Chapter 1

"We should go to the police station now and file a complaint. Muntik na roon, Miss—"

"Tel, Celeste Carvajal ang pangalan ko pero Tel na lang," saad ko nang makitang nag-aalinlangan iyong lalaki kung anong itatawag niya sa akin.

Inubos ko na sa isang subo ang egg tart na kanina ko pa gustong diretsahang ubusin.

"And I can't believe that you had an appetite despite what happened to you." Pinagpag ko ang crumbs ng egg tart mula sa aking labi pati na rin kamay. Sinipat ko iyong box. Naubos ko na pala.

"Sorry na." Ngumuso ako, "Wala pa kasi akong breakfast at lunch."

Nangunot ang noo nito, halatang mas lalo siyang hindi natutuwa dahil sa narinig.

"Bakit hindi ka pa kumakain?"

Lord, ano ba naman ito? Halata naman na mabait at concerned citizen lang siya, pero bakit feeling ko ang pa-fall niya?

"Tel?" He asked, parang nanikip ang dibdib ko. My name glides smoothly from his tongue.

"Ano, wala pa kasi akong boyfriend na mag-u-utos sa akin na kumain, kaya ayon, eto, nagpapagutom muna ako. Kung concern ka, puwede ka naman manligaw. Sasagutin kita agad, tapos utusan mo akong kumain," mabilis kong sinabi.

Nangunot ang noo nito. He was confused as he didn't catch anything with what I was saying. Tangina! Ang cute naman ma-confuse, hindi mukhang tanga.

"220 yung box of 4 ng egg tart di ba?" Nilabas ko ang wallet at kinuha iyong 300.

"Sa iyo na yung 80. Bayad dito sa jacket mo," turan ko, sa tela pa lang nito, alam kong mamahalin na iyong jacket.

He opened his mouth but I spoke faster, "Lalabhan ko itong jacket. Ibabalik ko sa iyo after two days. Wala kasi kaming dryer. Hindi ko mababalik bukas na bukas kasi baka hindi pa tuyo."

"Jesus Christ woman," he mumbled, rinig na rinig ang accent nito.

"Iyong egg tart at jacket lang talaga ang concern mo? You don't even look like traumatized." Ninenerbyos ko siyang tinawanan.

Bakit naman mas inis pa ito sa akin?

"Hindi naman natuloy. Safe ako, salamat sa tulong. Hindi na ako magpa-file ng complaint. Wala akong pambayad sa attorney, at wala akong panahon para asikasuhin at puntahan ang mga trial."

"If that's your concern. May kaibigan ako na from family of lawyers, lahat ng case na nahahawakan, naipapanalo nila." Sunod-sunod na tumunog ang cellphone ko.

"Hindi na nga. Mag-iingat na lang ako. Makikinig na ako sa gut feel ko next time."

"Bakit ka rin kasi pumayag in the first place? The offer was sus—"

"Tempting iyong offer. 8k din kasi iyon, mukhang barya lang sa iyo, pero sa akin hindi, kaya na non itawid ang isang buwan kong bills." Lumamlam ang mata ng lalaki.

"Teka, suot ko na iyong jacket mo, nasa loob na ako ng unit mo, you're offering me these sort of help, pero wala pa akong idea kung anong pangalan mo."

"It's Lee."

"Lee?" Tumango siya, isang beses.

"Lee as in parang Lee na apelyido ng mga korean?"

"Yeah." Tumunog ang cellphone ko. Nagbi-video call na si Sora.

"Kailangan ko nang umuwi," nagmamadali kong sinabi.

"Sorry sa abala. Thank you rin sa tulong." Hindi niya pa kasi kinukuha sa akin iyong 300 pesos kaya iniwan ko yon sa table at patakbo nang lumabas ng unit niya.

Kamuntikan na akong madapa nang bigla na lang mabali ang takong ng heels na suot ko pagtapak sa lobby pagkatapos kong lumabas ng elevator. I did a quick breathing excercise.

"Putangina, hindi ako makakalma! Ah talaga ba ha? Si Lee lang ba iyong magandang nangyari sa araw na ito?!" Nanggagalaiting bulong ko habang nakatingin sa kawalan.

I breathe out and forced a smile out of my lips, "Kumalma ka, Tel. You're better than this. This too shall pass, huwag mong personalin, candidate ka lang for strongest soldier ngayong araw. Tiis lang. Bukas makalawa, God's princess ka na," bulong ko sa sarili. Sinipit ko ang hibla ng buhok sa may tainga at hinubad na ang heels.

Tatakbo na sana ako palabas ng building nang may humablot sa akin.