Chapter 2

"Are you deaf?"

"Minsan," alertong sagot ko kay Lee.

He chuckled, pati pagtawa niya pang-pogi, tunog mayaman din, tawa ng mga taong financially stable.

"Kanina pa kita tinatawag." Tumingin siya sa paa ko. Mabilis na nag-init ang mga pisngi ko, hindi magkandamayaw kung paano ko ba iyon itatago mula sa paningin niya.

"Mabuti na lang nag-pedicure ako kagabi," bulong ko sa sarili.

"I'll drive you home—"

"Huwag na. Wala akong pag-ambag sa gas mo," sapaw ko sa sinasabi niya.

"Tel, please?"

Tanginang mga mata iyan, grabe mangusap. Paano pa ako hihindi niyan?

"I want to make sure that you're home safe."

A black, sleek Aston Martin stopped in the building's driveway. Bumaba iyong valet at inabot sa kaniya iyong susi.

"Salamat," anito sa valet bago lumakad sa tapat ng shotgun seat para pagbuksan ako ng pinto.

Sumalubong sa akin ang distinct na amoy, it's refreshing and smoky, it smells sexy and mature na fitting para sa aura na ini-exude ni Lee.

"We'll stop by at the mall. Sobrang nagmamadali ka ba?" tanong nito sa akin habang minamaniobra ang manibela gamit ang isang kamay, iyong isa ay nakahawak sa may upuan ko habang nakalingon ito sa likuran para siguraduhin na wala siyang mababangga.

Sa sandaling gahibla lang ang layo ng ilong ko mula sa katawan ni Lee, para akong tatakasan ng bait. His perfume is way more addicting when he's wearing it on his skin, at hindi lang basta traces sa hangin.

"Are you okay?" He asked, smiling gently. I want to wipe that smile out of his annoyingly handsome face.

"Okay, lang. Bakit?"

"Wala naman. Just checking, baka kasi uncomfy ka."

"Hindi naman," mabilis kong tugon.

Lord, after this day. Kung hindi mo naman ipagkakaloob sa akin ang lalaking ito bilang katipan, please huwag mo na siyang ipakita sa akin ulit, kung hindi magtatanim ako ng sama ng loob sa iyo.

"Good afternoon, Sir. Wala naman pong for pick up order si Ms. Saralee," sabi ng sales associate.

Mahina siyang tumawa, "I didn't came her to pick anything for Saralee. I came here to buy something for her." Nilingon niya ako, "Can you show us your black heels? Mga two inch yung taas, the comfiest one." Marahan kong hinablot ang braso ni Lee pagkaalis ng sales associate.

"Anong ginagawa mo?"

"Pinapalitan iyong sapatos mo—"

"Oo, halata nga, pero bakit?" Sinapawan ko na naman ang sinasabi nito.

"Kasi sira na yung luma mo?" Kumalas si Lee mula sa pagkakahawak ko ng bumalik na ulit iyong sales associate. His eyes hover at the heels lined up before our eyes. Lee ended up picking a black satin almond toe pump featuring a square crystal buckle encased in a gunmetal frame. Finished with a stiletto high heel.

"We'll get this one." Lee inspected the heels for a moment.

"Size 9, di ba?"

"Paano mo alam?" Lee shrugged his shoulder. Sinundan niya iyong sales associate para bayaran na iyong heels.

Bitbit ang paperbag na sinisigaw ang Manolo Blahnik na brand. Nginuso ni Lee ang leather sofa ng store para paupuin ako.

"Huy, gagi, huwag kang lumuhod ha? A-Ako na. Kaya ko nang isuot yan ng walang tulong," sabi ko at kinuha mula sa kaniya iyong paper bag.

Bumungad sa akin iyong resibo ng binili niya. Lee snatched it from my hand. Parang ayaw niya na makita ko yung presyo pero huli na, nakita ko na.

"Gaano ka kayaman para bilhan ng sapatos na nagkakahalaga ng 68, 900 ang taong halos dalawang oras mo pa lang kilala?" tanong ko rito, but Lee acted deaf, at wala na akong choice kung hindi ituloy na ang pagsuot non.

"Diyan na lang sa may alfamart." Tinuro ko pa iyong convenience store kahit na alam ko naman na nakita niya na iyon.

Lee unbuckled his seatbelt while he was looking around confusedly.

"Bakit dito? Nasaan ba ang bahay mo?"

"Nasa looban pa. Kaonting lakad na lang naman mula rito, saka ayaw ko na makita ako ng mga kapitbahay na galing sa mamahaling sasakyan."

"Bakit?"

"Ayaw kong maging pulutan." Lee tilted his head confusedly, he was trying to process what I said, sadyang hindi niya lang talaga ma-gets.

"Ayaw kong pagchismisan nila ako."

"Ah." Tinikom na nito ang bibig. Nakakalas na iyong seatbelt ko pero sa hindi malamang dahilan, parang di ako makababa.

Mahina akong tumawa, "Mauna na ako. Mag-ingat ka ha? Medyo malayo-layo pa naman biyahe mo pabalik ng taft." Kumaway ako rito. Lee rolled his window up. Akala ko ay magmamaneho na siya paalis nang biglang bumukas ang pinto sa may driver's seat na automatic na nagpatigil sa akin.

"Tel?"

Lord, isang tawag niya pa sa name ko sa ganoong tono, hindi ko na malalabanan ang feelings ko.

"Hmm, Lee? Ano iyon?" Ang dami ko na namang sinabi.

"My sister always uses the phrase, 'good shoes take you to good places,' to justify her spending, but I hope it's true. I hope that shoes take you to good places," anito saka sumakay sa Aston Martin na parang walang nangyari.