paagitan sa aming dalawa. “So you cooked this…mess?” patuya niyang sabi kasabay noon ay ang pagtunog ng mga babasagin.

 

 

Umangat ang tingin ko at hindi na nakapagpigil pang harapin siya. Sumalubong naman ang mukhang kalmado ngunit madilim niyang mga mata habang nakangisi. Nang mapansin ako ay pinasadahan niya ng tingin ang mga pagkain na tila nandidiri.

Nagsisimula na naman siya.

“Mess?” tumawa ako na hindi nakaabot sa mata ko.“Actually… siguro nga?”  mataman ko siyang tinignan,  “Because I only cooked good, when that person is SPECIAL.” diniinan ko talaga ang panghuli kahit na halos manghina ang tuhod ko sa presensya niya. 

Tumitig lang siya sa akin habang blanko ang ekspresyon. Iniwas ko ang tingin nang may kung anong bumara sa lalamunan ko. Pasimple pa akong bumaling sa bintana kung saan pataas na ang kahel na araw.

“So are you saying that—”

“Such a mess…” pangagaya ko sa paraan ng tono niya kanina. 

Parang sandali itong natigilan na kinaismid ko. Hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at kinuha ang pagkakataon na iyon para agawin sakaniya angg tray. Pero mukhang imposible dahil para itong nakatornilyo sa mga naglalakihan niyang mga daliri. 

“Move.” nagbabantang aniya nang mas naglapit pa ang distansiya namin.

Hindi ako sumunod. Bagkus ay mas hinarang ko pa ang sarili sa maaari niyang pag lusutan. Aba, ngayon pa na mukhang alam ko na ang gagawin niya.

Humigpit ang kapit ko sa laylayan ng aking damit nang magsimula na ang tunog ng kumikintab niyang sapatos. Sa tagal naming paghaharap kanina ay ngayon ko lang napagtuunan ng pansin ang suot niya ngayon. Sobrang lapit niya kasi.

Isang kulay navy blue turtleneck na may mahabang manggas ang nakalantad ngayon sa aking harapan. Napalunok pa ako ng laway ng aksidenteng napansin ang mga nagyayabang niyang muscle sa katawan. Parang suki ng gym. Pinarisan niya naman ang pang ibaba niya ng itim na trouser. 

“At the count of three, if your still close to me—You'll regret it.” umalon ang kaba sa aking dibdib ng magsalubong na ang mga kilay niya.

 

“One.”  tumindig ang mga balahibo ko sa lamig ng tono niya. 

“A-uhm… m-may lakad ka ata, ser? Mas mabilis kong sa loob ka nalang mag-a-almusa—” Kinurot ko ang sarili ng magkanda utal-utal ako sa harapan niya.

“ Two…” 

Napakurap-kurap ako nang tila naging hangin lang ang mga sinabi ko. Kainis. Bakit pa kasi siya lalabas?  Pwede namang kainin dito. O kung ipapakain niya sa mga hayop pwede namang tawagin nalang. 

 

Nagpakawala ako ng hangin ng napansin na may kalayuan na pala ang pagitan namin sa isa’t isa. Alam kong nagtatapang-tapangan ako, pero mismong mga paa ko sinasabi na ang tunay kong nararamdaman. 

“Good.” saad niya dahil sa laki na ng layo namin sa isa't isa. Pero kahit na ganun ‘di pa rin siya makitaan ng tuwa. 

Tumigil ang mata niya saglit sa kumikinang niyang relo tila binabantayan ang bawat minutong nasasayang. Nakahinga ako ng maluwag dahil mukhang wala ng dapat ipangamba.  

May lakad siya kaya dapat umalis na siya.

Pero nagkamali ako. Akala ko tapos na—titigil na siya. Pero laking gulat ko na lang nang bigla nalang may lumagudog na tunog. Tila mga nababasag na gamit. Sinundan ko agad iyon ng tingin at ganun nalang  ang panghihina ng katawan ko nang makitang wala ng laman ang tray niya.

 Kinagat ko ang labi ko nang makita ang pinaghirapan kong lutuin sa malaking basurahan.  Basag basag na ang mga pinggan at tasa na siyang pinaglaanan ko ng oras kanina.

“ Masaya ka na? B-basag na oh,” nginitian ko siya kahit na nanginginig ang nakatagong kamao ko sa likod. 

Umihip ang malamig na hangin sa balat ko. Mataas na rin ang araw katulad ng nag-aalab kong galit sa taong kaharap ko ngayon. Napaka demonyo.

“Not really.” Kumibot pa ang mamasa masa niyang labi, napansin kong tila interesado na ang mga mata niya ngayon.  “Because you're still here,” humakbang pa siya papalapit hanggang sa nararamdaman ko na ang init ng hininga sa tainga ko. “Not begging to leave.”